EINE SPRACHE WERD ICH FINDEN
Eine Sprache werd' ich finden, die durch Schweigen spricht
und so werd' ich aushalten, was du mir noch nicht gesagt hast
Und auch niemals sagen wirst.
Eine Sprache werd' ich finden, die das aushält, was ich lebe
Und was immer sie auch sagt, hört sich nicht banal an
Denn, mein Liebstes, sie wird von dir reden.
Eine Sprache werd' ich finden, seit langem schon vergessen
In uneigennützigem und auch reinem Wasser
Deine Spuren zu besingen.
Eine Sprache werd' ich finden sie der Zeit zu überlassen
Und sie wird sich ausbreiten mächtig auf manch' heilige Orte
Dort, wo Eros seinen Samen versteckt halten wird.
Eine Sprache werd' ich finden, die noch nicht besiegt sein wird
Mit nur einem Wort, damit sie sich fest halten kann,
Deinen Namen, der auch mein Name wird.
(in meiner Übertragung)
ΘΑ ΒΡΩ ΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ
Θα βρω μια γλώσσα να μιλάει με σιωπή
Έτσι μπορεί ν’ αντέξω όσα δε μου ’χεις πει
Κι όσα δεν πρόκειται ποτέ να πεις ακόμα.
Θα βρω μια γλώσσα να αντέχει αυτό που ζω
Κι ό,τι κι αν λέει να μη φαίνεται πεζό
Αφού, αγάπη μου, για σένα θα μιλάει.
Θα βρω μια γλώσσα ξεχασμένη από καιρό
Μέσα σε άδολο κι αμόλευτο νερό
Να τραγουδήσω τις πατημασιές που αφήνεις.
Θα βρω μια γλώσσα να αφήσω στους καιρούς
Κι αυτή ν’ απλώνεται σε τόπους ιερούς
Εκεί που ο έρωτας το σπέρμα του θα κρύβει.
Θα βρω μια γλώσσα να μην έχει ηττηθεί
Μια μόνη λέξη να ’χει για να κρατηθεί
Το όνομά σου, όνομά μου που θα γίνει.
(από τη συλλογή του «πάνω στο σώμα σου», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις μικρή άρκτος)
Mittwoch, 21. Mai 2014
Donnerstag, 8. Mai 2014
CHLOE KOUTSOUMBELLI * ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ
Kannst du mir Freude
schenken? fragte sie ihn.
Sie waren beide in
einem kleinen Haus, am Rande eines April, in Paris. Er malte Früchte
und Wein, damit sie es miteinander teilten.
Sie waren beide sehr
leicht mit den Restkleidern der Nacht angezogen. Eine kleine Zitrone
blühte in ihren Haaren. Sie hatten sich noch nie berührt und
trotzdem hatten sie gerade ein Holzbett am Rande eines Abgrunds
geteilt.
Ich weiß nicht, sagte
er ernst. Es hängt davon ab, wie sehr du dich vor mir fürchtest.
Aber wirst du es mit
mir aushalten? beharrte sie. Du weißt doch, nicht alle sind so
tapfer. Manche sehnen sich nach etwas Festem, sie wollen einen klaren
Rahmen sehen; wenn sie Frau sagen, sollst du da sein, auf einem Stuhl
am Boden festgenagelt, anwesend, vorbestimmt, glaubwürdig in ihrer
Hände Form, kontrolliert und kontrollierbar und vor allem ohne
Überraschungen, die das sichere Gleichgewicht bedrohen; ich aber war
schon immer trüb und wechselte ständig, mal Dunst mal Eis mal Wolke
und entwich durch kleine Schlüssellöcher und verflüchtigte mich im
Nebel. Doch wenn ich liebte, konnte ich mich mit meinem ganzen Wesen
hingeben. Denn Liquidität setzt Kondension voraus.
Ich will, dass du mir
die Schattierungstechnik beibringst, sagte er ihr mutig.
Und sο verbrachten sie
den Frühling zusammen in Paris.
foto: Ronny (Spiegelperplex), Ponts Des Arts, Paris 2014
Μπορείς να μου
δώσεις την χαρά; τον ρώτησε.
Βρίσκονταν οι δυο σ’ ένα μικρό σπίτι, στην άκρη ενός Απρίλη, στο Παρίσι. Αυτός ζωγράφιζε φρούτα και κρασί για να τα μοιραστούν.
Ήταν και οι δύο πολύ ελαφρά ντυμένοι με τα αποφόρια της νύχτας. Ένα μικρό λεμόνι άνθιζε στα μαλλιά της. Δεν είχαν αγγιχτεί ποτέ παρόλα αυτά είχαν μόλις μοιραστεί ένα ξύλινο κρεβάτι πάνω από έναν γκρεμό.
