impressions

impressions
warm autumn colours in Cologne

Montag, 30. Dezember 2013

JORGOS VLACHAKIS * ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΛΑΧΑΚΗΣ


ich belegte mit Speichel deinen Atem


ich belegte mit Speichel
deinen Atem

des nachts

als es regnete
und
ich leckte
dein kleines
ja
das auf mich
festgenagelt war
hinter
einem Blitz
deines Lachens.

die alte Gasse
hat ihre Lichter
gelöscht
und die Dächer
ließen ihre Sehnsüchte
an den Himmel trocknen
der sich weiterhin
uninteressiert zeigt.

die Rückkehr
trug
Jodellaute
aus zwei Buchstaben
und den Klang
deiner Schritte.


(in meiner Übertragung)


 
Foto: Sophia Georgallidis, am Tegernsee



την ανάσα σου σάλιωσα


την ανάσα σου
σάλιωσα
τη νύχτα
που έβρεχε
και
έγλυψα
το μικρό σου
ναι
το καρφωμένο
πάνω μου
πίσω
από μια
αστραπή του
γέλιου σου.

το παλιό σοκάκι
έσβησε τα
φώτα του
και οι στέγες
σκούπισαν
τους πόθους τους
στον ουρανό
που συνέχιζε
να αδιαφορεί.

η επιστροφή
κουβαλούσε
διγράμματους
λαρυγγισμούς
και τον ήχο
των βημάτων σου.


(δημοσιευμένο στο μπλογκ του: http://gevlachakis.blogspot.gr/ )

Samstag, 14. Dezember 2013

ΙΝΓΚΕΜΠΟΡΓΚ ΜΠΑΧΜΑΝ * INGEBORG BACHMANN


ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Μια νύχτα του έρωτα μετά από μια μεγάλη νύχτα
έμαθα πάλι να μιλώ και έκλαψα,
που μια λέξη ν' αρθρώσω κατάφερα. Έμαθα πάλι να περπατώ,
πήγα ως το παράθυρο και είπα πείνα και φως
κι η νύχτα μού αρκούσε για φως.

Ύστερα από μια μεγάλη νύχτα,
κοιμήθηκα και πάλι ήσυχα,
έχοντας εμπιστοσύνη πως έτσι θα γινόταν.

Μιλούσα πιο εύκολα στο σκοτάδι,
συνέχισα να μιλώ και την ημέρα.
Τα δάχτυλά μου ψαχούλευαν το πρόσωπό μου,
δεν είμαι πια νεκρή.
Μια βάτος ξεπετάχτηκε από την φλόγα μες στη νυχτιά.
Ξεπρόβαλε ο εκδικητής μου και αυτοαποκαλούνταν Ζωή.
Μάλιστα είπα: άσε με να πεθάνω και εννοούσα
άφοβα, τον καλύτερο θάνατό μου

[σε δική μου μετάφραση]




Alexander Rothaug, Νύχτα του έρωτα, λιθογραφία



NACHT DER LIEBE

In einer Nacht der Liebe nach einer langen Nacht
habe ich wieder sprechen gelernt und ich weinte,
weil ein Wort aus mir kam. Ich habe wieder gehen gelernt,
ging bis ans Fenster und sagte Hunger und Licht
und Nacht war mir recht für Licht.

Nach einer zu langen Nacht,
wieder ruhig geschlafen,
im Vertrauen darauf.

Ich sprach leichter im Dunkeln,
sprach weiter am Tag.
Bewegte meine Finger in meinem Gesicht,
Ich bin nicht mehr tot.
Ein Busch, aus dem Fenster schlug in der Nacht.
Mein Rächer trat hervor und nannte sich Leben.
Ich sagte sogar: lass mich sterben, und meinte
furchtlos meinen lieberen Tod

Sonntag, 8. Dezember 2013

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ




 Γιάννης Ευθυμιάδης, χαρακτικό σε linoleum



Nicht vergessen sollte ich dir sagen, wie heiß deine Berührung gestern war und auch sanft und dann
mich hinsetzen und etwas schreiben, irgendetwas, vielleicht schaffe ich es dann
diese unerträgliche Hitze zu vergessen und auch meine Schwäche,
mich dir zu verweigern
sei es auch nur für ein Mal,
mich dir zu verweigern, meine teure Leidenschaft, mein verhaßter, nackter, ersehnter Körper, mein geringster Finger.

