impressions

impressions
poppies in Cologne

Montag, 30. April 2012

NIKOS KOFIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΩΦΙΔΗΣ


Adieu

windlose Nächte
atemlos
mondlos
oder ist möglicherweise
der Mond
bestäubt mit Traurigkeit
fruchtlose Tage
leidenschaftslos
erwartungslos
traumlos
ohne den Blütenstaub des Lebens
geburtslos
Du bist fortgegangen
hast zurückgelassen den Duft
deines Körpers
in meinen Handflächen
deine kampflose Leere
in meinen Armen
deinen Durst
auf meinen Lippen
Du bist fortgegangen
hast zurückgelassen den Alptraum
deiner Abwesenheit
mir zum Gesellen
Fieber und Leid
in einem Herzen
das niemals desertiert ist
das sich gesehnt hat und leben möchte

adieu...


(in meiner Übersetzung)



Eduard Munch: Amor and Psyche


Αντίο

Άπνοες νύχτες
δίχως ανασεμιά
αφέγγαρες,
ή πάλι μπορεί
πασπαλισμένο με λύπη
να είναι το φεγγάρι,
μέρες στείρες,
δίχως πόθους
δίχως προσμονές
δίχως οράματα
δίχως της ζωής την γύρη
δίχως γέννες,
έφυγες
άφησες το άρωμα
του κορμιού σου
στις παλάμες μου,
το απάλευτο κενό σου
στην αγκάλη μου,
την δίψα σου
στα χείλη μου,
έφυγες
άφησες τον εφιάλτη
της απουσίας σου
συντροφιά μου,
πυρετός και πόνος
σε μιά καρδιά
που δεν λιποτάκτησε
που λαχτάρησε,
και που θέλει να ζήσει,

αντίο...

Samstag, 28. April 2012

JÜRGEN ROMPF

 http://www.youtube.com/watch?v=XHAmlQ4GfM8&feature=youtu.be


ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΣΤΟΜΟ
KLAGELIEDER FÜR DISTOMO

 
Κεκλεισμένων των θυρών
ΖΩΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΤΑΘΑ



Κλειστές οι πόρτες
της εκκλησιάς του χρόνου
όπου είναι γραμμένα σε πίνακες
των νεκρών τα ονόματα

που σιωπούν
σαν άστρα.

Όλοι τους δολοφονημένοι.
Διάβασε και το όνομα του παιδιού
που γι' αυτό δε γνώριζε τίποτα,
μόνον την ηλικία του σαν το σκοτώσαν
τέσσερις μήνες έζησε

μονάχα τέσσερις μήνες

νωρίς το πρωί πεινασμένο
είχε κλάψει
και βλέποντας τη μάνα του
της χαμογέλασε.



(σε δική μου μετάφραση)








Vor verschlossenen Türen 
ΖΩΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΣΤΑΘΑ



Verschlossen die Türen
der Kirche der Zeit
dort stehen geschrieben auf Tafeln
die Namen der Toten

die schweigen
wie Sterne.

Ermordet sie alle.

Er las auch den Namen des Kindes
von dem er nichts weiß,
nur das Alter in dem es ermordet
vier Monate hat es gelebt

vier Monate bloß

am Morgen noch hat es hungrig
geschrieen

und beim Anblick der Mutter
gelacht.




 http://www.youtube.com/watch?v=jrwUeufbHzs


Το Μνημείο


Εκεί, μόνος
με τους νεκρούς
Βλέπει το μοιρολόι
σκαλισμένο στο μάρμαρο

Από τον θόρυβο των μηχανών
τρέμει το έδαφος

Ακόμα το νιώθει

Κομμένη ανάσα
φόβου που παραλύει

Κενό το βλέμμα,
που τη ζωή τσακίζει

Τέλος, το ίδιο του
το πρόσωπο

Η άβυσσος του εαυτού του

Ατενίζει τη στήλη
που μπροστά του
υψώνεται
Μάταια ήλπιζε.



(σε δική μου μετάφραση)








Die Gedenkstätte



Dort ist er mit den Toten
Allein
Er sieht auch die Klage
in Marmor gehauen

Vom Lärm der Motoren
der Boden erzittert

Er spürt es noch immer

Stockender Atem
lähmender Furcht

Nichtssagend der Blick,
der das Leben zerreißt

Schließlich das
eigene Gesicht

Der Abgrund des Ich’s

Er schaut auf die Säule,
die sich
vor ihm erhebt
Er hoffte vergebens








ΠΑΡΩΝ
Για το μνημόσυνο



Λαμπερός ο ήλιος το πρωί
Μπαίνει κι αυτός στο τέλος
της πομπής

Στων νεκρών το μνημόσυνο
συγκεντρώθηκαν όλοι

Ανάσα της σιωπηλής μνημόνευσης
Δέξου τον θρήνο τούτο

Ανάσα της οργής κατά των δολοφόνων
Ανάσα της αδυναμίας κατά
της μαινάδας λησμονιάς

Ανάσα των παθών
Ανάσα του πόνου
Ανάσα της θλίψης

Καλούνται τα ονόματα
στου χρόνου το ρυθμό
Παρόντες είναι όλοι

Αντικρύζει κι αυτός τους νεκρούς
Καθόλου δε γέρασαν.