Δεν ξέρω, είπε αυτός σοβαρά. Εξαρτάται από το πόσο με φοβάσαι.
Μπορείς όμως να με αντέξεις; επέμενε αυτή. Δεν είναι όλοι τόσο γενναίοι ξέρεις. Κάποιοι λαχταρούν την σταθερότητα, θέλουν να βλέπουν το καθαρό περίγραμμα, να λεν γυναίκα και να είσαι καρφωμένη εκεί σε μία καρέκλα στο πάτωμα, παρούσα, καθορισμένη, αξιόπιστη στο σχήμα των χεριών τους, ελεγχόμενη και ελέγξιμη και προπαντός χωρίς εκπλήξεις που απειλούν την ασφαλή ισορροπία κι εγώ πάντα ήμουν αχνή κι άλλαζα συνέχεια πότε ατμός πότε πάγος πότε σύννεφο και διέφευγα από μικρές κλειδαρότρυπες και διαχεόμουν στην ομίχλη. Όταν όμως αγαπούσα μπορούσα να δοθώ με όλη την ουσία μου. Γιατί η ρευστότητα προϋποθέτει την συμπύκνωση.
Θέλω να μου μάθεις την τέχνη των φωτοσκιάσεων, της είπε αυτός θαρραλέα.
Κι έμειναν μαζί Άνοιξη στο Παρίσι.
Βρίσκονταν οι δυο σ’ ένα μικρό σπίτι, στην άκρη ενός Απρίλη, στο Παρίσι. Αυτός ζωγράφιζε φρούτα και κρασί για να τα μοιραστούν.
Ήταν και οι δύο πολύ ελαφρά ντυμένοι με τα αποφόρια της νύχτας. Ένα μικρό λεμόνι άνθιζε στα μαλλιά της. Δεν είχαν αγγιχτεί ποτέ παρόλα αυτά είχαν μόλις μοιραστεί ένα ξύλινο κρεβάτι πάνω από έναν γκρεμό.
Δεν ξέρω, είπε αυτός σοβαρά. Εξαρτάται από το πόσο με φοβάσαι.
Μπορείς όμως να με αντέξεις; επέμενε αυτή. Δεν είναι όλοι τόσο γενναίοι ξέρεις. Κάποιοι λαχταρούν την σταθερότητα, θέλουν να βλέπουν το καθαρό περίγραμμα, να λεν γυναίκα και να είσαι καρφωμένη εκεί σε μία καρέκλα στο πάτωμα, παρούσα, καθορισμένη, αξιόπιστη στο σχήμα των χεριών τους, ελεγχόμενη και ελέγξιμη και προπαντός χωρίς εκπλήξεις που απειλούν την ασφαλή ισορροπία κι εγώ πάντα ήμουν αχνή κι άλλαζα συνέχεια πότε ατμός πότε πάγος πότε σύννεφο και διέφευγα από μικρές κλειδαρότρυπες και διαχεόμουν στην ομίχλη. Όταν όμως αγαπούσα μπορούσα να δοθώ με όλη την ουσία μου. Γιατί η ρευστότητα προϋποθέτει την συμπύκνωση.
Θέλω να μου μάθεις την τέχνη των φωτοσκιάσεων, της είπε αυτός θαρραλέα.
Κι έμειναν μαζί Άνοιξη στο Παρίσι.
Dienstag, 7. Januar 2014
YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ
Meine Worte werde ich ins Alphabet
der Musik übertragen.
Besinge sie.
Jemand, weit weg in der Ferne, wird
in seinem fremden Körper
in seiner geliehenen Stimme
mein Leben begreifen.
Wieviel Realität soll ich
kondensieren?
Und welche Realität ist wahrer?
Jene, die ich mit meinen Gedanken
entdecke, jene
die ich mit Wörtern festige, jene
die ich zu dir
entgleiten lasse – oder schaffe zu
entgleiten?
Das Gedicht wird von uns beiden
gemeinsam geschrieben. Die Wahrheit
wird ständig zerstreut.
Sieh sie an, beeil' dich, sie zu
erreichen!
Während du das Gedicht schreibst,
legst du den Grundstein für ein
Gebäude ohne Ende,
wenn dies der Zeit Wille ist.
(in meiner Übertragung)
το χαρακτικό είναι του Paul Walker και ένα από τα δώδεκα που κοσμούν την έκδοση
Θα μεταγράψω τα λόγια
μου στο αλφάβητο
της μουσικής.
