impressions

impressions
winter in Cologne - Ehrenfeld [by s.g.]

Montag, 30. Dezember 2013

JORGOS VLACHAKIS * ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΛΑΧΑΚΗΣ


ich belegte mit Speichel deinen Atem


ich belegte mit Speichel
deinen Atem

des nachts

als es regnete
und
ich leckte
dein kleines
ja
das auf mich
festgenagelt war
hinter
einem Blitz
deines Lachens.

die alte Gasse
hat ihre Lichter
gelöscht
und die Dächer
ließen ihre Sehnsüchte
an den Himmel trocknen
der sich weiterhin
uninteressiert zeigt.

die Rückkehr
trug
Jodellaute
aus zwei Buchstaben
und den Klang
deiner Schritte.


(in meiner Übertragung)


 
Foto: Sophia Georgallidis, am Tegernsee



την ανάσα σου σάλιωσα


την ανάσα σου
σάλιωσα
τη νύχτα
που έβρεχε
και
έγλυψα
το μικρό σου
ναι
το καρφωμένο
πάνω μου
πίσω
από μια
αστραπή του
γέλιου σου.

το παλιό σοκάκι
έσβησε τα
φώτα του
και οι στέγες
σκούπισαν
τους πόθους τους
στον ουρανό
που συνέχιζε
να αδιαφορεί.

η επιστροφή
κουβαλούσε
διγράμματους
λαρυγγισμούς
και τον ήχο
των βημάτων σου.


(δημοσιευμένο στο μπλογκ του: http://gevlachakis.blogspot.gr/ )

Samstag, 14. Dezember 2013

ΙΝΓΚΕΜΠΟΡΓΚ ΜΠΑΧΜΑΝ * INGEBORG BACHMANN


ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Μια νύχτα του έρωτα μετά από μια μεγάλη νύχτα
έμαθα πάλι να μιλώ και έκλαψα,
που μια λέξη ν' αρθρώσω κατάφερα. Έμαθα πάλι να περπατώ,
πήγα ως το παράθυρο και είπα πείνα και φως
κι η νύχτα μού αρκούσε για φως.

Ύστερα από μια μεγάλη νύχτα,
κοιμήθηκα και πάλι ήσυχα,
έχοντας εμπιστοσύνη πως έτσι θα γινόταν.

Μιλούσα πιο εύκολα στο σκοτάδι,
συνέχισα να μιλώ και την ημέρα.
Τα δάχτυλά μου ψαχούλευαν το πρόσωπό μου,
δεν είμαι πια νεκρή.
Μια βάτος ξεπετάχτηκε από την φλόγα μες στη νυχτιά.
Ξεπρόβαλε ο εκδικητής μου και αυτοαποκαλούνταν Ζωή.
Μάλιστα είπα: άσε με να πεθάνω και εννοούσα
άφοβα, τον καλύτερο θάνατό μου

[σε δική μου μετάφραση]




Alexander Rothaug, Νύχτα του έρωτα, λιθογραφία



NACHT DER LIEBE

In einer Nacht der Liebe nach einer langen Nacht
habe ich wieder sprechen gelernt und ich weinte,
weil ein Wort aus mir kam. Ich habe wieder gehen gelernt,
ging bis ans Fenster und sagte Hunger und Licht
und Nacht war mir recht für Licht.

Nach einer zu langen Nacht,
wieder ruhig geschlafen,
im Vertrauen darauf.

Ich sprach leichter im Dunkeln,
sprach weiter am Tag.
Bewegte meine Finger in meinem Gesicht,
Ich bin nicht mehr tot.
Ein Busch, aus dem Fenster schlug in der Nacht.
Mein Rächer trat hervor und nannte sich Leben.
Ich sagte sogar: lass mich sterben, und meinte
furchtlos meinen lieberen Tod

Sonntag, 8. Dezember 2013

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ




 Γιάννης Ευθυμιάδης, χαρακτικό σε linoleum



Nicht vergessen sollte ich dir sagen, wie heiß deine Berührung gestern war und auch sanft und dann
mich hinsetzen und etwas schreiben, irgendetwas, vielleicht schaffe ich es dann
diese unerträgliche Hitze zu vergessen und auch meine Schwäche,
mich dir zu verweigern
sei es auch nur für ein Mal,
mich dir zu verweigern, meine teure Leidenschaft, mein verhaßter, nackter, ersehnter Körper, mein geringster Finger.