Nach vielen Jahren wird das alles vielleicht Dichtung genannt.


(in meiner Übertragung)

*****



Να μην ξεχάσω να σου πω πόσο ζεστό ήταν χτες το άγγιγμά σου και απαλό κι ύστερα
να καθίσω να γράψω κάτι, ό,τι τύχει, μήπως και καταφέρω
να ξεχάσω αυτή την αφόρητη ζέστη και την αδυναμία μου να σε αρνηθώ,
για μια φορά έστω,
να σε αρνηθώ, ακριβό μου πάθος, μισητό μου γυμνό σώμα ποθητό, παραμικρό μου δάχτυλο.
Μετά από χρόνια ίσως όλο αυτό το πουν ποίηση.

(από την αδημοσίευτη ακόμα συλλογή του Αντικριστά)

Freitag, 6. Dezember 2013

NIKOS PLOMARITIS * ΝΙΚΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΤΗΣ

SUCHE

Ich habe dich in der Stille der Nacht gesucht,
dort, wo das Rauschen des Klangs zu hören ist,
in der kaum wahrnehmbaren Bewegung der Blätter
und spürte wie der leichte Wind deiner Aura
meine Träume wieder ans Licht bringt und bunt malt.
Ich lernte dich in den Gedichtversen kennen
und entdeckte dich beim Durchwandern
der Pfade deines Körpers.


ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Σ’ έχω ψάξει στη σιωπή της νύχτας,
εκεί που ακούς το θρόισμα του ήχου,
στο αχνοσάλεμα των φύλλων
κι ένιωσα το αεράκι της αύρας σου,
ν’ αναμοχλεύει και να χρωματίζει τα όνειρα μου.
Σε γνώρισα στους στίχους των ποιημάτων
και σε ανακάλυψα διασχίζοντας,
τα μονοπάτια του κορμιού σου.





RASENDER PULSSCHLAG

Ich weiß, meine Freude umarmte dein Gesicht,
deine Lippen besingen das Lied der Liebe,
deine Hände, bunte Pinselstriche,
schicken sich an, die Landschaft deines Körpers zu bemalen
und du wirst den rasenden Pulsschlag meines Herzens saugen,
um es zu entspannen.


ΤΑΧΥΠΑΛΜΙΑ

Ξέρω πως η χαρά μου αγκάλιασε το πρόσωπο σου,
τα χείλη σου αηδούνε το τραγούδι της αγάπης,
τα χέρια σου πινελιές χρωματισμένες,
ετοιμάζονται να ζωγραφίσουν την γεωγραφία του κορμιού μου
και θα ρουφάς την ταχυπαλμία της καρδιάς μου,
για να την χαλαρώσεις.


ταχυπαλμία στον κόκκινο ουρανό της Κολωνίας...


IHR LIEBLINGSFEHLER

Jahrtausende lang irrte ich umher,
in meinem kleinen, großen Leben,
ich wanderte auf fernen Galaxien,
schwarze Löcher des Weltalls saugten mich auf,
und ich beschloss, in meinem geliebten Heimatland zu landen.

Ich wollte eine Erdene lieben
und als ich sie liebte,
sagte sie mir, wir sollten zum Mond fliegen.

ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΤΟΥΣ ΛΑΘΟΣ

Περιπλανήθηκα χιλιετηρίδες,
στην μικρή, μεγάλη ζωή μου,
περπάτησα σε μακρινούς γαλαξίες,
με ρούφηξαν μαύρες τρύπες του διαστήματος,
κι αποφάσισα να προσγειωθώ,
στην αγαπημένη μου πατρίδα.

Ήθελα μια γήινη ν’ αγαπήσω

κι όταν την αγάπησα,
μου είπε να πάμε στο φεγγάρι.



 
DER MARSCH

Ich wanderte ein halbes Jahrhundert
und noch mehr Jahre
bis ich an der Mündung
deiner Quelle gelangte,
der schwimmende Stern ein Zeichen
in deinen stillen Gewässern
und die himmlische Welt, die
sich in dir wiederspiegelt
den Kurs deines Blicks folgend.
Die Grille versteckt im Schatten eines Oleanders
besingt monoton
den Widerhall deiner Liebe.
Und Eros, magisch angezogen, wandelte die Pfeile in Flöten um,
das immerwährende Begehren zu besingen.