Τραγούδησέ τα.
Κάποιος πολύ μακριά θα
καταλάβει
μέσα στο ξένο σώμα του,
τη ζωή μου.
Πόση πραγματικότητα
να συμπυκνώσω;
Και ποια πραγματικότητα
είναι πιο αληθινή;
Αυτή που ανακαλύπτω με
τη σκέψη μου, αυτή
που στερεώνω με τις
λέξεις, αυτή
που αφήνω – ή κατορθώνω
– να ξεγλιστρήσει
σ' εσένα;
Το ποίημα το γράφουμε
μαζί. Η αλήθεια
διαχέεται αέναα.
Δες, πρόφτασέ την!
Όταν γράφεις το ποίημα,
θεμελιώνεις ένα
οικοδόμημα δίχως τέλος.
Αν αυτό θελήσει ο χρόνος.
(από τον τόμο «Γράμματα
στον Πρίγκιπα», εκδ, μικρή άρκτος 2010)
Montag, 30. Dezember 2013
JORGOS VLACHAKIS * ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΛΑΧΑΚΗΣ
ich belegte mit Speichel deinen Atem
ich
belegte mit Speichel
deinen
Atem
des nachts
als
es regnete
und
ich
leckte
dein
kleines
ja
das
auf mich
festgenagelt
war
hinter
einem
Blitz
deines
Lachens.
die
alte Gasse
hat
ihre Lichter
gelöscht
und
die Dächer
ließen
ihre Sehnsüchte
an
den Himmel trocknen
der
sich weiterhin
uninteressiert
zeigt.
die
Rückkehr
trug
Jodellaute
aus
zwei Buchstaben
und
den Klang
deiner
Schritte.
(in meiner Übertragung)
Foto: Sophia Georgallidis, am Tegernsee
την ανάσα σου σάλιωσα
την
ανάσα σου
σάλιωσα
τη νύχτα
που έβρεχε
και
έγλυψα
το μικρό σου
ναι
το καρφωμένο
πάνω μου
πίσω
από μια
αστραπή του
γέλιου σου.
το παλιό σοκάκι
έσβησε τα
φώτα του
και οι στέγες
σκούπισαν
τους πόθους τους
στον ουρανό
που συνέχιζε
να αδιαφορεί.
η επιστροφή
κουβαλούσε
διγράμματους
λαρυγγισμούς
και τον ήχο
των βημάτων σου.
σάλιωσα
τη νύχτα
που έβρεχε
και
έγλυψα
το μικρό σου
ναι
το καρφωμένο
πάνω μου
πίσω
από μια
αστραπή του
γέλιου σου.
το παλιό σοκάκι
έσβησε τα
φώτα του
και οι στέγες
σκούπισαν
τους πόθους τους
στον ουρανό
που συνέχιζε
να αδιαφορεί.
η επιστροφή
κουβαλούσε
διγράμματους
λαρυγγισμούς
και τον ήχο
των βημάτων σου.
(δημοσιευμένο στο μπλογκ του: http://gevlachakis.blogspot.gr/ )
Samstag, 14. Dezember 2013
ΙΝΓΚΕΜΠΟΡΓΚ ΜΠΑΧΜΑΝ * INGEBORG BACHMANN
ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ
ΕΡΩΤΑ
Μια νύχτα του έρωτα μετά από μια μεγάλη νύχτα
έμαθα πάλι να μιλώ και έκλαψα,
που μια λέξη ν' αρθρώσω κατάφερα. Έμαθα πάλι να περπατώ,
πήγα ως το παράθυρο και είπα πείνα και φως
κι η νύχτα μού αρκούσε για φως.
Ύστερα από μια μεγάλη νύχτα,
κοιμήθηκα και πάλι ήσυχα,
έχοντας εμπιστοσύνη πως έτσι θα γινόταν.
Μιλούσα πιο εύκολα στο σκοτάδι,
συνέχισα να μιλώ και την ημέρα.
Τα δάχτυλά μου ψαχούλευαν το πρόσωπό μου,
δεν είμαι πια νεκρή.
Μια βάτος ξεπετάχτηκε από την φλόγα μες στη νυχτιά.
Ξεπρόβαλε ο εκδικητής μου και αυτοαποκαλούνταν Ζωή.
Μάλιστα είπα: άσε με να πεθάνω και εννοούσα
άφοβα, τον καλύτερο θάνατό μου
[σε δική μου μετάφραση]
Μια νύχτα του έρωτα μετά από μια μεγάλη νύχτα
έμαθα πάλι να μιλώ και έκλαψα,
που μια λέξη ν' αρθρώσω κατάφερα. Έμαθα πάλι να περπατώ,
πήγα ως το παράθυρο και είπα πείνα και φως
κι η νύχτα μού αρκούσε για φως.
