impressions

impressions
poppies in Sevasti - GR [foto by s.g.]

Freitag, 29. Juni 2018

TELLOS FILIS * ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΗΣ


Faschismus ist kein Wort
hat keine Eigenschaftsbestimmung
enthält nichts Substantives in seiner Struktur

Faschismus ist deine Haltung
deine Abwesenheit
und hauptsächlich
dein Schweigen im wirklichen Leben


(in meiner Übertragung)

~*~*~*~

Ο φασισμός δεν είναι λέξη,
δεν είναι επιθετικός προσδιορισμός
δεν περιέχει ουσιαστικό στη σύνταξή του

Ο φασισμός είναι η στάση σου
η απουσία σου
και κυρίως
η σιωπή σου στην αληθινή ζωή.


 
foto: Tellos Filis - instagram



Du aber fehlst und ich friere so sehr
hast dich in die schwierigste Buchseite verkrochen
mitten unter unbekannten Wörtern und
im Grunde möchtest du mit mir Verstecken spielen
doch ich bin sehr alt geworden dieses Jahr

ich lernte Spiele mit Tränen kennen
und auch Partys der Abwesenheiten und Mittage der Fortgänge

man sagte mir, dies alles sei für die älteren Kinder
und ich bin sehr alt geworden dieses Jahr

hab keine Lust zu spielen
hab nicht
auch keine Lust zu suchen, dich,
du fehlst
es ist wahrscheinlich, dass auch ich fehle, nur weiß es nicht

und nicht mal die geringste Schneeflocke



* „Du aber fehlst“ ist ein Vers aus einem Lied von Lena Platonos

(in meiner Übertragung)

~*~*~*~

Βέβαια εσύ λείπεις κι εγώ κρυώνω
έχεις κρυφτεί στην πιο δύσκολη σελίδα του βιβλίου
ανάμεσα σε άγνωστες λέξεις και
κατά βάθος θες να παίξουμε κρυφτό
όμως εγώ μεγάλωσα πολύ φέτος

κάτι παιχνίδια δακρύων έμαθα,
κάτι πάρτυ απωλειών, κάτι μεσημέρια αναχωρήσεων

μου είπαν ότι αυτά είναι για τα μεγάλα παιδιά
και γω μεγάλωσα πολύ φέτος

δεν έχω διάθεση για παιχνίδι
δεν έχω
ούτε να σε βρω δεν έχω
λείπεις
πολύ πιθανό να λείπω κι εγώ και να μη το ξέρω

κι ούτε μια ελάχιστη νιφάδα χιόνι



* «Βέβαια εσύ λείπεις»: στίχος από τραγούδι της Λένας Πλάτωνος.


foto: Tellos Filis - instagram




Die Möwen kamen heute sogar bis zur Ajiou-Dimitriou-Straße, ich sah sie, in Höhe der antiken Stätte am Platz von Diikitirio nach Nahrung suchen, dachte zunächst, dass ich mich irre, das können doch unmöglich Möwen sein, sagte ich zu mir, bis einer dieser Vögel vor meinen sich wundernden Augen, den nur allzu bekannten Sinkflug auf den Korb mit Lebensmitteln einer älteren Frau unternahm… ein Schwarm von Menschen sammelte sich eilig dort, die Frau in Panik versetzt, der Vogel hatte ihr bereits den Brotlaib geraubt und flog weg, die anderen folgten ihm… soeben wurde die Zeit der Feste beendet, dachte ich


(in meiner Übertragung)

~*~*~*~

Οι γλάροι φτάσανε σήμερα μέχρι την Αγίου Δημητρίου, τους είδα σε άτακτη αναζήτηση τροφής, στο ύψος των αρχαίων της πλατείας Διοικητηρίου, σκέφτηκα στην αρχή πως κάνω λάθος, αποκλείεται να είναι γλάροι, είπα, ώσπου ένας τους έκανε, μπρος στα έκπληκτα μάτια μου, τη γνωστή κατακόρυφη πτήση πάνω στο ζεμπίλι με τα τρόφιμα μιας ηλικιωμένης κυρίας, που άρχισε να φωνάζει... κόσμος μαζεύτηκε, η γυναίκα σε πανικό, ο γλάρος ήδη της είχε πάρει τη φρατζόλα το ψωμί και πέταγε μακριά, οι άλλοι τον ακολουθούσαν... η περίοδος των εορτών μόλις τελείωσε, σκέφτηκα



[και τα τρία ποιήματα δημοσιεύτηκαν στη συλλογή του ποιητή «Το έσχατο έρμα» που κυκλοφόρησε τον Μάρτη του 2018 από τις εκδόσεις Πόλις]

Samstag, 5. Mai 2018

JOHANN WOLFGANG von GOETHE * Sehnsucht - Πόθος


Τον πόθο μονάχα όποιος γνωρίζει
ξέρει καλά τι με βασανίζει!
Μόνη κι αποκομμένη
από κάθε τι που φέρνει τη χαρά,
κοιτάζω πέρα στον ορίζοντα
ψάχνοντας κείνη την πλευρά.
Αχ, αυτός που με γνωρίζει και με αγαπά
είναι πολύ μακριά.
Ζάλη μού έρχεται, μου καίγονται
τα σωθικά.
Τον πόθο μονάχα όποιος γνωρίζει
ξέρει καλά τι με βασανίζει!