Nach vielen Jahren wird das alles vielleicht Dichtung genannt.


(in meiner Übertragung)

*****



Να μην ξεχάσω να σου πω πόσο ζεστό ήταν χτες το άγγιγμά σου και απαλό κι ύστερα
να καθίσω να γράψω κάτι, ό,τι τύχει, μήπως και καταφέρω
να ξεχάσω αυτή την αφόρητη ζέστη και την αδυναμία μου να σε αρνηθώ,
για μια φορά έστω,
να σε αρνηθώ, ακριβό μου πάθος, μισητό μου γυμνό σώμα ποθητό, παραμικρό μου δάχτυλο.
Μετά από χρόνια ίσως όλο αυτό το πουν ποίηση.

(από την αδημοσίευτη ακόμα συλλογή του Αντικριστά)

Freitag, 6. Dezember 2013

NIKOS PLOMARITIS * ΝΙΚΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΤΗΣ

SUCHE

Ich habe dich in der Stille der Nacht gesucht,
dort, wo das Rauschen des Klangs zu hören ist,
in der kaum wahrnehmbaren Bewegung der Blätter
und spürte wie der leichte Wind deiner Aura
meine Träume wieder ans Licht bringt und bunt malt.
Ich lernte dich in den Gedichtversen kennen
und entdeckte dich beim Durchwandern
der Pfade deines Körpers.


ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Σ’ έχω ψάξει στη σιωπή της νύχτας,
εκεί που ακούς το θρόισμα του ήχου,
στο αχνοσάλεμα των φύλλων
κι ένιωσα το αεράκι της αύρας σου,
ν’ αναμοχλεύει και να χρωματίζει τα όνειρα μου.
Σε γνώρισα στους στίχους των ποιημάτων
και σε ανακάλυψα διασχίζοντας,
τα μονοπάτια του κορμιού σου.





RASENDER PULSSCHLAG

Ich weiß, meine Freude umarmte dein Gesicht,
deine Lippen besingen das Lied der Liebe,
deine Hände, bunte Pinselstriche,
schicken sich an, die Landschaft deines Körpers zu bemalen
und du wirst den rasenden Pulsschlag meines Herzens saugen,
um es zu entspannen.


ΤΑΧΥΠΑΛΜΙΑ

Ξέρω πως η χαρά μου αγκάλιασε το πρόσωπο σου,
τα χείλη σου αηδούνε το τραγούδι της αγάπης,
τα χέρια σου πινελιές χρωματισμένες,
ετοιμάζονται να ζωγραφίσουν την γεωγραφία του κορμιού μου
και θα ρουφάς την ταχυπαλμία της καρδιάς μου,
για να την χαλαρώσεις.


ταχυπαλμία στον κόκκινο ουρανό της Κολωνίας...


IHR LIEBLINGSFEHLER

Jahrtausende lang irrte ich umher,
in meinem kleinen, großen Leben,
ich wanderte auf fernen Galaxien,
schwarze Löcher des Weltalls saugten mich auf,
und ich beschloss, in meinem geliebten Heimatland zu landen.

Ich wollte eine Erdene lieben
und als ich sie liebte,
sagte sie mir, wir sollten zum Mond fliegen.

ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΟΥΣ ΛΑΘΟΣ

Περιπλανήθηκα χιλιετηρίδες,
στην μικρή, μεγάλη ζωή μου,
περπάτησα σε μακρινούς γαλαξίες,
με ρούφηξαν μαύρες τρύπες του διαστήματος,
κι αποφάσισα να προσγειωθώ,
στην αγαπημένη μου πατρίδα.

Ήθελα μια γήινη ν’ αγαπήσω

κι όταν την αγάπησα,
μου είπε να πάμε στο φεγγάρι.



 
DER MARSCH

Ich wanderte ein halbes Jahrhundert
und noch mehr Jahre
bis ich an der Mündung
deiner Quelle gelangte,
der schwimmende Stern ein Zeichen
in deinen stillen Gewässern
und die himmlische Welt, die
sich in dir wiederspiegelt
den Kurs deines Blicks folgend.
Die Grille versteckt im Schatten eines Oleanders
besingt monoton
den Widerhall deiner Liebe.
Und Eros, magisch angezogen, wandelte die Pfeile in Flöten um,
das immerwährende Begehren zu besingen.


