impressions

impressions
poppies in Cologne

Dienstag, 27. Dezember 2016

JORGOS VLACHAKIS * ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΛΑΧΑΚΗΣ


Gute nacht

Wo immer ich auch bin, bist du.
Die Adverbien folgen dir.
Neben verschwitzten Verben.
Die Pronomen versinken
in dein Lachen.
Und es sind die Artikel diejenigen, die
dir die Haut am Hals kitzeln
oder gelassen spielen
auf deinen Fingern.
Die Partizipien bleiben allein.
Sie erwarten deinen Ruf.
Die Substantive eilen,
sie rutschen deinen Bauch hinunter
und verstecken sich in deine Schamhaare
damit die Liebhaber sie nicht sehen
und sich ängstigen.
Die Adjektive verirren sich in deinen ungekämmten Haaren
genau in dem Moment, als du sie hochsteckst
mit einem billigen Haargummi.
Und die Präpositionen
werden zum Feuerwerk
in den Wörtern deines Schlafs.

Es lebe die Grammatik deines Körpers,
(sie hat das Vergessen nicht gelernt)
die so auffällig geklettert ist
auf den Stacheldraht deiner Begierde.

GUTE NACHT... 


(in meiner Übertragung)


 foto: Jorgos Vlachakis


Καληνύχτα

Όπου κι αν είμαι, είσαι.
Τα επιρρήματα σε ακολουθούν.
Δίπλα από ιδρωμένα ρήματα.
Οι αντωνυμίες ναυαγούν
στο γέλιο σου.
Κι είναι τα άρθρα που γαργαλούν
την επιδερμίδα του λαιμού σου
ή παίζουν ξένοιαστα
Πάνω στα δάχτυλά σου.
Οι μετοχές μένουν μόνες τους.
Περιμένουν το κάλεσμά σου.
Τα ουσιαστικά βιάζονται,
γλιστρούν στην κοιλιά σου
και κρύβονται στις τρίχες σου
μην και τα δουν οι εραστές
και φοβηθούν.
Τα επίθετα μπλέκονται στ΄ αχτένιστα μαλλιά σου,
την ώρα που τα πιάνεις μ΄ ένα λαστιχάκι
τιποτένιο.
Και οι προθέσεις
γίνονται βεγγαλικά
στις λέξεις του ύπνου σου.

Ζήτω η γραμματική του κορμιού σου,
(που δεν έχει μάθει τη λήθη)
η κραυγαλέα ανεβασμένη
στα σύρματα, τ΄ αγκαθωτά, του πόθου σου.

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ...

[από την ποιητική του συλλογή «Γράμματα στην Αάβησαρ», 2014]

Donnerstag, 1. Dezember 2016

TELLOS FILIS * ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΗΣ



Der Schmerz und die Abwesenheit

Menschen, die Leid erfahren haben, verständigen sich
sie kennen die Spuren, die es hinterlässt, sie kennen einander wieder
haben keinen Grund für nutzlose Geständnisse
es reicht ihnen, den Schmerz durchgemacht zu haben
und ihm entkommen zu sein

Auch wissen sie, dass sie nicht unverwundbar sind, was nicht einfach ist
und jedes Mal – jedes nächste Mal –
wird die gleiche Reserve an Wahrheit benötigt, wie beim ersten Mal
das gleiche tiefe Graben, ohne Angst, ohne Ausweichen

Sie verständigen sich und, wenn es notwendig ist, stellen sie sogar den eigenen Körper
dem Schmerz als provozierendes Hindernis in den Weg
denn sollte es auch nur einer schaffen
gewinnt an Bedeutung das Unschätzbare des Lebens.

Darum, wenn jemand vom Freundeskreis geht
Wissen sie, es lohnt sich nicht innezuhalten an seiner Abwesenheit,
sondern an jener Lebensphase
die sie glücklicherweise, mit hm teilten
ganz unabhängig von ihrer Dauer

sehr wirksames Schmerzmittel das Zusammen
und sie vergessen es keinen einzigen Augenblick.

