impressions

impressions
Cologne, Ehrenfeld [foto by s.g.]

Mittwoch, 15. August 2018

BERTOLT BRECHT




Η μνήμη της ανθρωπότητας

Η μνήμη της ανθρωπότητας
για όσα δεινά υπέμεινε, είναι εκπληκτικά κοντόθωρη.
Η δύναμη της φαντασίας της για επερχόμενα δεινά,
ακόμα μικρότερη.

Οι περιγραφές
που έφτασαν ως τους πολίτες της Νέας Υόρκης
για της ατομικής βόμβας τον όλεθρο
πολύ λίγο τους τρόμαξαν προφανώς.
Οι δε πολίτες του Αμβούργου από ερείπια περιβάλλονται
κι όμως διστάζουν
το ανάστημά τους να σηκώσουν, ενάντια σε νέο πόλεμο.
Ο παγκόσμιος τρόμος της δεκαετίας του σαράντα, μοιάζει να έχει ξεχαστεί.
Η χτεσινή βροχή δε μας μουσκεύει, λένε πολλοί.

Την αναισθησία τούτη οφείλουμε
να καταπολεμήσουμε,
γιατί στο θάνατο οδηγεί.
Ήδη πολλοί είναι εκείνοι που μοιάζουν σήμερα νεκροί,
όμοιοι μ’ ανθρώπους που πίσω τους έχουν αφήσει
ό,τι τους περιμένει ακόμα, ελάχιστοι αντιστέκονται.

Και όμως, τίποτα να με πείσει δεν είναι ικανό
πως είναι μάταιο
με τη λογική να συνταχθώ, ενάντια στους εχθρούς της.
Ελάτε, να πούμε άλλη μια φορά τα χιλιοειπωμένα
για να μη λέμε αργότερα πως δεν ειπώθηκε αρκετά!
Ελάτε, να ανανεώσουμε τις προειδοποιήσεις
κι ας έχουν γίνει σκόνη μέσα στα στόματά μας!
Γιατί η ανθρωπότητα απειλείται από πολέμους
που, με τους παρελθόντες συγκρινόμενοι, πολύ φτωχοί φαντάζουν
και θα ’ρθουν, να ’στε σίγουροι, μην αμφιβάλλετε διόλου,
αν δεν κοπούν τα χέρια εκείνων
που τους προετοιμάζουν, δημόσια και αδιάντροπα.

[Η συμβολή του Μπέρτολτ Μπρεχτ στο Συνέδριο των Λαών για την Ειρήνη, Βιέννη, Δεκέμβριος 1952]

(σε δική μου μετάφραση)




foto: sophia georgallidis




Das Gedächtnis der Menschheit

Das Gedächtnis der Menschheit
für erduldete Leiden ist erstaunlich kurz.
Ihre Vorstellungsgabe für kommende
Leiden ist fast noch geringer.

Die Beschreibungen,
die der New Yorker
von den Gräueln der Atombombe erhielt,
schreckten ihn anscheinend nur wenig.
Der Hamburger ist noch umringt von den Ruinen,
und doch zögert er,
die Hand gegen einen neuen Krieg zu erheben.
Die weltweiten Schrecken der vierziger Jahre scheinen vergessen.
Der Regen von gestern macht uns nicht nass sagen viele.

Diese Abgestumpftheit ist es,
die wir zu bekämpfen haben,
ihr äußerster Grad ist der Tod.
Allzu viele kommen uns schon heute vor wie Tote,
wie Leute, die schon hinter sich haben,
was sie vor sich haben, so wenig tun sie dagegen.
 

Und doch wird nichts mich davon überzeugen,
dass es aussichtslos ist,
der Vernunft gegen ihre Feinde beizustehen.
Lasst uns das tausendmal Gesagte immer wieder sagen,
damit es nicht einmal zu wenig gesagt wurde!
Lasst uns die Warnungen erneuern,
und wenn sie schon wie Asche in unserem Mund sind!
Denn der Menschheit drohen Kriege,
gegen welche die vergangenen wie armselige Versuche sind,
und sie werden kommen ohne jeden Zweifel,
wenn denen, die sie in aller Öffentlichkeit vorbereiten,
nicht die Hände zerschlagen werden.

[Bertolt Brechts Beitrag für den Völkerkongress für den Frieden, Wien im Dezember 1952]