Η ΠΟΡΕΙΑ

Περπάτησα μισόν αιώνα
και πλέον χρόνια
μέχρι να φτάσω στις εκβολές
της πηγής σου,
σημαδι το αστέρι που πλέει
στα γαλήνια νερά σου
και ο ουράνιος κόσμος που
κατοπτρίζεται μέσα σου
ακολουθόντας την τροχιά του βλέμματός σου.
Ο γρύλος κρυμμένος στην σκιά μιας πικροδάφνης,
μονοτονεί τραγουδώντας
τον αντίλαλο της αγάπης σου.
Κι ο Έρως μαγεμένος έκανε τις σαϊτες φλάουτα,
να τραγουδήσει τον αειθαλή έρωτα.

[alle Gedichte wurden von mir ins Deutsche übertragen, das Foto stammte auch von mir - όλες οι μεταφράσεις στα Γερμανικά είναι δικές μου, το ίδιο και η φωτογραφία]

NIKOS KOFIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΩΦΙΔΗΣ

WIR WERDEN UNS TREFFEN

Meine Ersehnte,

jedes Mal, wenn die Dunkelheit fällt
legt die Nacht
eine schwarze Rose
an mein Kissen nieder
gemeinsam mit mir trauert sie deine Abwesenheit,
ungestreichelt
bluten deine Brüste Liebeserwartungen
deine Visionen
tanzen um mich herum
wälzen sich in meinen Laken
spielen mit dem Wahnsinn
an deinen ungeküssten Mund
sende ich postwendend alle Küsse der Entbehrung

eine deiner Tränen
verbrennt mir die Handfläche
sie tropfte von meinen Augen dort hinein

ich schleife die Ecken unserer Traurigkeit
meine Liebste

wir werden uns treffen...

(in meiner Übertragung)





foto: sophia georgallidis


ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ

Ποθεμένη μου,

κάθε που βραδιάζει
η νύχτα ακουμπάει
ένα μαύρο τριαντάφυλλο
στο προσκεφάλι μου
πενθεί μαζί μου την απουσία σου,
αχάιδευτα τα στήθη σου
αιμοραγούν προσμονές έρωτα
οι οπτασίες σου
χορεύουν γύρω μου
κυλιούνται στα σεντόνια μου
παίζουν με την παράνοια
στο αφίλητό σου στόμα
ταχυδρομώ τα φιλιά όλα της στέρησης,

ένα σου δάκρυ
καίει την παλάμη μου
έσταξε από τα δικά μου μάτια..

λαξεύω τις γωνιές της θλίψης μας
αγαπημένη μου

θα βρεθούμε...

Donnerstag, 5. Dezember 2013

CHLOE KOUTSOUBELLI * ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ


KALTE FISCHE

Es gibt Männer kalte Fische
Ihre Augen
unbewegliche Perlen in der Leere
Nach dem Sex ziehen sie sich zurück
in verfaulte Muscheln
schlafen sie
Doch ich liebe die anderen
mit ihren Dämonen
tanzen sie umschlungen
und je tiefer man sie
in den Hals beißt und saugt
um so fester umarmen sie einen.
Jene, die in schwarzen Häusern leben
wo einzig der Staub
Schatten herum wirft
und auch diejenigen, die schreiben
mit zerstückeltem Fleisch in der Dunkelheit
Die Männer, die ich liebe, bin Ich
Krokodile zerfetzen mich jede Nacht
Gar kein Vergleich zu den Süßwasserfischen.


(in meiner Übertragung)






Cold fish
(δημοσιευμένο στο περιοδικό Μανδραγόρας)

Υπάρχουν άντρες κρύα ψάρια.
Τα μάτια τους
ακίνητες χάντρες στο κενό.
Μετά τον έρωτα αποσύρονται
σε μουχλιασμένα όστρακα
κοιμούνται.
Μα εγώ αγαπώ τους άλλους
που με τους δαίμονές τους
χορεύουν αγκαλιά
κι όσο τους μπήγουν τα δόντια
στον λαιμό και τους ρουφούν
αυτοί τους αγκαλιάζουν πιο σφιχτά.
Αυτούς που ζουν σε μαύρα σπίτια
με μόνη την σκόνη
να απλώνει τις σκιές
κι αυτούς πάλι που γράφουν
με κομματιασμένες σάρκες στο σκοτάδι.
Οι άντρες που αγαπώ είμαι Εγώ.
Κροκόδειλοι με κατασπαράζουν κάθε νύχτα.
Καμία σχέση με τα ψαράκια του γλυκού.