Ύστερα από μια μεγάλη νύχτα,
κοιμήθηκα και πάλι ήσυχα,
έχοντας εμπιστοσύνη πως έτσι θα γινόταν.
Μιλούσα πιο εύκολα στο σκοτάδι,
συνέχισα να μιλώ και την ημέρα.
Τα δάχτυλά μου ψαχούλευαν το πρόσωπό μου,
δεν είμαι πια νεκρή.
Μια βάτος ξεπετάχτηκε από την φλόγα μες στη νυχτιά.
Ξεπρόβαλε ο εκδικητής μου και αυτοαποκαλούνταν Ζωή.
Μάλιστα είπα: άσε με να πεθάνω και εννοούσα
άφοβα, τον καλύτερο θάνατό μου
[σε δική μου μετάφραση]
Alexander Rothaug, Νύχτα του έρωτα, λιθογραφία
NACHT DER LIEBE
In einer Nacht der
Liebe nach einer langen Nacht
habe ich wieder
sprechen gelernt und ich weinte,
weil ein Wort aus mir
kam. Ich habe wieder gehen gelernt,
ging bis ans Fenster
und sagte Hunger und Licht
und Nacht war mir recht
für Licht.
Nach einer zu langen
Nacht,
wieder ruhig
geschlafen,
im Vertrauen darauf.
Ich sprach leichter im
Dunkeln,
sprach weiter am Tag.
Bewegte meine Finger in
meinem Gesicht,
Ich bin nicht mehr tot.
Ein Busch, aus dem
Fenster schlug in der Nacht.
Mein Rächer trat
hervor und nannte sich Leben.
Ich sagte sogar: lass
mich sterben, und meinte
furchtlos meinen
lieberen Tod
Sonntag, 8. Dezember 2013
YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ
Γιάννης Ευθυμιάδης, χαρακτικό σε linoleum
Nicht vergessen sollte ich dir sagen, wie heiß deine Berührung gestern war und auch sanft und dann
mich
hinsetzen und etwas schreiben, irgendetwas, vielleicht schaffe ich es
dann
diese
unerträgliche Hitze zu vergessen und auch meine Schwäche,
mich
dir zu verweigern
sei
es auch nur für ein Mal,
mich
dir zu verweigern, meine teure Leidenschaft, mein verhaßter,
nackter, ersehnter Körper, mein geringster Finger.
Nach
vielen Jahren wird das alles vielleicht Dichtung genannt.
(in meiner Übertragung)
*****
Να μην ξεχάσω να σου πω πόσο ζεστό ήταν χτες το άγγιγμά σου και απαλό κι ύστερα
να
καθίσω να γράψω κάτι, ό,τι τύχει, μήπως
και καταφέρω
να
ξεχάσω αυτή την αφόρητη ζέστη και την
αδυναμία μου να σε αρνηθώ,
για
μια φορά έστω,
να
σε αρνηθώ, ακριβό μου πάθος, μισητό μου
γυμνό σώμα ποθητό, παραμικρό μου δάχτυλο.
Μετά
από χρόνια ίσως όλο αυτό το πουν ποίηση.
(από την αδημοσίευτη ακόμα συλλογή του Αντικριστά)
Freitag, 6. Dezember 2013
NIKOS PLOMARITIS * ΝΙΚΟΣ ΠΛΩΜΑΡΙΤΗΣ
SUCHE
Ich habe dich in
der Stille der Nacht gesucht,
dort, wo das
Rauschen des Klangs zu hören ist,
in der kaum
wahrnehmbaren Bewegung der Blätter
und spürte wie der
leichte Wind deiner Aura
meine Träume
wieder ans Licht bringt und bunt malt.
Ich lernte dich in
den Gedichtversen kennen
und entdeckte dich
beim Durchwandern
der Pfade deines
Körpers.
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
Σ’ έχω ψάξει
στη σιωπή της νύχτας,
εκεί που
ακούς το θρόισμα του ήχου,
στο αχνοσάλεμα
των φύλλων
κι ένιωσα
το αεράκι της αύρας σου,
ν’ αναμοχλεύει
και να χρωματίζει τα όνειρα μου.
Σε γνώρισα
στους στίχους των ποιημάτων
και σε
ανακάλυψα διασχίζοντας,
τα μονοπάτια
του κορμιού σου.
