VANGELIS FILOS

Wir

Als es soweit war

wir, flüstertest du und gingst fort.

Wir, murmelte der Mond

und streichelte dabei das Meer.

Wir, rufe auch ich nachts

zu meinem Schatten.

(in meiner Übertragung)

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΦΙΛΟΣ

Εμείς

Σαν ήρθε η ώρα,
εμείς, ψιθύρισες κι έφυγες.
Εμείς, μουρμουρίζει το φεγγάρι
χαϊδεύοντας τη θάλασσα.
Εμείς, φωνάζω κι εγώ τις νύχτες
στη σκιά μου.

NIKOS KOFIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΩΦΙΔΗΣ

Unendliche Stille

ermüdet warte ich

auf den Klang der Abwesenheit,

Selbstbetrug,

Selbstbetrug

ich höre ihr Lachen

und es ist die Heilung

für meine abgetrennte Hälfte,

die Augen nass

von den Nachzöglingstropfen

der Tränen

ich sehe

wie die Flut ihrer Haarpracht

aus Ebenholz

der Dunkelheit der Sehnsucht gleichend

auf meine Brust strömt

Selbstbetrug,

Selbstbetrug

eine Liebkosung gleitet über meinen Körper

wie Balsamöl

auf den Wunden der Erwartung

ich suchte nach seiner Hand

sie zu küssen,

Selbstbetrug,

ich führte meine Finger

an die Spitze der Lippen

meinte, du hättest mich geküsst

dort,

Selbstbetrug,

auch dies' Selbstbetrug,

besiegt

verkroch ich mich in den Schlupfwinkel der Leere,

Kreuze, viele Kreuze

unzählige Kreuze

unter meinen geschlossenen

Lidern,

gekreuzigt meine Hoffnungen

sie waren kein Selbstbetrug

(in meiner Übertragung)

https://www.youtube.com/watch?v=Q4oInT79CUk

Απέραντη σιωπή,

αποσταμένος καρτερώ

τον ήχο της απουσίας,

αυταπάτη,

αυταπάτη

ακούω το γέλιο της

και είναι ίαση

στο κομένο μου μισό,

μάτια υγρά

από τα στερνοπούλια

των δακρύων,

τον χείμαρο των μαλιών της

βλέπω

εβένινα

σαν του πόθου το σκοτάδι

να κυλούν στο στήθος μου,

αυταπάτη,

αυταπάτη

ένα χάδι κυλα στο σώμα μου

σα λαδάκι

στις πληγές της προσμονής

έψαξα να βρω το χέρι του

ευλαβικά να το φιλήσω,

αυταπάτη,

έφερα τα δάχτυλα

στ' ακροχείλι

νόμισα πως με φίλησες

εκεί,

αυταπάτη,

κι αυτό αυταπάτη,

νικημένος

σύρθηκα ως την γωνιά του κενού,

σταυροί,πολλοί σταυροί,

αμέτρητοι σταυροί

κάτω από τα κλειστά μου

βλέφαρα,

σταυρωμένες οι ελπίδες μου

δεν ήταν αυταπάτη..

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΠΑΛΗΚΑΡΑΣ

Κόκκινη γραμμή

Την κόκκινη γραμμή που χάνεται
ακολουθώ
και χάνομαι
Σε αγκαλιές
που ανοίγουν και κλείνουν
σε γαλάζια μάτια που ζαλίζουν

Την κόκκινη γραμμή που χάνεται
ακολουθώ
και χάνομαι
στη σκόνη
στον άνεμο
στον καλπασμό
άλογων ανθρώπων
αφηνιασμένων ερωτευμένων


Την κόκκινη γραμμή που χάνεται...
μιας γυναίκας που γεννάει
μιας γυναίκας που γελάει


Την κόκκινη γραμμή που χάνεται...
μιας σφαίρας που κούρνιασε
στην καρδιά του αγαπημένου της


Την κόκκινη γραμμή...
κι ο πελαργός που προσγειώθηκε
στο καμπαναριό μιας εκκλησίας
πάντα η φωλιά του


Την κόκκινη γραμμή που χάνεται
στο άπειρο επ' άπειρο θ' ακολουθώ
και θα χαθώ
σε μια κόκκινη θάλασσα
μ' ενα κόκκινο άλογο
μέσα στο μαύρο σκοτάδι


κι έτσι κόκκινος κόκκινος καθώς θα γίνω
θα μοιάζω με φάρος
και θα ρίχνω το φως μου
στους άσπρους γλάρους
και στα καράβια του κόσμου.