Samstag, 5. Oktober 2013

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ


WO BIST DU?

Wo, wo bist du nur, meine teure Liebe?
Ich hatte nicht mal deine Hände berührt.
Deinen Duft nicht behalten,
wir sind nicht einmal gemeinsam spaziert
und haben unsere Schatten nicht gemessen bei unerwartetem Sonnenschein.
Wo, wo bist du nur meine ferne Liebe?
Wie soll ich nun die Zeit messen
wenn deine Finger doch abwesend sind?
An welchen Gott sollte ich beten mit ungeküßten Lippen?
Wo, wo bist du nur, meine dunkle Liebe?

(in meiner Übertragung)


η φωτογραφία είναι του Παναγιώτη Παπαθεοδωρόπουλου



ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

Πού είσαι, πού είσαι, ακριβή μου αγάπη;
Κι ούτε τα χέρια σου δεν έχω αγγίξει ακόμα.
Ούτε τη μυρωδιά σου κράτησα,
δεν περπατήσαμε μαζί
και δε μετρήσαμε τους ίσκιους μας σε ξαφνική λιακάδα.
Πού είσαι, πού είσαι, μακρινή μου αγάπη;
Πώς να μετράω πια το χρόνο
αφού δεν είν’ εδώ τα δάχτυλά σου;
Σε ποιο θεό να προσευχηθώ με αφίλητα χείλη;
Πού είσαι, πού είσαι σκοτεινή μου αγάπη;
(από την υπό έκδοση συλλογή «Πάνω στο σώμα σου»)

Mittwoch, 18. September 2013

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

g

Hoch auf den Bäumen
balanciert der Blick
F r e i h e i t!

(in meiner Übertragung)





χαρακτικό του Γιάννη Κεφαλληνού



ζ

Ψηλά στα δέντρα
ακροπατεί το βλέμμα
ε λ ε υ θ ε ρ ί α!

(από την συλλογή «Στίγμα», ενότητα Β, 2004)

Freitag, 23. August 2013

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ


e p i g r a m m

Viel Erde ist gefallen
viel Gras hat sich vereint
und die Wurzeln
haben den Boden steinig gemacht.


(in meiner Übertragung)



στη σημερινή μου φωτογραφία, ρίζα του κυπαρισσιού στην αυλή μας



ε π ί γ ρ α μ μ α

Πολύ το χώμα που έπεσε
πολλά χορτάρια έσμιξαν
κι οι ρίζες
πέτρωσαν τη γη.


(από την συλλογή «Στίγμα», 2004)

Dienstag, 9. Juli 2013

NIKOS KOFIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΩΦΙΔΗΣ


Schön ist das Leben...


so wie die roten Rosen
so wie die Tränen aus Glückseligkeit

so wie der Trost an einer gastlichen Brust

so wie die Ankunft an der offenen Schwelle

der Erwartung

sowie der Träger, der leicht hängt an der Schulter

der Wollust

so wie das Gebet in einer abgelegenen Kapelle

der Sünde

sowie das Entkleiden der Jugend

vor der gierigen Zeit

so wie das Ende der Angst,


Schön ist das Leben
weil es dich gibt...


(in meiner Übertragung)



foto: sophia georgallidis


Ομορφη είναι η ζωή...

όπως τα κόκκινα τριαντάφυλλα
όπως τα δάκρυα ευτυχίας

όπως η παρηγοριά σε στήθος φιλόξενο

όπως ο ερχομός στην ανοιχτή πόρτα

της προσμονής

όπως η πεσμένη τιράντα στον ώμο

της ηδονής

όπως η προσευχή σε ένα ξωκλήσι

αμαρτίας

όπως το ξέντυμα της νιότης

μπροστά στον αδηφάγο χρόνο

όπως του φόβου η λήξη,


όμορφη είναι η ζωή

γιατί υπάρχεις...

