ΦΡΗΝΤΡΙΧ ΧΑΙΛΝΤΕΡΛΙΝ * FRIEDRICH HÖLDERLIN

Υπερίωνος Άσμα της μοίρας

Περιφέρεστε εκεί πάνω στο φως

σε έδαφος απαλό, μακάριες διάνοιες!

Λαμπεροί άνεμοι θεϊκοί

σας αγγίζουν ελαφρώς

όπως καλλιτέχνιδας δάχτυλα

τις χορδές τις άγιες.

Δίχως μοίρα, ωσάν το κοιμώμενο

βρέφος, αναπνέουν οι ουράνιοι∙

Με εγκράτεια φυλαγμένο

μες σε λιτά βομβύκια,

ανθεί εις τους αιώνες των αιώνων

το πνεύμα τους,

και οι μακάριοι οφθαλμοί

κοιτούν με σιωπηλή

αιώνια διαύγεια.

Μα για εμάς είναι γραφτό

να μην ξαποστάσουμε πουθενά,

Σβήνουνε, πέφτουν

οι πολύπαθοι άνθρωποι

απερίσκεπτα από τη μια

στιγμή στην άλλη,

σαν το νερό που πέφτει

από μια σκόπελο στην άλλη,

χρόνια ολόκληρα στο άγνωστο.

*από το επιστολογραφικό του μυθιστόρημα «Υπερίων ή Ο ερημίτης στην Ελλάδα»

(σε δική μου μετάφραση)

Hyperions Schicksalslied*

Ihr wandelt droben im Licht

Auf weichem Boden, selige Genien!

Glänzende Götterlüfte

Rühren euch leicht,

Wie die Finger der Künstlerin

Heilige Saiten.

Schicksallos, wie der schlafende

Säugling, atmen die Himmlischen;

Keusch bewahrt

In bescheidener Knospe,

Blühet ewig

Ihnen der Geist,

Und die seligen Augen

Blicken in stiller

Ewiger Klarheit.

Doch uns ist gegeben,

Auf keiner Stätte zu ruhn,

Es schwinden, es fallen

Die leidenden Menschen

Blindlings von einer

Stunde zur andern,

Wie Wasser von Klippe

Zu Klippe geworfen,

Jahr lang ins Ungewisse hinab.

*aus dem Briefroman „Hyperion oder Der Eremit in Griechenland“

Rudolf Otto Wiemer

Δεν πρέπει να είναι άντρες με φτερά, οι άγγελοι

Δεν πρέπει να είναι άντρες με φτερά,

οι άγγελοι.

Περπατούν ήσυχα, δεν τους πρέπει να φωνασκούν,

κάποιες φορές είναι μεγάλοι και άσχημοι και κοντοί,

οι άγγελοι.

Δεν έχουνε σπαθί και ούτε είναι λευκοντυμένοι,

οι άγγελοι.

Ίσως υπάρχει κάποιος που σου απλώνει το χέρι,

ή και μπορεί να μένει δίπλα σου, τοίχο με τοίχο,

ο άγγελος.

Στον πεινασμένο έφερε λίγο ψωμί,

ο άγγελος.

Του άρρωστου του έφτιαξε το κρεβάτι,

κι ακούει, όταν τις νύχτες βογκάς,

ο άγγελος.

Στέκεται στο δρόμο και λέει: Όχι,

ο άγγελος.

Ψηλός, με πάσσαλο όμοιος μα και σκληρός σαν πέτρα –

Δεν πρέπει να είναι άντρες με φτερά,

οι άγγελοι.

(σε δική μου μετάφραση)

*****

Ernst Barlach_Der-Schwebende_Köln-Antoniterkirche

*****

Es müssen nicht Männer mit Flügeln sein, die Engel

Es müssen nicht Männer mit Flügeln sein,

die Engel.

Sie gehen leise, sie müssen nicht schrein,

manchmal sind sie alt und hässlich und klein,

die Engel.

Sie haben kein Schwert, kein weißes Gewand,

die Engel.

Vielleicht ist einer, der gibt dir die Hand,

oder wohnt neben dir, Wand an Wand,

der Engel.

Dem Hungernden hat er das Brot gebracht,

der Engel.

Dem Kranken hat er das Bett gemacht,

er hört, wenn du rufst, in der Nacht,

der Engel.

Er steht im Weg, und der sagt: Nein,

der Engel.

Groß wie ein Pfahl und hart wie ein Stein –

Es müssen nicht Männer mit Flügeln sein,

die Engel.

RAINER MARIA RILKE, Είναι κάτι νυχτιές μεγευτικά λευκές

Είναι κάτι νυχτιές μαγευτικά λευκές

Είναι κάτι νυχτιές μαγευτικά λευκές,
που όλα μέσα τους είν’ ασημένια.
Κάποια αστέρια τους φέγγουν αμυδρά
λες κι οδηγούν πιστούς βοσκούς
προς ένα νέο βρέφος-Ιησού.

Φαντάζουν μακρινοί οι λειμώνες τ’ ουρανού
λες κι είν’ πασπαλισμένοι με σκόνη διαμαντένια
και στις καρδιές, με ονείρου διάθεση,
μια πίστη ριζώνει δίχως ναούς

σιωπηλά θαυματουργώντας.

(δική μου η απόδοση στα ελληνικά)

*****

wunderweiße Nacht in Cologne

*****

Es gibt so wunderweiße Nächte

Es gibt so wunderweiße Nächte,

drin alle Dinge Silber sind.

Da schimmert mancher Stern so lind,

als ob er fromme Hirten brächte

zu einem neuen Jesuskind.

Weit wie mit dichtem Diamantstaube

bestreut, erscheinen Flur und Flut,

und in die Herzen, traumgemut,

steigt ein kapellenloser Glaube,

der leise seine Wunder tut.

(aus dem Gedichtband „Traumgekrönt“, 1896)