impressions

impressions
poppies in Cologne

Dienstag, 9. Juli 2013

NIKOS KOFIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΩΦΙΔΗΣ


Schön ist das Leben...


so wie die roten Rosen
so wie die Tränen aus Glückseligkeit

so wie der Trost an einer gastlichen Brust

so wie die Ankunft an der offenen Schwelle

der Erwartung

sowie der Träger, der leicht hängt an der Schulter

der Wollust

so wie das Gebet in einer abgelegenen Kapelle

der Sünde

sowie das Entkleiden der Jugend

vor der gierigen Zeit

so wie das Ende der Angst,


Schön ist das Leben
weil es dich gibt...


(in meiner Übertragung)



foto: sophia georgallidis


Ομορφη είναι η ζωή...

όπως τα κόκκινα τριαντάφυλλα
όπως τα δάκρυα ευτυχίας

όπως η παρηγοριά σε στήθος φιλόξενο

όπως ο ερχομός στην ανοιχτή πόρτα

της προσμονής

όπως η πεσμένη τιράντα στον ώμο

της ηδονής

όπως η προσευχή σε ένα ξωκλήσι

αμαρτίας

όπως το ξέντυμα της νιότης

μπροστά στον αδηφάγο χρόνο

όπως του φόβου η λήξη,


όμορφη είναι η ζωή

γιατί υπάρχεις...

Sonntag, 7. Juli 2013

TITOS PATRIKIOS * ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ


Ich bin nicht nur der, den du siehst, den du kennst
bin nicht nur der, den du kennenlernen solltest.
Ich stehe in Schuld für jeden Millimeter meiner Haut
berühre ich dich mit meiner Fingerspitze
so berühren dich Millionen von Menschen,
spricht eins meiner Wörter dich an
so sprechen zu dir Millionen von Menschen –
Wirst du die anderen Körper erkennen, aus denen meiner besteht?
Wirst du meine Fußabdrücke unter Myriaden Spuren anderer finden?
Wirst du meine Bewegung unter dem fließenden Strom der Menschenmenge heraus erkennen?
Ich bin auch, was ich zwar gewesen aber nicht mehr bin –
meine ausgestorbenen Zellen, die verstorbenen
Taten, die verstorbenen Gedanken
kehren allabendlich zurück, um ihren Durst in meinem Blut zu stillen.
Ich bin, was ich noch nicht geworden bin –
wie ein Hammer schlägt in mir das Gerüst der Zukunft.
Ich bin, was ich werden muss –
um mich herum stellen die Freunde Forderungen an, die Feinde Verbote.
Such mich nicht woanders
such mich nur hier
nur in mir.


(in meiner Übertragung)






Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις
δεν είμαι μόνο αυτός που θα ’πρεπε να μάθεις.
Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω
αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου
σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,
αν σου μιλήσει μια λέξη μου
σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι -
Θ’ αναγνωρίσεις τ’ άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;
Θα βρεις τις πατημασιές μου μες σε μυριάδες χνάρια;
Θα ξεχωρίσεις την κίνησή μου μες τη ροή του πλήθους;
Είμαι κι ότι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι -
τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες
πράξεις, οι πεθαμένες σκέψεις
γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.
Είμαι ό, τι δεν έχω γίνει ακόμα -
μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος.
Είμαι ό ,τι πρέπει να γίνω-
γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν.
Μη με γυρέψεις αλλού
μονάχα εδώ να με γυρέψεις
μόνο σε μένα.


(από την συλλογή: «Μαθητεία 1952-1962», Πρίσμα, 1978, ενότητα «Χρόνια της ασφάλτου»)