impressions

impressions
poppies in Cologne

Donnerstag, 28. Februar 2013

YANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ


Am Anfang waren die Musik und die Stille, danach ihre beider Vereinigung. Liebe
von der ersten Stunde an, die ich erinnere.
Ein Meer die Musik und du hast dich daran gänzlich erfrischt.
Jede Welle ein Laut von dir, ihr dunkler Grund dein Ertrinken,
es spiegelt sich der Himmel im Gedanken an dich, in welcher Bucht, in welchem einsamen Strand
werden deine Worte schwinden und für wie lange noch?
Solange die Erde, die Erinnerung leben, solange die Wellen es schaffen, trockene
Kieselsteine zu schlagen am späten Mittag, zur Stunde, wenn alles umher ins Erhabene steigt und ertönt, als wäre es neu im Unendlichen,
so lange wirst du mit deinen Liedern sprechen, Orpheus, mein Prinz,
und dabei das Gleichgewicht halten auf den fünf Linien des Universums, mit dem Schlüssel für das Schöne als Zeichen.
Nunmehr bin ich ins Alter gekommen, da ich keine Sterne sehe, wenn ich mich umkehre,
ich sehe nur Gott. Und dazwischen entfaltet sich dein Rhythmus.

(in meiner Übertragung)







Εν αρχή ην η μουσική και η σιωπή, μετά η σμίξη τους. Έρωτας
απ' την πρώτη ώρα που θυμάμαι.
Μια θάλασσα η μουσική και τη δροσίστηκες απέραντη.
Το κάθε κύμα κι ένας φθόγγος σου, ο σκοτεινός βυθός της ο πνιγμός σου,
ο ουρανός αντιφεγγίζεται στη σκέψη σου, σε ποιαν ακτή, ποια μόνη ακρογιαλιά
θα σβήνουνε τα λόγια σου κι ως πότε;
Όσο θα ζει η γη, όσο η θύμηση, όσο τα κύματα θα φτάνουν να χτυπάνε
κατάξερα χαλίκια αργά το απομεσήμερο, την ώρα που όλα γύρω εξαχνώνονται
σε ώρα μυστική κι ακούγονται, λες, σαν καινούργια μες στο άπειρο,
ως τότε θα μιλάς με τα τραγούδια σου, Ορφέα πρίγκιπά μου,
ισορροπώντας στις πέντε γραμμές του σύμπαντος, με το κλειδί του ωραίου
για σημάδι.
Πέρασα πια στην ηλικία που αναστρέφοντας δεν βλέπω αστέρια,
βλέπω μόνο τον Θεό. Και ο ρυθμός σου
ξεδιπλώνεται ανάμεσα.


(από τη συλλογή: Γράμματα στον πρίγκηπα, 2010)

Sonntag, 24. Februar 2013

YANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ


Das Ich-liebe-dich, das ich dir noch nicht gesagt
habe ich irgendwo zwischen meinem zweiten Gedanken versteckt.

Ein Augenblick dauert so lange wie der Wunsch nach ihm
und auch seine Aufhebung, und dann
so viele, unzählige Momente in der Wiederholung
des Gedächtnisses, der Erinnerung
auch jetzt
da du dies liest. Vergebliches
Ich-liebe-dich. Oder vergeblich liebe ich dich?

Die Antwort befindet sich auf dem Papier.
Die Strafe ebenfalls.

(in meiner Übertragung)







Το σ’ αγαπώ που δεν σου είπα
το έχω χάσει κάπου ανάμεσα στη δεύτερή μου σκέψη.
Μία στιγμή, τόσο διαρκεί, όσο η επιθυμία
και η ματαίωσή της, κι ύστερα
τόσες αμέτρητες στιγμές στην επανάληψη
της μνήμης, της ανάμνησης
και τώρα
στην ώρα αυτή που το διαβάζεις. Μάταιο
σ’ αγαπώ. Ή μάταια σ' αγαπώ;
Η απάντηση βρίσκεται πάνω στο χαρτί.
Και η τιμωρία επίσης.

Donnerstag, 21. Februar 2013

YANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ


DIE HAND UND DAS HERZ

Deine Hand, die ich eines Nachts so nah an meinem Herzen hielt
Was mag sie wohl gehört? Was hat ihr wohl mein Herz gesagt?
Welch Antwort gab sie ihm
So dass es nicht mehr schlägt, und sie nicht mehr berührt?
Gesehen hab ich eine Nacht, wie sie das Herz mir streichelt und voller Spannung tastet.
Gehört hab ich den ganzen Tag, wie deine Hand schlägt tok-tok-tok
Auf meines ungehorsamen Gedankens Holz.
Die Hand, die keine ist, allein so genannt wird.
Das Herz, das nicht mehr ist, nur spricht.
Die Hand Hand und das Herz Herz –
Sollten nicht ahnen
Dass wir sie vertauscht haben.