(δική μου η μετάφραση)


 
foto: sophia georgallidis



Nur wer die Sehnsucht kennt
Weiß, was ich leide!
Allein und abgetrennt
Von aller Freude,
Seh ich [am] Firmament
Nach jener Seite.
Ach! der mich liebt und kennt,
Ist in der Weite.
Es schwindelt mir, es brennt
Mein Eingeweide.
Nur wer die Sehnsucht kennt
Weiß, was ich leide!

Mittwoch, 21. Februar 2018

MANOLIS MESSINIS * ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ



„Hier werd‘ ich stehen“

Das Licht, es wurde weniger,
der Himmel neigte sein Gesicht hernieder,
der Mond auf Halbmast
in meiner Augen Netz

Ein Vogel wohnt in meiner Brust,
keuchend, ohne Flügel und er krächzt
Ich gleiche dem Sisyphos,
beladen mit einem Felsbrock
strenge mich an, denselben auf die Bergspitze zu befestigen,
doch dieser rollt hinunter

Hier werd‘ ich stehen,
bei diesem Felsbrock,
der mich geboren hat
Gespannt auf meine inneren Risse,
Schweiß gebadet, mit Erinnerungen voll beladen
Die Last der Nacht tragend
Den Willen beherrschend und Feuer stiftend

Hier werd‘ ich stehen,
mit einem Dorn fest in meine Brust gekeilt,
schlaflos in der Dunkelheit, die mich umhüllt,
bar jeden Leuchtens – wie eine Flamme ohne Form,
aufrecht auf dem Kreuz,
die Alpträume durch Träume aufhebend

Und wenn ich Tag für Tag durch
stehendes Gewässer gehe
und durch entflammte Straßen
Und wenn ich auch meinen Blick verbrenne
an unpassierbare Bergspitzen
 
Hier werd‘ ich stehen, 
und Feuer auf Plätzen entzünden,
die Glocken zum Läuten bringen
damit die Nachbarschaften der Welt erwachen

Hier werd‘ ich stehen,
und die Angst peitschen
vor den Behausungen des Schweigens,
mit den Augen gerichtet an die Pfeile, die auf mich zielen

Hier werd‘ ich stehen,
bei diesem Felsbrock, der mich geboren hat


[in meiner Übertragung]



 
foto: sophia georgallidis




«Εδώ θα σταθώ»

Λιγόστεψε το φως,
χαμήλωσε ο ουρανός το πρόσωπό του,
κρεμάστηκε το φεγγάρι μεσίστιο
στον ιστό των ματιών μου

Στο στήθος μου κατοικεί ένα πουλί,
αλαφιασμένο, χωρίς φτερά και κράζει
Μοιάζω του Σίσυφου,
φορτωμένος μια πέτρα
να τη στηρίξω προσπαθώ στην κορυφή,
μα όλο κατρακυλά

Εδώ θα σταθώ,
σε τούτη την πέτρα,
στην πέτρα που με γέννησε
Αγωνιώντας για τις μέσα μου ρωγμές,
λουσμένος ιδρώτα, φορτωμένος μνήμες
Σηκώνοντας το βάρος της νυκτός
Εξουσιάζοντας τη θέληση, κι ανάβοντας φωτιές

Εδώ θα σταθώ,
με το αγκάθι στο στήθος μου σφηνωμένο,
άγρυπνος μες στο σκότος που με περιβάλλει,
γυμνός από λάμψη - σαν φλόγα ασχημάτιστη,
όρθιος πάνω στον σταυρό,
καταρρίπτοντας με όνειρα τους εφιάλτες

Κι αν μέρα τη μέρα βαδίζω
σε λιμνασμένα νερά
και δρόμους φλογισμένους
Κι αν καίω το βλέμμα μου
σε αδιάβατες κορυφές
Εδώ θα σταθώ,
ανάβοντας φωτιές σε πλατείες,
κτυπώντας καμπάνες
για να ξυπνήσουν του κόσμου οι γειτονιές

Εδώ θα σταθώ,
μαστιγώνοντας τον φόβο
έξω από τις κατοικίες της σιωπής,
με τα μάτια στραμμένα στα βέλη που με σημαδεύουν

Εδώ θα σταθώ,
στην πέτρα που με γέννησε