impressions

impressions
warm autumn colours in Cologne

Samstag, 30. September 2017

TELLOS FILIS * ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΗΣ



„Sie spielen unser Lied“

„Sie spielen unser Lied“ nicht mehr in den Sommertagen
und die Delfine wanderten in Zirkusse nach Belgien aus
einige Strandkiesel sind übriggeblieben
– Steine kann man wohl dazu nicht sagen –
und sehen dich verschwörerisch an am Strand
animieren dich
„wirf uns“ „wirf uns“
doch wir, versunken
in die Monitore
verpassen das Meer
überholen den Sommer
lehnen es ab, Mensch, ein revolutionäres Sonnenbad zu nehmen
überlassen den anderen sowohl die Küsten als auch den Sommer, sowohl die Versprechen als auch „unsere Lieder“
eine verschwörerische Gruppenlautlosigkeit
die den ersten Herbstregen erwartet
nicht weil sich etwas ändern wird
sondern damit er sich noch tiefer in die Verzweiflung seiner Zeit eindringt
ein Land, dem man versprochen hat, eine unendlich blaue Wiese von friedliebenden Menschen zu werden
aber dieses verwandelt sich in eine pechschwarze Landschaft der Amnesie.


(in meiner Übertragung)


 foto: Sophia Georgallidis


«Παίζουν το τραγούδι μας»

Τα καλοκαίρια πια δεν «παίζουν το τραγούδι μας»
και τα δελφίνια μετανάστευσαν σε τσίρκα του Βελγίου
κάτι βότσαλα παρέμειναν
– πέτρες δεν τα λες –
να σου κλείνουν το μάτι στην ακρογιαλιά
να σε προτρέπουν
«πέταξέ μας» «πέταξέ μας»
κι εμείς βυθισμένοι
στις οθόνες
να χάνουμε τη θάλασσα
να προσπερνάμε το καλοκαίρι
ν΄ αρνιόμαστε να κάνουμε επαναστατική ηλιοθεραπεία βρε αδελφέ
ν΄ αφήνουμε στους άλλους και τους αιγιαλούς και τα καλοκαίρια και τις υποσχέσεις και τα «τραγούδια μας»
μια συνωμοτική ομαδική αφωνία
που περιμένει τα πρωτοβρόχια
όχι για ν΄ αλλάξει κάτι
αλλά για να βυθιστεί ακόμη πιο βαθιά στην απελπισία του καιρού της,
μια χώρα που της έταξαν να γίνει ένα απέραντο γαλάζιο λιβάδι φιλήσυχων πολιτών
και μεταμορφώνεται στο πιο κατάμαυρο τοπίο αμνησίας

(από το βιβλιο του «Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ & άλλα κείμενα», εκδ. Εντευκτηρίου 2015)

Dienstag, 1. August 2017

TELLOS FILIS * ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΗΣ



AUGUST

Im August wechsle ich die Liebeslust
ziehe mir ein zerknittertes T-Shirt über
mit Schweißspuren unter den Achseln

auf diese Weise verkehre ich locker in den Gefühlen
bei kochend heißen Temperauren
in den leeren Städten
die Anderen sind nicht da, sie weilen an den Stränden
ich aber tauche in den Asphalt ein

Immer wenn ich mich ein wenig verbrenne
hole ich aus dem Rucksack das Schutzmittel gegen die Erinnerung
und reiße ein Wort aus dem Buch heraus

heute, als die Sonne unterging,
riss ich das Wort
„Ich halte aus“ ab

nahezu arrogant warf ich es in den Recycling-Behälter
und gab mich der Ausdauer hin


(in meiner Übersetzung)





ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Τον Αύγουστο αλλάζω έρωτα
φοράω έναν μακό τσαλακωμένο
με ίχνη ιδρώτα στις μασχάλες

έτσι κυκλοφορώ με άνεση στα συναισθήματα
σε θερμοκρασίες βρασμού
στις άδειες πόλεις
οι άλλοι λείπουν στις ακτές
εγώ κάνω βουτιές στην άσφαλτο

Κάθε που καίγομαι λίγο
βγάζω το αντηλιακό μνήμης από το σακίδιο
και σκίζω μια λέξη από το βιβλίο

σήμερα την ώρα του ηλιοβασιλέματος
έσκισα τη λέξη
«Αντέχω»

με έπαρση την πέταξα στην ανακύκλωση
κι αφέθηκα στις αντοχές

ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΗΣ
(από τη συλλογή του: "Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ & άλλα κείμενα", εκδόσεις Εντευκτηρίου, 2015)

Donnerstag, 6. Juli 2017

TELLOS FILIS * ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΗΣ



2
Wir schreiten neben
dem Licht her
in manchen Augenblicken
erkennen wir es
in manch‘ anderen
entflieht es uns
zwischen unserm Schweigen
zwischen unseren Reisen

liegen wir auf der Lauer, es zu treffen
in Büros mit Überstunden der Traurigkeit
an Telefonapparaten, die stumm bleiben
an Anrufen, die weitergeleitet werden

wir stolpern
in der Kluft zwischen den Zugwagen und den Gleisen
und tragen dabei vetiver auf schwarzen t-shirts
auf denen steht no tengo alma

wir tun so, als wären wir hart
stürzen uns selbst um
beharren
nebeneinander
doppelt
ein undefinierbares Zwei
einsam und kryptisch
wie ein Neologismus der Seele
der nicht in den Wörterbüchern des Gefühls steht

es gibt eine Kraft des Überlebens
dieses unseres Zwei
sie hebt die Spannungen auf
holt Funktionen wieder hervor
aus der Kindheit
und befreit

und je länger wir auf der Suche sind
nach dem Licht
umso mehr Zwei bleiben wir

(in meiner Übertragung)




artwork: Pablo Picasso, hands
foto by Sophia Georgallidis in Picasso Museum, Paris


2
Βηματίζουμε δίπλα
στο φως
κάποιες στιγμές
το διακρίνουμε
κάποιες πάλι
μας φεύγει
ανάμεσα στις σιωπές μας
στα ταξίδια μας

παραμονεύουμε να το πετύχουμε
σε γραφεία υπερωριών της θλίψης
σε τηλέφωνα που δεν απαντούν
σε κλήσεις που προωθούνται

σκοντάφτουμε
ανάμεσα σε συρμούς και αποβάθρες
φορώντας vetiver πάνω σε μαύρα t-shirts
που γράφουν no tengo alma

προσποιούμαστε τους σκληρούς
αυτοανατρεπόμαστε
επιμένουμε
δίπλα
διπλά
ένα απροσδιόριστο δύο
μοναχικό και κρυπτικό
σα νεολογισμός της ψυχής
που δεν βρίσκεται στα λεξικά του συναισθήματος

υπάρχει μια δύναμη επιβίωσης
αυτού του δικού μας δύο
που ακυρώνει τις φορτίσεις
επαναφέρει λειτουργίες
παιδικής ηλικίας
και λευτερώνει

κι όσο αναζητάμε
το φως
τόσο πιο δύο παραμένουμε

[από το βιβλίο του "Ένας απλός υπάλληλος βιντεοκλάμπ & άλλα κείμενα", εκδ. Εντευκτηρίου 2015]