APOSTOLIS PALIKARAS
Rote Linie

Der schwindenden roten Linie

folgend
verschwinde ich

in Arme
die sich öffnen und schließen
in blaue Augen, dem Schindel nah

Der schwindenden roten Linie

folgend
verschwinde ich

im Staub

im Wind

im Galopp

stummer Menschen

wildgewordener Verliebten

Der schwindenden roten Linie...

einer gebärenden Frau

einer lachenden Frau

Der schwindenden roten Linie...

einer Kugel, die sich einnistete

im Herzen ihres Geliebten

Der schwindenden roten Linie...

und der Storch, der gelandet ist

sein Nest immer

auf dem Glockenturm einer Kirche

Der schwindenden roten Linie

immerdar bis ins Unendliche werde ich folgen

und verschwinden

in ein rotes Meer

mit einem roten Pferd

in die schwarze Dunkelheit

und so knallrot, wie ich werde

werde ich einem Leuchtturm ähneln

und mein Licht ausstrahlen

auf die weißen Möwen

und die Schiffe der Welt.

(in meiner Übersetzung)

RAINER MARIA RILKE

Ωδή

Εσύ, που δεν σου λέω πως τις νυχτιές
κλαίω ξαπλωμένος,
που η ύπαρξή σου με κουράζει
ωσαν ένα νανούρισμα.
Σύ, που δεν μου λες ότι για μένα
ξάγρυπνη μένεις:
Τι θα 'λεγες αν
τούτο το μεγαλείο δεν το ξεδιψούσαμε
παρά μονάχα μέσα μας βαθειά τ' αντέχαμε;

- - - - -
Δες τους Ερωτευμένους
σαν τις εξομολογήσεις αρχινάν
ψεύδονται τόσο γρήγορα.
- - - - -

Εσύ μοναχικό με κάνεις. Κι εσένα μόνο να ανταλλάξω δύναμαι.
Για λίγο είσαι εσύ κι ύστερα πάλι είναι ο φλοίσβος
ή πάλι κάποιο άρωμα εξατμισμένο.
Αχ! Μέσ' απ' τα χέρια μου τα 'χασα όλα,
μονάχα εσύ δεν παύεις να γεννιέσαι:
και σε κρατώ σφιχτά, γιατί ποτέ δεν σε σταμάτησα.

Από τις σημειώσεις του Malte Laurids Brigge


(η μετάφραση δική μου)

***

Lied

Du, der ichs nicht sage, daß ich bei Nacht
weinend liege,
deren Wesen mich Müde macht
wie eine Wiege.
Du, die mir nicht sagt, wenn sie wacht
meinetwillen:
wie, wenn wir diese Pracht
ohne zu stillen
in uns ertrügen?
- - - - -
Sieh dir die Liebenden an,
wenn erst das Bekennen begann,
wie bald sie lügen.
- - - - -
Du machst mich allein. Dich einzig kann ich vertauschen.
Eine Weile bist du's, dann wieder ist es das Rauschen,
oder es ist ein Duft ohne Rest.
Ach, in den Armen hab ich sie alle verloren,
du nur, du wirst immer wieder geboren:
weil ich niemals dich anhielt, halt ich dich fest.


Aus den Aufzeichnungen des Malte Laurids Brigge

NIKOS PLOMARITIS - ΝΙΚΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΤΗΣ

Wie sehr Du mir fehlst

Das Blaue besinge ich mit deinen Lippen

zwei Monde entgleisten, deine Augen zu gestalten

deinen Mund küsste ich als läse ich Wein

Sternschnuppen entflohen und ich wurde zerstückelt.

