YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ, Für dich, für mich - Για σένα, για μένα

 

FÜR DICH, FÜR MICH

Für dich bin ich ein Körper
Für mich bist du etwas mehr, sagen wir mal das Paradies
Ich bin eine kurze Pause
Du bist der Fahrpreis für meine Lebensreise
Ich bin etwas Neues
Du bist die Ewigkeit
Ich bin der Pfeffer
Du bist der Zucker, der mir die Lippen zusammenschweißt
Ich bin der Tau
Du bist der Schirokko, brennst den Freiraum des wüsten Landes nieder
Ich bin ein Magnet
Du bist der Täter, legst mir ein heißes Eisen in die Hand
Du bist eine Bedrohung auf meiner Erde und ihrem kahlen Rasen
Ein wildes Tier, und ich beschwinge ihre Seele.
Hab Mitleid mit mir.

(δική μου η απόδοση στα ελληνικά)

 

artwork: Yiannis Efthymiadis

 

ΓΙΑ ΣΕΝΑ, ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Για σένα είμαι ένα σώμα
Για μένα είσαι κάτι ακόμα, ας πούμε ο παράδεισος
Είμαι μικρή ανάπαυλα
Είσαι τα ναύλα για το ταξίδι της ζωής μου
Είμαι καινούργιο
Είσαι προαιώνιο
Είμαι πιπέρι
Είσαι ζάχαρη που ξέρει να μου κολλάει τα χείλη
Είμαι δροσιά
Είσαι ο λίβας, κατακαίς την απλωσιά του ανέρημου
Είμαι μαγνήτης
Είσαι θύτης, βάζεις καμένο σίδερο στο χέρι
Είσαι απειλή στη γη μου και στη χλόη τη γυμνή της
Θηρίο ανήμερο κραδαίνω την ψυχή της.
Λυπήσου με.

(από την ποιητική του συλλογή «Πάνω στο σώμα σου», 2014)

RAINER MARIA RILKE, Wir wollen glauben... / Θέλουμε να πιστέψουμε ...

 

Θέλουμε
να πιστέψουμε
σε ένα
έτος μακρύ
που μας χαρίστηκε
νέο, ανέγγιχτο,
γεμάτο με όσα δεν έχουν ξαναϋπάρξει,
γεμάτο με δουλειά που δεν έχει γίνει ποτέ, γεμάτο
με καθήκοντα, απαιτήσεις και θράσος.
Θέλουμε να δούμε ότι θα μάθουμε
να δεχόμαστε
χωρίς ν’ αφήσουμε να χαθούν πολλά,
όσα έχει να προσφέρει,
σ’ εκείνους που απαιτούν από αυτό
το αναγκαίο, το σπουδαίο και το σοβαρό.

(απόσπασμα από επιστολή του στην Κλάρα Ρίλκε, 1η Γενάρη 1907)

[δική μου η απόδοση στα ελληνικά]

 

                                                foto: s. g.
 

Wir
wollen
glauben an
ein langes Jahr
das uns
gegeben ist, neu, unberührt,
voll nie gewesener Dinge,
voll nie getaner Arbeit, voll
Aufgabe, Anspruch und Zumutung.
Wir wollen sehen, dass wir’s nehmen
lernen,
ohne allzu viel fallen zu lassen von dem,
was es zu vergeben hat,
an die, die Notwendiges, Ernstes und Großes
von ihm verlangen.

(aus einem Brief an Clara Rilke, 1. Januar 1907)

RAINER MARIA RILKE * Frühling * Άνοιξη

 

Άνοιξη

 

Χαίρονται τα πουλιά – ξυπνώντας με το φως –

οι γαλάζιες εκτάσεις γεμίζουν με ήχους,

η παλιά αίθουσα χορού στο Kaiserpark

είναι με άνθη καλυμμένη πλήρως.

 

Ο ήλιος γράφει το όνομά του ελπιδοφόρα

στο φρέσκο γρασίδι με γράμματα μεγάλα.

Μόνο κάτω από τα μαραμένα φύλλα

ένας πέτρινος Απόλλων βογγάει ακόμα θλιμμένα.

 

Τότε ένα αεράκι σιμώνει, σε τρελό χορό

παρασύρει τα κίτρινα φύλλα

και στεφανώνει το μέτωπό του, το κενό,

με πασχαλιάς άνθη γαλάζια.

 

(δική μου η μετάφραση)

 

 

                                                                                foto: s. g.

 

Frühling

 

Die Vögel jubeln - lichtgeweckt -,

die blauen Weiten füllt der Schall aus;

im Kaiserpark das alte Ballhaus

ist ganz mit Blüten überdeckt.

 

Die Sonne schreibt sich hoffnungsvoll

ins junge Gras mit großen Lettern.

Nur dorten unter welken Blättern

seufzt traurig noch ein Steinapoll.

 

Da naht ein Lüftchen, fegt im Tanz

hinweg das gelbe Blattgeranke

und legt um seine Stirn, die blanke,

den blauenden Syringenkranz.

 

(aus: Erste Gedichte, 1. Auflage 1913)

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

AN DEN ABENDEN MEINES SICHERSTEN KUMMERS

 

An den Abenden meines sichersten Kummers

wartet das Meer auf uns, damit wir seine Weite begehen

der Himmel spiegelt unsere umgedrehten Körper wider

doch du bist nicht da und es schweben nur die Worte auf dem Blatt

idealerweise mit etwas von der Aura der Ödnis oder etwas

von den Spuren, die wir nicht hinterlassen haben in den dunklen Straßen der Stadt

im hellen Schein einer Straßenlaterne

welche unerbittlich beisteht

deiner Abwesenheit.

 

[in meiner Übertragung]

 

 

                                                            artwork by Yiannis Efthymiadis

  

ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΠΙΟ ΒΕΒΑΙΗΣ ΘΛΙΨΗΣ ΜΟΥ

 

Τα βράδια της πιο βέβαιης θλίψης μου

μας περιμένει η θάλασσα, να περπατήσουμε την απλωσιά της

μας καθρεφτίζει ο ουρανός αντεστραμμένα σώματα

όμως εσύ λείπεις και μένουν τα λόγια να αιωρούνται στη σελίδα

ιδανικά κρατώντας κάτι απ’ την αύρα της ερημίας ή κάτι

από τα ίχνη που δεν αφήσαμε στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης

στις φωτεινές εκλάμψεις κάποιου φανοστάτη

που παραστέκει ανελέητα

την απουσία σου.

 

[από την ενότητα «Ελάχιστο φιλί» στην ποιητική συλλογή «Το οικείο σκοτάδι», εκδ. Νεφέλη, 2022]