(σε δική μου μετάφραση)








ΠΑΡΩΝ
zum Gedenktag



Glitzernd die Sonne am Morgen
Am Ende des Zuges
reiht er sich ein

Zum Gedächtnis der Toten
versammelt sie alle

Atem des stillen Gedenkens
Nimm auf diese Klage

Atem des Zorns gegen die Mörder
Atem der Ohnmacht gegen
die Furie Vergessen

Atem des Leidens
Atem des Schmerzes
Atem der Trauer

Aufgerufen die Namen
im Rhythmus der Zeit
Anwesend sie alle

Auch er sieht die Toten
Sie sind nicht gealtert.



 http://www.distomo-griechenland.de/

Dienstag, 24. April 2012

PARUJR SEWAK (Aρμένιος ποιητής - Armenischer Dichter)

Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α

Κι ύστερα κατάλαβα
Ελευθερία,
πως είσαι σαν το αλάτι.
Εκείνον που σκάβει να σε βρει
κι από τα βάθη σ' εξυψώνει
τα χέρια εκείνου κατακερματίζεις
σαν το γυαλί...

Και όμοια με το αλάτι
δυαλύεσαι κι εσύ
γίνεσαι αόρατη,

Και τότε
μόνο να σε γευθεί κανείς μπορεί...

Αν όμως δεν υπάρχεις
λείπει η γεύση,

Αυτό το λέμε και δικτατορία...

Κι αν δεν υπάρχεις
χαλά
ακόμα κι η πιο ανεκτίμητη
τροφή
Αυτή του νου...

Είσαι στ΄ αλήθεια σαν το αλάτι.

(η απόδοσή μου στα ελληνικά έγινε από τη γερμανική μετάφραση του Raffi Kantian)
 


 

 foto: Alexander Kranz



F R E I H E I T

Und mir wurde klar,
O Freiheit,
Dass du wie das Salz bist.
Wer nach dir gräbt, Dich aus der Tiefe holt,
Dem zerschneidest du die Hände
Wie das Glas…

Und löst dich auf
Wie das Salz, Wirst unsichtbar,

Man schmeckt dich dann nur…

Doch wenn`s dich nicht gibt,
Fehlt der Geschmack,

Das nennt man auch Diktatur…

Doch wenn`s dich nicht gibt
Verdirbt
Auch die wertvollste
Nahrung,
Die des Geistes…

Du bist wirklich wie das Salz.

(aus dem Armenischem von Raffi Kantian)

Sonntag, 22. April 2012

TOLIS NIKIFOROU * ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ


Autobiographie, 1


In meinen Armen halte ich die Menschheit
ich strecke die gebrochenen Finger aus
und streichele ihr das Haar
ich schreibe Märchen für sie
flüstere ihr Gedichte zu
und küsse sie zärtlich auf den Augen
als wäre sie ein kleines Kind
warm heiß
erschrocken durch den Alptraum


als wäre sie mein Kind
als wäre sie alle Kinder der Welt
denen ein tägliches Wunder gebührt
wie ein Stein am Strand, wenn er blitzt
mit tausend Farben im glasklaren Wasser
sie aber leben mitten in der Lüge und im Tod


In meinen Armen halte ich die Menschheit
um sie zu wärmen, damit auch mir warm wird
und ich spreche zu ihr, damit ich eine lebende Stimme höre
und weine


(in meiner Übertragung)













αυτοβιογραφία, 1

κρατάω την ανθρωπότητα στην αγκαλιά μου
απλώνω τα σπασμένα δάχτυλα
και της χαιδεύω τα μαλιά
της γράφω παραμύθια
της ψιθυρίζω ποιήματα
και τη φιλάω τρυφερά στα μάτια
λες κι είναι ένα μικρό παιδί
ζεστό καφτό
και με τον εφιάλτη από τον ύπνο τρομαγμένο

λες κι είναι το δικό μου το παιδί
λες κι είναι όλα τα παιδιά του κόσμου
που αξίζουν ένα θαύμα καθημερινό
όπως το βότσαλο όταν αστράφτει
με χίλια χρώματα στα διάφανα νερά
και ζουν μέσα στο ψέμα και τον θάνατο

κρατάω την ανθρωπότητα στην αγκαλιά μου
να τη ζεστάνω για να ζεσταθώ κι εγώ
και της μιλάω για ν' ακούσω ζωντανή φωνή
και κλαίω