Sonntag, 7. Juli 2013

TITOS PATRIKIOS * ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ


Ich bin nicht nur der, den du siehst, den du kennst
bin nicht nur der, den du kennenlernen solltest.
Ich stehe in Schuld für jeden Millimeter meiner Haut
berühre ich dich mit meiner Fingerspitze
so berühren dich Millionen von Menschen,
spricht eins meiner Wörter dich an
so sprechen zu dir Millionen von Menschen –
Wirst du die anderen Körper erkennen, aus denen meiner besteht?
Wirst du meine Fußabdrücke unter Myriaden Spuren anderer finden?
Wirst du meine Bewegung unter dem fließenden Strom der Menschenmenge heraus erkennen?
Ich bin auch, was ich zwar gewesen aber nicht mehr bin –
meine ausgestorbenen Zellen, die verstorbenen
Taten, die verstorbenen Gedanken
kehren allabendlich zurück, um ihren Durst in meinem Blut zu stillen.
Ich bin, was ich noch nicht geworden bin –
wie ein Hammer schlägt in mir das Gerüst der Zukunft.
Ich bin, was ich werden muss –
um mich herum stellen die Freunde Forderungen an, die Feinde Verbote.
Such mich nicht woanders
such mich nur hier
nur in mir.


(in meiner Übertragung)






Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις
δεν είμαι μόνο αυτός που θα ’πρεπε να μάθεις.
Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω
αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου
σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,
αν σου μιλήσει μια λέξη μου
σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι -
Θ’ αναγνωρίσεις τ’ άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;
Θα βρεις τις πατημασιές μου μες σε μυριάδες χνάρια;
Θα ξεχωρίσεις την κίνησή μου μες τη ροή του πλήθους;
Είμαι κι ότι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι -
τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες
πράξεις, οι πεθαμένες σκέψεις
γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.
Είμαι ό, τι δεν έχω γίνει ακόμα -
μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος.
Είμαι ό ,τι πρέπει να γίνω-
γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν.
Μη με γυρέψεις αλλού
μονάχα εδώ να με γυρέψεις
μόνο σε μένα.


(από την συλλογή: «Μαθητεία 1952-1962», Πρίσμα, 1978, ενότητα «Χρόνια της ασφάλτου»)

Freitag, 28. Juni 2013

DIMITRIS P. KRANIOTIS * ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ


Das Ende

Der Früchte Geschmack
entweicht nicht
von meinem Mund,
aber der Worte Bitterkeit
reißt die Wolken nieder
und presst den Schnee aus,
dabei zählt sie die Steinchen.
Doch du
hast mir nicht gesagt
warum du mich irre geführt,
warum du durch Schmerz
und Unrecht sagen wolltest,
das Ende
verbrenne
immer an Tränen



(in meiner Übertragung)





Το Τέλος

Η γεύση των φρούτων
δεν φεύγει
απ’ το στόμα μου,
μα η πίκρα των λόγων
γκρεμίζει τα σύννεφα
και στύβει το χιόνι,
μετρώντας τα βότσαλα.
Μα εσύ
δεν μου είπες
γιατί με ξεγέλασες,
γιατί με τον πόνο
και τ’ άδικο θέλησες,
να πεις πως το τέλος
πάντα με δάκρυα
καίγεται.


(das Foto stammt von mir * η φωτογραφία είναι δική μου)

Sonntag, 23. Juni 2013

KATERINA ANGELAKI-ROOKE * ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ


Der Segen des Fehlens

Ich bin meinen Mängeln dankbar
was mir fehlt, das schützt mich
vor demjenigen, das ich verlieren werde
alle meine Fähigkeiten
die auf dem ungepflegten Acker des Lebens vertrockneten
beschützen mich vor unnützen, sinnlosen
Bewegungen in die Leere.
Was mir fehlt, lehrt mich
was mir übriggeblieben ist
desorientiert mich
weil es mir Bilder aus der Vergangenheit zeigt
als wären sie Versprechen für die Zukunft.
Ich kann es nicht, ich wage es nicht
mir auch nur einen Engel
als Passanten vorzustellen, weil ich
in einen anderen Planeten ohne Engel
hinabsteige.
Die Liebe war eine große Sehnsucht
nun ist sie zur besten Freundin geworden
gemeinsam genießen wir die Melancholie der Zeit.
Entbehre mich – bitte ich das Unbekannte –
entbehre mich noch mehr
damit ich überlebe.


