impressions

impressions
poppies in Cologne

Montag, 13. Februar 2017

TELLOS FILIS * ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΗΣ


feuchte Landschaften

nach wie vor bleibe ich
etwas endgültig
Vergessenes
doch ich bestehe
krampfhaft darauf
zu existieren
zum Trotz
feuchter Notizen
anonymer Absender
stummer Leser
und bilde dabei
eine nutzlose Mythologie
im außerhalb von mir
Universum
während
meine unbewohnten inneren Landschaften
Staub ansammeln
Feuchtigkeit
und
Schweigen
lässt der Sommer noch lange auf sich warten?

(in meiner Übertragung) 



 artwork: Man Ray


υγρά τοπία

παραμένω
κάτι που ξεχάστηκε
οριστικά
μα επιμένω
σπασμωδικά
να υπάρχω
σε πείσμα
υγρών σημειωμάτων
ανώνυμων αποστολέων
βουβών αναγνωστών
σχηματίζοντας
μιαν άχρηστη μυθολογία
στο έξω από μένα
διάστημα
ενώ
τα ακατοίκητα εσωτερικά μου τοπία
σκόνη μαζεύουν
υγρασία
και
σιωπή
το καλοκαίρι αργεί;

(από την συλλογή του "Αποσιωποιητική ηλικία", εκδ. Bibliothèque 2014)

Dienstag, 27. Dezember 2016

JORGOS VLACHAKIS * ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΛΑΧΑΚΗΣ


Gute nacht

Wo immer ich auch bin, bist du.
Die Adverbien folgen dir.
Neben verschwitzten Verben.
Die Pronomen versinken
in dein Lachen.
Und es sind die Artikel diejenigen, die
dir die Haut am Hals kitzeln
oder gelassen spielen
auf deinen Fingern.
Die Partizipien bleiben allein.
Sie erwarten deinen Ruf.
Die Substantive eilen,
sie rutschen deinen Bauch hinunter
und verstecken sich in deine Schamhaare
damit die Liebhaber sie nicht sehen
und sich ängstigen.
Die Adjektive verirren sich in deinen ungekämmten Haaren
genau in dem Moment, als du sie hochsteckst
mit einem billigen Haargummi.
Und die Präpositionen
werden zum Feuerwerk
in den Wörtern deines Schlafs.

Es lebe die Grammatik deines Körpers,
(sie hat das Vergessen nicht gelernt)
die so auffällig geklettert ist
auf den Stacheldraht deiner Begierde.

GUTE NACHT... 


(in meiner Übertragung)


 foto: Jorgos Vlachakis


Καληνύχτα

Όπου κι αν είμαι, είσαι.
Τα επιρρήματα σε ακολουθούν.
Δίπλα από ιδρωμένα ρήματα.
Οι αντωνυμίες ναυαγούν
στο γέλιο σου.
Κι είναι τα άρθρα που γαργαλούν
την επιδερμίδα του λαιμού σου
ή παίζουν ξένοιαστα
Πάνω στα δάχτυλά σου.
Οι μετοχές μένουν μόνες τους.
Περιμένουν το κάλεσμά σου.
Τα ουσιαστικά βιάζονται,
γλιστρούν στην κοιλιά σου
και κρύβονται στις τρίχες σου
μην και τα δουν οι εραστές
και φοβηθούν.
Τα επίθετα μπλέκονται στ΄ αχτένιστα μαλλιά σου,
την ώρα που τα πιάνεις μ΄ ένα λαστιχάκι
τιποτένιο.
Και οι προθέσεις
γίνονται βεγγαλικά
στις λέξεις του ύπνου σου.

Ζήτω η γραμματική του κορμιού σου,
(που δεν έχει μάθει τη λήθη)
η κραυγαλέα ανεβασμένη
στα σύρματα, τ΄ αγκαθωτά, του πόθου σου.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ...

[από την ποιητική του συλλογή «Γράμματα στην Αάβησαρ», 2014]

Donnerstag, 1. Dezember 2016

TELLOS FILIS * ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΗΣ



Der Schmerz und die Abwesenheit

Menschen, die Leid erfahren haben, verständigen sich
sie kennen die Spuren, die es hinterlässt, sie kennen einander wieder
haben keinen Grund für nutzlose Geständnisse
es reicht ihnen, den Schmerz durchgemacht zu haben
und ihm entkommen zu sein

Auch wissen sie, dass sie nicht unverwundbar sind, was nicht einfach ist
und jedes Mal – jedes nächste Mal –
wird die gleiche Reserve an Wahrheit benötigt, wie beim ersten Mal
das gleiche tiefe Graben, ohne Angst, ohne Ausweichen

Sie verständigen sich und, wenn es notwendig ist, stellen sie sogar den eigenen Körper
dem Schmerz als provozierendes Hindernis in den Weg
denn sollte es auch nur einer schaffen
gewinnt an Bedeutung das Unschätzbare des Lebens.

Darum, wenn jemand vom Freundeskreis geht
Wissen sie, es lohnt sich nicht innezuhalten an seiner Abwesenheit,
sondern an jener Lebensphase
die sie glücklicherweise, mit hm teilten
ganz unabhängig von ihrer Dauer

sehr wirksames Schmerzmittel das Zusammen
und sie vergessen es keinen einzigen Augenblick.

(in meiner Übertragung) 



 foto: sophia georgallidis



Ο πόνος και η απουσία

Συνεννοούνται οι άνθρωποι που πέρασαν από πόνο
ξέρουν τα σημάδια που αφήνει, αναγνωρίζονται
δεν έχουν λόγο για άσκοπες ομολογίες
τους είναι αρκετό ότι πέρασαν από τη δίνη
κι έχουν ξεφύγει

Ξέρουν επίσης πως δεν είναι άτρωτοι, ούτε είναι κάτι το εύκολο
και κάθε φορά- κάθε επόμενη φορά-
χρειάζεται το ίδιο απόθεμα αλήθειας, όπως την πρώτη
το ίδιο βαθύ σκάψιμο, δίχως φόβο, χωρίς υπεκφυγές

Συνεννοούνται, κι όταν χρειαστεί στήνουν το ίδιο το κορμί τους
εμπόδιο προκλητικό στον πόνο
γιατί κι ένας να γλυτώσει
δίνει νόημα στο ανεκτίμητο της ζωής.

Γι’ αυτό κι όταν φεύγει κάποιος από την παρέα
Ξέρουν δεν αξίζει να μένουν στην απουσία του
αλλά σε κείνο το διάστημα ζωής
που είχαν την τύχη να το μοιραστούν μαζί του
για όσο για τόσο

παυσίπονο μεγάλο το μαζί
και δεν το ξεχνούν στιγμή.

(δημοσιευμένο στο Rejected - city diary, 22.4.2016)