Η ΠΟΡΕΙΑ

Περπάτησα μισόν αιώνα
και πλέον χρόνια
μέχρι να φτάσω στις εκβολές
της πηγής σου,
σημαδι το αστέρι που πλέει
στα γαλήνια νερά σου
και ο ουράνιος κόσμος που
κατοπτρίζεται μέσα σου
ακολουθόντας την τροχιά του βλέμματός σου.
Ο γρύλος κρυμμένος στην σκιά μιας πικροδάφνης,
μονοτονεί τραγουδώντας
τον αντίλαλο της αγάπης σου.
Κι ο Έρως μαγεμένος έκανε τις σαϊτες φλάουτα,
να τραγουδήσει τον αειθαλή έρωτα.

[alle Gedichte wurden von mir ins Deutsche übertragen, das Foto stammte auch von mir - όλες οι μεταφράσεις στα Γερμανικά είναι δικές μου, το ίδιο και η φωτογραφία]

NIKOS KOFIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΩΦΙΔΗΣ

WIR WERDEN UNS TREFFEN

Meine Ersehnte,

jedes Mal, wenn die Dunkelheit fällt
legt die Nacht
eine schwarze Rose
an mein Kissen nieder
gemeinsam mit mir trauert sie deine Abwesenheit,
ungestreichelt
bluten deine Brüste Liebeserwartungen
deine Visionen
tanzen um mich herum
wälzen sich in meinen Laken
spielen mit dem Wahnsinn
an deinen ungeküssten Mund
sende ich postwendend alle Küsse der Entbehrung

eine deiner Tränen
verbrennt mir die Handfläche
sie tropfte von meinen Augen dort hinein

ich schleife die Ecken unserer Traurigkeit
meine Liebste

wir werden uns treffen...

(in meiner Übertragung)





foto: sophia georgallidis


ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ

Ποθεμένη μου,

κάθε που βραδιάζει
η νύχτα ακουμπάει
ένα μαύρο τριαντάφυλλο
στο προσκεφάλι μου
πενθεί μαζί μου την απουσία σου,
αχάιδευτα τα στήθη σου
αιμοραγούν προσμονές έρωτα
οι οπτασίες σου
χορεύουν γύρω μου
κυλιούνται στα σεντόνια μου
παίζουν με την παράνοια
στο αφίλητό σου στόμα
ταχυδρομώ τα φιλιά όλα της στέρησης,

ένα σου δάκρυ
καίει την παλάμη μου
έσταξε από τα δικά μου μάτια..

λαξεύω τις γωνιές της θλίψης μας
αγαπημένη μου

θα βρεθούμε...

Donnerstag, 5. Dezember 2013

CHLOE KOUTSOUBELLI * ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ


KALTE FISCHE

Es gibt Männer kalte Fische
Ihre Augen
unbewegliche Perlen in der Leere
Nach dem Sex ziehen sie sich zurück
in verfaulte Muscheln
schlafen sie
Doch ich liebe die anderen
mit ihren Dämonen
tanzen sie umschlungen
und je tiefer man sie
in den Hals beißt und saugt
um so fester umarmen sie einen.
Jene, die in schwarzen Häusern leben
wo einzig der Staub
Schatten herum wirft
und auch diejenigen, die schreiben
mit zerstückeltem Fleisch in der Dunkelheit
Die Männer, die ich liebe, bin Ich
Krokodile zerfetzen mich jede Nacht
Gar kein Vergleich zu den Süßwasserfischen.


(in meiner Übertragung)






Cold fish
(δημοσιευμένο στο περιοδικό Μανδραγόρας)

Υπάρχουν άντρες κρύα ψάρια.
Τα μάτια τους
ακίνητες χάντρες στο κενό.
Μετά τον έρωτα αποσύρονται
σε μουχλιασμένα όστρακα
κοιμούνται.
Μα εγώ αγαπώ τους άλλους
που με τους δαίμονές τους
χορεύουν αγκαλιά
κι όσο τους μπήγουν τα δόντια
στον λαιμό και τους ρουφούν
αυτοί τους αγκαλιάζουν πιο σφιχτά.
Αυτούς που ζουν σε μαύρα σπίτια
με μόνη την σκόνη
να απλώνει τις σκιές
κι αυτούς πάλι που γράφουν
με κομματιασμένες σάρκες στο σκοτάδι.
Οι άντρες που αγαπώ είμαι Εγώ.
Κροκόδειλοι με κατασπαράζουν κάθε νύχτα.
Καμία σχέση με τα ψαράκια του γλυκού.