(in meiner Übertragung)






Η ευλογία της έλλειψης

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου 'χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να 'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.

(από τη συλλογή
Η ανορεξία της ύπαρξης, 2011)

Donnerstag, 20. Juni 2013

DINOS LYRIKOS * ΝΤΙΝΟΣ ΛΥΡΙΚΟΣ


vom Meer angeschwemmt, wurde ich der Sommer...


Ein Boot war ich, bevor ich Umgebung wurde...
dann wurde ich der Wunsch für einen guten Tag und erzählte dir meinen Traum der vorigen Nacht...
bis ich damit fertig war, da ich ja langsam und vom Schlaf gestreichelt sprach, kamen auch andere hinzu...

irgendwo gibt es Honig, Brot und Milch...
Ruhe und Gelassenheit sind auf gutem Wege... denke ich.

Frisch ist es und ich lege mich zu deinen Füßen...

ich bin das Boot und du seine Empfangsform,
vielmehr sein neues Leben...
oder gar eins seiner Kissen, ein schläfriges.

Du sagst, es ist nicht leicht, nicht mal das Einfache, doch eigentlich ist es...
und fügst hinzu, stell dir vor, der Sommer hätte uns vergessen...

ich glaube nicht... mein Wunsch wird in Erfüllung gehen, sage ich dir...


(in meiner Übersetzung)







με ξέβρασε η θάλασα κι έγινα καλοκαίρι...


Πριν γίνω περιβάλλον ήμουνα βάρκα...
μετά έγινα καλημέρα και σου διηγήθηκα το όνειρο της προηγούμενης νύχτας...
μέχρι να τελειώσω καθώς μιλούσα αργά και νυσταγμένα μαζεύτηκαν κι άλλοι...

κάπου παίζει μέλι, ψωμί και γάλα...
η γαλήνη πήρε το δρόμο της... σκέφτομαι.

Eίναι δροσερά και ξαπλώνω στα πόδια σου...

είμαι η βάρκα και εσύ είσαι το σχήμα της υποδοχής,
η νέα της ζήση μάλλον...
ένα μαξιλάρι της ίσως, ένα νωχελικό μαξιλάρι.

Λες, δεν είναι εύκολα ούτε καν τα απλά, ενώ είναι...
και συμπληρώνεις, για φαντάσου να μας είχε ξεχάσει το καλοκαίρι...

δεν νομίζω... η ευχή μου θα πιάσει σου λέω...

Sonntag, 26. Mai 2013

YANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ


Ich wachte auf und liebte den Gedanken, an dich zu denken.
Manche Menschen tauchen ihre Hand ins Blut, andere aufs Papier, andere wiederum in ihr Gehirn. Ich aber lebe, ganz einfach.
Man sagt: “Schau, er ist bekleidet mit Licht und seiner Selbstgefälligkeit.” Oder auch: “Er ist besessen!... Er schreibt Gedichte.”
Ich aber sage: “Ich lebe, ganz einfach.” Und ich lebe, damit ich dich an den Rand eines riesigen Meers zerre, nur um deinen erstaunten Blick neben der Sehnsucht zu betrachten.
Du sagst: “Ich liebe dich” und andere ähnliche dummen Worte.
Ich aber sage einfach: “Ich lebe, bis ich sterbe”.



(in meiner Übertragung)







Ξύπνησα και αγαπούσα τη σκέψη ότι σε σκέφτομαι.
Μερικοί βουτάνε το χέρι τους στο αίμα, άλλοι στο χαρτί, κάποιοι στο μυαλό τους. Εγώ απλά ζω.
Λένε: «Κοίτα, ντυμένος με το φως και την αυταρέσκειά του.» Ή λένε: «Έχει κι εκείνη την τρέλα!... Γράφει ποιήματα.»
Εγώ λέω: «Απλά ζω». Και ζω για να σε σέρνω στην άκρη μιας πελώριας θάλασσας μόνο για να κοιτάζω το σαστισμένο βλέμμα σου δίπλα στον πόθο.
Εσύ λες: «Σ’ αγαπώ» και άλλες παρόμοιες σαχλοκουβέντες.
Εγώ απλά λέω: «Ζω, μέχρι να πεθάνω».


(η φωτογραφία είναι δική μου - das Foto stammt von mir)