impressions

impressions
winter in Cologne - Ehrenfeld [by s.g.]

Dienstag, 29. Januar 2013

ALEXANDRA BAKONIKA * ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ


foto: ol@


Keinen einzigen Augenblick kann ich meinen Blick von dir wenden.
Du bist meine fixe Idee.
Und auch wenn ich mich noch nicht bekannt, nichts ändert sich.
Du bist das Wunder,
unerschütterlich, unverändert...

Ούτε λεπτό δεν μπορώ να πάρω το βλέμμα μου από πάνω σου.
Μου έχεις γίνει εμμονή.
Κι αν ακόμα δεν σου το ομολόγησα, τίποτα δεν αλλάζει.
Είσαι το θαύμα,
ακλόνητο, αναλλοίωτο...

***

Dein angebetetes Antlitz
habe ich in das Intimste
meines Ichs eingebettet
damit es mich entzückt...

Τη λατρεμένη μορφή σου
στο πιο μύχιο του εαυτού μου
την έχω ενσωματώσει
για να με εκστασιάζει...





DER BISSEN

Ohne dass ich damit rechnete
inmitten so vieler Menschen,
leidenschaftlich und zärtlich,
um meinen Mund direkt zu berühren
nahmst du einen Bissen mit deiner Gabel
und gabst mir zu essen.

(aus der Sammlung: Das nackte Paar, 1990)

Η ΜΠΟΥΚΙΑ

Χωρίς να το περιμένω
μέσα σε τόσο κόσμο,
με πόθο και τρυφερότητα,
για ν' αγγίξεις έμμεσα το στόμα μου
έκοψες μπουκιά με το πιρούνι σου
και μου έδωσες να φάω.

(«Το γυμνό ζευγάρι», Διαγώνιος 1990)



Auguste Rodin, sakuntala


NIEDERKNIEN

Ihre Worte waren klar:
„Aus Instinkt und Erfahrung gebe ich schwer nach.
Ich will, dass der Mann mich beharrlich belagert,
mich bietet, außer sich gerät meinetwegen.
Unvergesslich bleibt mir im Sinn ein Bewunderer
auf einer Reise.
Bevor wir uns aufs Bett legten und während ich noch da stand,
beugte er sich anbetungsvoll zu meinen Füßen und kniete ehrfürchtig nieder
vor meinen Körper
dann begann er, angefangen bei den Knien, mich zu küssen.“

(aus: Wollust und Macht, 2009)

ΜΕΤΑΝΟΙΕΣ

Ενάργεια είχαν τα λόγια της:
«Από ένστικτο και πείρα δύσκολα ενδίδω.
Θέλω ο άνδρας να με πολιορκεί επίμονα,
να παρακαλάει, να χάνει τον εαυτό του για χάρη μου.
Αλησμόνητος μένει στο μυαλό μου ένας θαυμαστής
σε κάποιο ταξίδι.
Πριν πέσουμε στο κρεβάτι κι όπως ήμουν όρθια,
με λατρεία έσκυψε στα πόδια μου, κι έκανε μετάνοιες
στο γυμνό μου σώμα,
μετά από τα γόνατα άρχισε να με φιλάει.»

(«Ηδονή και εξουσία», εκδ. Μεταίχμιο, 2009 )





DER BLEISTIFT

Deine merkwürdige Art, den Bleistift
zu halten, reizt mich.
Ich spüre den Druck auf dem Papier,
deine Berührung an der Spitze.
Deine Finger existieren
nehmen Gestalt an und sind
um den Bleistift verwoben
wie die Leidenschaft, die
meine Seele nährt.
Sogar wenn du schreibst, ergießt sich Sturm.

ΤΟ ΜΟΛΥΒΙ

Ο περίεργος τρόπος που κρατάς
το μολύβι μ' ερεθίζει.
Νιώθω την πίεσή σου στο χαρτί,
την αφή σου στην άκρη.
Τα δάκτυλά σου έχουν υπόσταση
και σχήμα κι είναι μπλεγμένα
γύρω απ' το μολύβι
σαν τον πόθο που τρέφει
την ψυχή μου.
Ακόμη κι όταν γράφεις χύνεται ορμή.


(alle Fotos ohne Quellenangabe sowie die Übersetzungen stammen von mir - όλες οι φωτογραφίες χωρίς αναφορά πηγής καθώς και οι μεταφράσεις στα Γερμανικά είναι δικές μου)

Dienstag, 1. Januar 2013

ECTOR PANTASIS * ΕΚΤΩΡ ΠΑΝΤΑΖΗΣ

EINBÄUME

- Wörter treten aus dem Wörterbuch der Qual, wie aus einer Streichholzschachtel heraus,
reiben sich an der phosphoreszierenden Seite der Welt und entflammen sich

- Schenker der Streichholzschachtel mit kleinem Strandstein, Musikinstrument, große Leere zu hören, Klang der Welt, in Gasthäusern bewirtete Existenz.

- Am Tag, als dich der Südwind umhüllte, waren alle Fenster beleuchtet du ließest deinen Akt hell reisen zur verbrannten Schale der Welt
Zu deinen seidenen Flügel Liebkosen für deine Haare.

- in deinen Haaren Frühling goldene Schwalbe-Nadel
dein Garten ein Nest aus Laub flüstert deinem Herzen

- Schwarzer Tau benetzt die Rosen feuchte Begierde wie tiefe Dunkelheit.

- Eine Mohnblume malte ich karminrot ihre Blätter flattern sie wehen wie verrückt der Himmel brennt das Herz lodert eine leichte weiße Wolke hebt den Schmerz ab

- dieses Rot kann die Finger verbrennen


(in meiner Übertragung)
 




ΜΟΝΟΞΥΛΑ

-λέξεις βγαίνουν από το λεξικό της οδύνης όπως από σπιρτόκουτο,
τρίβονται στη φωσφωρούχα πλευρά του κόσμου σαν σπίρτα και αναφλέγονται

-Δωρητής σπιρτόκουτου με βοτσαλάκι, όργανο μουσικό, ακούς μέγα κενό, ήχο του κόσμου, ύπαρξη ξενοδοχούμενη.

-Η μέρα που σε τύλιξε νοτιάς όλα τα παράθυρα είχαν φως άφησες το γυμνό σου να ταξιδεύει φωτεινό στην καμμένη φλούδα του κόσμου
Στα μεταξωτά φτερά σου χάδι στα μαλλιά σου.

-μες στα μαλλιά σου άνοιξη χρυσή καρφίτσα χελιδόνι
ο κήπος σου φωλιά από φύλλα σιγομιλά την καρδιά σου

-Yγραίνει τα τριαντάφυλλα μαύρη δροσιά υγρή επιθυμία σαν βαθύ σκοτάδι.

-Ζωγράφισα μια παπαρούνα με καρμίνιο τα φύλλα της τρεμοπαίζουν ανεμίζουν τρελά καίγεται ο ουρανός φλέγεται η καρδιά ένα ελαφρύ λευκό σύννεφο σηκώνει τον πόνο

-αυτό το κόκκινο μπορεί να κάψει δάχτυλα

~~~
(η φωτογραφία είναι δική μου - das Foto stammt von mir)