impressions

impressions
Cologne, Ehrenfeld [foto by s.g.]

Mittwoch, 21. Februar 2018

MANOLIS MESSINIS * ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ



„Hier werd‘ ich stehen“

Das Licht, es wurde weniger,
der Himmel neigte sein Gesicht hernieder,
der Mond auf Halbmast
in meiner Augen Netz

Ein Vogel wohnt in meiner Brust,
keuchend, ohne Flügel und er krächzt
Ich gleiche dem Sisyphos,
beladen mit einem Felsbrock
strenge mich an, denselben auf die Bergspitze zu befestigen,
doch dieser rollt hinunter

Hier werd‘ ich stehen,
bei diesem Felsbrock,
der mich geboren hat
Gespannt auf meine inneren Risse,
Schweiß gebadet, mit Erinnerungen voll beladen
Die Last der Nacht tragend
Den Willen beherrschend und Feuer stiftend

Hier werd‘ ich stehen,
mit einem Dorn fest in meine Brust gekeilt,
schlaflos in der Dunkelheit, die mich umhüllt,
bar jeden Leuchtens – wie eine Flamme ohne Form,
aufrecht auf dem Kreuz,
die Alpträume durch Träume aufhebend

Und wenn ich Tag für Tag durch
stehendes Gewässer gehe
und durch entflammte Straßen
Und wenn ich auch meinen Blick verbrenne
an unpassierbare Bergspitzen
 
Hier werd‘ ich stehen, 
und Feuer auf Plätzen entzünden,
die Glocken zum Läuten bringen
damit die Nachbarschaften der Welt erwachen

Hier werd‘ ich stehen,
und die Angst peitschen
vor den Behausungen des Schweigens,
mit den Augen gerichtet an die Pfeile, die auf mich zielen

Hier werd‘ ich stehen,
bei diesem Felsbrock, der mich geboren hat


[in meiner Übertragung]



 
foto: sophia georgallidis




«Εδώ θα σταθώ»

Λιγόστεψε το φως,
χαμήλωσε ο ουρανός το πρόσωπό του,
κρεμάστηκε το φεγγάρι μεσίστιο
στον ιστό των ματιών μου

Στο στήθος μου κατοικεί ένα πουλί,
αλαφιασμένο, χωρίς φτερά και κράζει
Μοιάζω του Σίσυφου,
φορτωμένος μια πέτρα
να τη στηρίξω προσπαθώ στην κορυφή,
μα όλο κατρακυλά

Εδώ θα σταθώ,
σε τούτη την πέτρα,
στην πέτρα που με γέννησε
Αγωνιώντας για τις μέσα μου ρωγμές,
λουσμένος ιδρώτα, φορτωμένος μνήμες
Σηκώνοντας το βάρος της νυκτός
Εξουσιάζοντας τη θέληση, κι ανάβοντας φωτιές

Εδώ θα σταθώ,
με το αγκάθι στο στήθος μου σφηνωμένο,
άγρυπνος μες στο σκότος που με περιβάλλει,
γυμνός από λάμψη - σαν φλόγα ασχημάτιστη,
όρθιος πάνω στον σταυρό,
καταρρίπτοντας με όνειρα τους εφιάλτες

Κι αν μέρα τη μέρα βαδίζω
σε λιμνασμένα νερά
και δρόμους φλογισμένους
Κι αν καίω το βλέμμα μου
σε αδιάβατες κορυφές
Εδώ θα σταθώ,
ανάβοντας φωτιές σε πλατείες,
κτυπώντας καμπάνες
για να ξυπνήσουν του κόσμου οι γειτονιές

Εδώ θα σταθώ,
μαστιγώνοντας τον φόβο
έξω από τις κατοικίες της σιωπής,
με τα μάτια στραμμένα στα βέλη που με σημαδεύουν

Εδώ θα σταθώ,
στην πέτρα που με γέννησε