impressions

impressions
poppies in Cologne

Mittwoch, 26. September 2012

ΜANOLIS MESSINIS * ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ

Heute werde ich malen
flammende Büsche und knallrote Sonnen,
indem ich alles anzünde, was mich umringt
Nächte mit Lumineszenzrissen,
aber auch mit Erdbeben, Winden und Stürmen,
indem ich erschüttere die Kreise der Wunden einer jeden Epidemie 

Heute kann ich es
Ich werde das entgleiste Universum neu erschaffen
Indem ich die Spitze meines Pinsels
in die Farbe des Herzens eintauche
werde ich den Sinn der Welt ändern


(in meiner Übersetzung)




Mark Rothko, red




Σήμερα θα ζωγραφίσω
βάτους φλεγόμενους και κόκκινους ήλιους,
ανάβοντας φωτιές σε ό,τι με κυκλώνει
Νύχτες με φωταύγειες ρωγμές,
μα και σεισμούς, άνεμους και καταιγίδες,
ταράζοντας τους κύκλους των πληγών τής κάθε επιδημίας

Σήμερα το μπορώ
Θα σχεδιάσω απ'την αρχή το σύμπαν που ξεστράτισε
Βυθίζοντας την άκρη του πινέλου μου
στο χρώμα της καρδιάς
θ'αλλάξω το νόημα του κόσμου

Freitag, 21. September 2012

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

(η τελευταία από τις 5 Ωδές του Johannes Brahms, op. 104)

Να, το φθινόπωρο σοβαρό.
Κι όταν τα φύλλα πέφτουν
σκύβει και η καρδιά
μέσα σε πόνο θλιβερό.
Όλα είν' έξω σιωπηλά
και οι αοιδοί
κινάνε για τον Νὀτο
βωβοί, ωσάν σε τάφο.

Χλωμή είναι η μέρα
και η θαμπή ομίχλη
τον ήλιο καλύπτει όπως και τις καρδιές
τι γρήγορα η νύχτα φτάνει
γιορτάζουν οι δυνάμεις όλες
και αναπαύεται το είναι, ερμητικά κλειστό.

Ο άνθρωπος γαληνεύει.
Βλέπει τον ήλιο καθώς δύει
και νοιώθει να σιμώνει το τέλος της ζωής
όπως κι αυτό του χρόνου.
Τα μάτια μουσκεμένα
μα στην αναλαμπή από ένα δάκρυ αποδρά
το πλέον απόκρυφο ξεχείλισμα της καρδιάς


(σε δική μου μετάφραση)



στη φωτογραφία μου, ίχνη φθινοπώρου στην Κολωνία



Ernst ist der Herbst.
Und wenn die Blätter fallen,
sinkt auch das Herz
zu trübem Weh herab.
Still ist die Flur,
und nach dem Süden wallen
die Sänger, stumm,
wie nach dem Grab.

Bleich ist der Tag,
und blasse Nebel schleiern
die Sonne wie die Herzen, ein.
Früh kommt die Nacht:
denn alle Kräfte feiern,
und tief verschlossen ruht das Sein.

Sanft wird der Mensch.
Er sieht die Sonne sinken,
er ahnt des Lebens
wie des Jahres Schluß.
Feucht wird das Aug',
doch in der Träne Blinken,
entströmt des Herzens
seligster Erguß.

(der letzte Gesang aus: Johannes Brahms, 5 Gesänge, op. 104)