(in meiner Übertragung)



foto: Foto Arppe, Rostock


ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΙ Η ΚΑΡΔΙΑ

Το χέρι σου που κράτησα μια νύχτα στην καρδιά μου, τόσο κοντά
Τι άκουσε; Τι τάχα να του είπε η καρδιά μου;
Τι της απάντησε
Και δεν μπορεί πια να χτυπά αυτή, και δεν μπορεί ξανά ν' αγγίζει αυτό;
Έχω δει νύχτα, την καρδιά μου να χαιδεύει, με αγωνία να ψηλαφά.
Έχω ακούσει όλη μέρα να χτυπάει το χέρι σου, τακ-τακ-τακ-τακ
Πάνω στο ξύλο μιας απείθαρχής μου σκέψης.
Το χέρι που δεν είναι χέρι, μόνο λέγεται.
Και η καρδιά που πια δεν είναι, μόνο λέει.
Το χέρι χέρι κι η καρδιά καρδιά –
Να μη μας πάρουν μυρωδιά
Πως τ' ανταλλάξαμε.

(από την ανέκδοτη συλλογή του «Πάνω στο σώμα σου»)

Samstag, 9. Februar 2013

YIANNIS SKLIVANIOTIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΛΗΒΑΝΙΩΤΗΣ


Gymnopédies

Welch' herrliche Musik! Erik Saties Gymnopédies!

...sie schlafen unter Pappkisten und decken sich mit Plastik zu...

Mach die Wörter nicht traurig.

...Ja es ist unangenehm.

Doch es kommt vor.

...und sie wussten es. Ich sage nicht, du sollst dein Mitleid nicht zum Ausdruck bringen, wenn darüber diskutiert wird. Aber schütze auch deine seelische Gesundheit.

Entschuldige, hör' dir diesen Abschnitt an, es ist De la porte heroique du ciel! Was für eine Melodie!

...geh vorbei, sie schaden dir nicht. Obwohl sie einem oftmals zur Last fallen.

Halt ein paar Münzen bereit, das löst das Problem.

...und oftmals staunst du. Wie schaffen sie es, sauber zu bleiben und hinter einem Bündel Blumen zu lächeln!

Ehm, rede nicht weiter.

...außerdem vermitteln sie einem das Gefühl, in einer europäischen Umgebung zu sein.

Dieses Bunte hat etwas Idyllisches an sich. Sie regen die Phantasie an. Sie erinnern an ihre exotischen Länder.

...da sind natürlich auch die Verbrechen...

Bitte, es reicht.

...hörst du, es ist bald zu Ende, es ist zu Rag-Time des Ballet realist hinübergegangen.




foto: auf einer Straße in Hamburg
σ' ένα δρόμο του Αμβούργου



Γυμνοπεδίες

Τι υπέροχη μουσική! Οι Γυμνοπεδίες του Erik Satie!

...κοιμούνται κάτω από χάρτινες κούτες και σκεπάζονται με πλαστικά...

Μην προκαλείς λύπη στις λέξεις.

...Ναι είναι δυσάρεστο.

Συμβαίνει όμως.

...και το ήξεραν. Δεν λέω όταν γίνεται συζήτηση, να μην εκφράζεις στην συμπόνοια σου. Αλλά προστάτεψε και την ψυχική σου υγεία.

Συγγνώμη, άκουσε αυτό το μέρος, είναι το De la porte heroique du ciel! Τι μελωδία!

...προσπέρασε, δεν θα σε βλάψουν. Αν και πολλές φορές γίνονται φορτικοί.

Ας κρατάς λίγα κέρματα, λύνει το πρόβλημα.

...και πολλές φορές απορείς. Πώς κατορθώνουν να είναι καθαροί και να χαμογελούν πίσω από ένα μάτσο λουλούδια!

Χμ, μη συνεχίζεις.

...άλλωστε δίνουν και μια αίσθηση ευρωπαϊκού περιβάλλοντος.

Αυτή η πολυχρωμία έχει και κάποια γραφικότητα. Εξάπτουν και τη φαντασία. Θυμίζουν τις εξωτικές χώρες τους.

...είναι βέβαια και τα εγκλήματα...

Φτάνει, σε παρακαλώ.

...άκουσε τελειώνει, πέρασε στο Rag – Time του Ballet realist.

(από την συλλογή: Jazz. Με 10 φωτογραφίες του Αλέκου Θεοφανίδη. εκδ. μπαρτζουλιάνος)