Nichts
Andauernd
sehe ich
Einen
Bund Amarant
träume
von Felsen, vom nächtlichen Betrachten des Mondes
Mehr
des Scheins Willen.
Alle
obdachlos,
Niemand
ohne Haus.
„Ich liebe
dich sehr!“
Wahrscheinlicher
ist
Dass
ich es hören möchte.
Ich
verstecke mich vor den kleinen Kindern,
damit
sie nicht verkommen.
Weiß
du noch… es gab Zeiten, da sorgten wir uns noch,
danach
Betrübnis,
Apathie,
Trick, damit die Woche schnell um ist.
Weißt
du noch, es gab Zeiten, da brachten wir das Böse um,
Jedenfalls
verletzten wir es, ganz sicher.
Danach
strichen wir es einfach aus dem Gedächtnis,
versuchten
es, sollte ich lieber sagen.
«Schalter, Ausschalten...»
Und
Betrübnis, davor
Und
Wehmut, danach.
Das
Hin, das Her
Das
Her schneller,
weniger
besorgt.
Rückkehr
in eine unbekannte Gebärmutter,
Jedenfalls
Rückkehr.
Jede
Stelle meines Körpers
Ist
eine Wunde.
Jede
Ausgeburt meines Hirns
Ist
eine Stille.
Mein
Körper
Besteht
aus Teilen, aufeinander gestapelte Teile
Ähnlich
einer Torte.
Elendig
klein
Ist
er.
(in meiner Übertragung)
foto: sophia georgallidis
Τίποτε
Βλέπω συνέχεια
Ένα ματσάκι αμάραντο,
Ονειρεύομαι βράχια, νυχτερινό κοίταγμα φεγγαριού,
Για το φέγγος πιο πολύ.
Όλοι άστεγοι,
Κανείς χωρίς σπίτι.
«Σε αγαπάω πολύ!»
Το πιθανότερο είναι
Πως θέλω εγώ να τα ακούσω.
Κρύβομαι απ΄ τα μικρά παιδιά,
Μη και φθαρούν.
Θυμάσαι... κάποτε αγωνιούσαμε,
Μετά θλίψη,
Απάθεια, κολπάκι να βγει η βδομάδα.
Θυμάσαι, κάποτε δολοφονούσαμε το κακό,
Το τραυματίζαμε πάντως, σίγουρα.
Μετά απλώς το διαγράφαμε απ΄ το μυαλό,
Προσπαθούσαμε να πω καλλίτερα.
«Διακόπτης, διακοπές...»
Και θλίψη, πριν τα
Και μελαγχολία, μετά.
Το πήγαινε, το έλα,
Το έλα πιο γρήγορο,
λιγότερο αγωνιώδες.
Επιστροφή σε μιαν άγνωστη μήτρα,
Επιστροφή πάντως.
Κάθε σημείο του σώματός μου
Είναι πληγή.
Κάθε γέννημα του μυαλού μου
Είναι σιωπή.
Το σώμα μου
Είναι κομμάτια, κομμάτια στοιβαγμένα
Σαν τούρτα.
Άθλια μικρό
Είναι.
(το τέλος από το "Γύμνασμα" (2015) του που είναι ενιαίο ποίημα σε ενότητες με τίτλους, οι οποίες όμως δεν πρέπει να θεωρηθούν ξεχωριστά ποιήματα)