Unvorhersehbarer Wind deine warme Stille

deiner Lider Klarheit bewirft mich mit Blitzen

die Sterne durchfurchen das Tageslicht

dein Atem umhüllt mich und führt mich ganz tief.

Der Einsamkeit Sturm erweckt die Leidenschaft

wie ein Seelenkatalysator wirkt deine Liebe

deren unbändiger Drang unsere Körper vereint

wie sehr du mir fehlst, noch bevor ich deinen Körper verlasse

Aus der Gedichtsammlung

DIE ERINNERUNG EINER MUSIKNOTE

stochastis Publikations

(Die Übersetzung stammt von mir)

http://www.youtube.com/watch?v=tGrG6oruOo4

Πόσο μου λείπεις

Τραγουδώ το γαλάζιο με τα δικά σου τα χείλη
δυο φεγγάρια ξεκόλλησαν να σου φτιάξουν τα μάτια
φιλούσα το στόμα σου σαν να τρυγούσα σταφύλι
δραπέτευαν διάττοντες και γινόμουν κομμάτια.

Η ζεστή σου γαλήνη απρόβλεπτος είναι αγέρας
η ξαστεριά των βλεφάρων αστραπές μου πετάει
τ’ αστέρια λαμνούνε μες στο φως της ημέρας
με τυλίγει η ανάσα σου και βαθιά σου με πάει.

Της ερημιάς καταιγίδα την επιθυμία σηκώνει
ο δικός σου ο έρωτας της ψυχής καταλύτης
η ορμή του αχαλίνωτη τα κορμιά μας ενώνει
πριν να φύγω από πάνω σου ...ήδη πόσο μου λείπεις


Aπο την ποιητική συλλογή
Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΜΙΑΣ ΝΟΤΑΣ
Εκδόσεις στοχαστής

ΕΛΠΙΔΑ

Όταν έχεις βγει μια φορά στην πλατεία
δεν χωράς πια στους τέσσερις τοίχους του σπιτού σου 
φυλακισμένος...

Σ' έχουν μαγέψει για πάντα 

η ατμόσφαιρά της
- κι ας ρίξαν τόνους χημικά!-

οι μουσικές και τα συνθήματά της

οι βραδινές συνελεύσεις της
- με όλη την διαφορετικότητα των απόψεων τους
αλλά και μ' όλο το σεβασμό του ενός προς τον άλλον -

το βλέμμα των παιδιών που ατενίζει καθάριο
ένα μέλλον αβέβαιο...

το χελιδόνι που φτερουγίζει
από το χαμόγελό τους!

Κι αντλείς

Δύναμη και Κουράγιο
και λες
Καλημέρα στη Ζωή!
Και την δρασκελάς

γαντζωμένος πάνω

στo χερούλι μιας κόκκινης ομπρέλας

-Ελπίδα τ' όνομά της-
που πέρα μακριά αρμενίζει
μες στου απέραντου Ονείρου το γαλάζιο...

30.06.2011

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΙΙ

Επιστρέφεις

σε μια πόλη

που με δόσεις

ανακαλύπτεις...

μια πόλη

που πάντα θα σ' ακολουθεί

γιατί εδώ

τo όνειρό σου ζεις.

Καρτερικά σε περιμένει

κάθε φορά να το ξεθάψεις

ξανά και ξανά...

ευλαβικά μέσ' απ' τη σκόνη να το ανασύρεις

ζωή να του εμφυσίσεις!

Tο βλέπεις να πετάγεται

σαν σπίθα

από το βλέμμα τ' αγοριού

στο δρόμο με τα μαύρα.

Τ' ακους

στη στεντόρια φωνή του.

Μα σου το μαρτυρούν

κι εκείνα τα βαθυκόκκινα

χείλη του κοριτσιού

στην αγκαλιά του!

….......

Παλιό το σύνθημα, θα πεις,

κι όμως, πώς γίνεται εδώ –

μες στο δικό σου όνειρο –

να ζωντανεύουν τα φαντάσματα;...