RASENDER
PULSSCHLAG
Ich weiß, meine
Freude umarmte dein Gesicht,
deine Lippen
besingen das Lied der Liebe,
deine Hände, bunte
Pinselstriche,
schicken sich an,
die Landschaft deines Körpers zu bemalen
und du wirst den
rasenden Pulsschlag meines Herzens saugen,
um es zu
entspannen.
ΤΑΧΥΠΑΛΜΙΑ
Ξέρω πως η
χαρά μου αγκάλιασε το πρόσωπο σου,
τα χείλη σου
αηδούνε το τραγούδι της αγάπης,
τα χέρια σου
πινελιές χρωματισμένες,
ετοιμάζονται
να ζωγραφίσουν την γεωγραφία του κορμιού
μου
και θα ρουφάς
την ταχυπαλμία της καρδιάς μου,
για να την
χαλαρώσεις.
ταχυπαλμία στον κόκκινο ουρανό της Κολωνίας...
IHR
LIEBLINGSFEHLER
Jahrtausende lang
irrte ich umher,
in meinem kleinen,
großen Leben,
ich wanderte auf
fernen Galaxien,
schwarze Löcher
des Weltalls saugten mich auf,
und ich beschloss,
in meinem geliebten Heimatland zu landen.
Ich wollte eine
Erdene lieben
und als ich sie
liebte,
sagte sie mir, wir
sollten zum Mond fliegen.
ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ
ΤΟΥΣ ΛΑΘΟΣ
Περιπλανήθηκα
χιλιετηρίδες,
στην μικρή,
μεγάλη ζωή μου,
περπάτησα
σε μακρινούς γαλαξίες,
με ρούφηξαν
μαύρες τρύπες του διαστήματος,
κι αποφάσισα
να προσγειωθώ,
στην αγαπημένη
μου πατρίδα.
Ήθελα μια γήινη ν’ αγαπήσω
κι όταν την
αγάπησα,
μου είπε να
πάμε στο φεγγάρι.
DER MARSCH
Ich wanderte ein
halbes Jahrhundert
und noch mehr Jahre
bis ich an der
Mündung
deiner Quelle
gelangte,
der schwimmende
Stern ein Zeichen
in deinen stillen
Gewässern
und die himmlische
Welt, die
sich in dir
wiederspiegelt
den Kurs deines
Blicks folgend.
Die Grille
versteckt im Schatten eines Oleanders
besingt monoton
den Widerhall
deiner Liebe.
Und Eros, magisch
angezogen, wandelte die Pfeile in Flöten um,
das immerwährende
Begehren zu besingen.
Η ΠΟΡΕΙΑ
Περπάτησα
μισόν αιώνα
και πλέον
χρόνια
μέχρι να
φτάσω στις εκβολές
της πηγής
σου,
σημαδι το
αστέρι που πλέει
στα γαλήνια
νερά σου
και ο ουράνιος
κόσμος που
κατοπτρίζεται
μέσα σου
ακολουθόντας
την τροχιά του βλέμματός σου.
Ο γρύλος
κρυμμένος στην σκιά μιας πικροδάφνης,
μονοτονεί
τραγουδώντας
τον αντίλαλο
της αγάπης σου.
Κι ο Έρως
μαγεμένος έκανε τις σαϊτες φλάουτα,
να τραγουδήσει
τον αειθαλή έρωτα.
[alle Gedichte wurden von mir ins Deutsche übertragen, das Foto stammte auch von mir - όλες οι μεταφράσεις στα Γερμανικά είναι δικές μου, το ίδιο και η φωτογραφία]
[alle Gedichte wurden von mir ins Deutsche übertragen, das Foto stammte auch von mir - όλες οι μεταφράσεις στα Γερμανικά είναι δικές μου, το ίδιο και η φωτογραφία]
Abonnieren
Posts (Atom)
YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ
All die Ich liebe Dich sag ich zu Dir, wenn Du eingeschlafen bist Wenn Du, desnachts, tief in meinen Armen liegst Und wenn Dein Atem...
-
«οι αναμνήσεις δεν έχουν οίκτο, η σιωπή είναι η μόνη ελευθερία η ματαιότητα είναι ένας κήπος όπου παίζουμε τους αθάνατους μαντίλια απο...
-
20 Wenn dieses Gedicht über die Jahrhunderte hinweg besteht wenn jemand zufällig seine Seite aufschlägt und diese Worte liest wird denn ...
-
ΣΙΩΠΗ Ας ήταν έστω μια φορά τα πάντα σιωπηλά ας σιωπούσαν το Τυχαίο και το Περίπου και το γειτονικό χαμόγελο αντάμα, ας ή...