(in meiner Übertragung) 



 foto: sophia georgallidis



Ο πόνος και η απουσία

Συνεννοούνται οι άνθρωποι που πέρασαν από πόνο
ξέρουν τα σημάδια που αφήνει, αναγνωρίζονται
δεν έχουν λόγο για άσκοπες ομολογίες
τους είναι αρκετό ότι πέρασαν από τη δίνη
κι έχουν ξεφύγει

Ξέρουν επίσης πως δεν είναι άτρωτοι, ούτε είναι κάτι το εύκολο
και κάθε φορά- κάθε επόμενη φορά-
χρειάζεται το ίδιο απόθεμα αλήθειας, όπως την πρώτη
το ίδιο βαθύ σκάψιμο, δίχως φόβο, χωρίς υπεκφυγές

Συνεννοούνται, κι όταν χρειαστεί στήνουν το ίδιο το κορμί τους
εμπόδιο προκλητικό στον πόνο
γιατί κι ένας να γλυτώσει
δίνει νόημα στο ανεκτίμητο της ζωής.

Γι’ αυτό κι όταν φεύγει κάποιος από την παρέα
Ξέρουν δεν αξίζει να μένουν στην απουσία του
αλλά σε κείνο το διάστημα ζωής
που είχαν την τύχη να το μοιραστούν μαζί του
για όσο για τόσο

παυσίπονο μεγάλο το μαζί
και δεν το ξεχνούν στιγμή.

(δημοσιευμένο στο Rejected - city diary, 22.4.2016)

Mittwoch, 23. November 2016

NIKOS KYRIAKIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ



Nichts

Andauernd sehe ich
Einen Bund Amarant
träume von Felsen, vom nächtlichen Betrachten des Mondes
Mehr des Scheins Willen.
Alle obdachlos,
Niemand ohne Haus.
„Ich liebe dich sehr!“
Wahrscheinlicher ist
Dass ich es hören möchte.
Ich verstecke mich vor den kleinen Kindern,
damit sie nicht verkommen.
Weiß du noch… es gab Zeiten, da sorgten wir uns noch,
danach Betrübnis,
Apathie, Trick, damit die Woche schnell um ist.
Weißt du noch, es gab Zeiten, da brachten wir das Böse um,
Jedenfalls verletzten wir es, ganz sicher.
Danach strichen wir es einfach aus dem Gedächtnis,
versuchten es, sollte ich lieber sagen.
«Schalter, Ausschalten...»
Und Betrübnis, davor
Und Wehmut, danach.
Das Hin, das Her
Das Her schneller,
weniger besorgt.
Rückkehr in eine unbekannte Gebärmutter,
Jedenfalls Rückkehr.
Jede Stelle meines Körpers
Ist eine Wunde.
Jede Ausgeburt meines Hirns
Ist eine Stille.
Mein Körper
Besteht aus Teilen, aufeinander gestapelte Teile
Ähnlich einer Torte.
Elendig klein
Ist er.

(in meiner Übertragung)



 foto: sophia georgallidis



Τίποτε

Βλέπω συνέχεια
Ένα ματσάκι αμάραντο,
Ονειρεύομαι βράχια, νυχτερινό κοίταγμα φεγγαριού,
Για το φέγγος πιο πολύ.
Όλοι άστεγοι,
Κανείς χωρίς σπίτι.
«Σε αγαπάω πολύ!»
Το πιθανότερο είναι
Πως θέλω εγώ να τα ακούσω.
Κρύβομαι απ΄ τα μικρά παιδιά,
Μη και φθαρούν.
Θυμάσαι... κάποτε αγωνιούσαμε,
Μετά θλίψη,
Απάθεια, κολπάκι να βγει η βδομάδα.
Θυμάσαι, κάποτε δολοφονούσαμε το κακό,
Το τραυματίζαμε πάντως, σίγουρα.
Μετά απλώς το διαγράφαμε απ΄ το μυαλό,
Προσπαθούσαμε να πω καλλίτερα.
«Διακόπτης, διακοπές...»
Και θλίψη, πριν τα
Και μελαγχολία, μετά.
Το πήγαινε, το έλα,
Το έλα πιο γρήγορο,
λιγότερο αγωνιώδες.
Επιστροφή σε μιαν άγνωστη μήτρα,
Επιστροφή πάντως.
Κάθε σημείο του σώματός μου
Είναι πληγή.
Κάθε γέννημα του μυαλού μου
Είναι σιωπή.
Το σώμα μου
Είναι κομμάτια, κομμάτια στοιβαγμένα
Σαν τούρτα.
Άθλια μικρό
Είναι.

(το τέλος από το "Γύμνασμα" (2015) του που είναι ενιαίο ποίημα σε ενότητες με τίτλους, οι οποίες όμως δεν πρέπει να θεωρηθούν ξεχωριστά ποιήματα)