NIKOS KOFIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΩΦΙΔΗΣ

Schön ist das Leben...

so wie die roten Rosen

so wie die Tränen aus Glückseligkeit

so wie der Trost an einer gastlichen Brust

so wie die Ankunft an der offenen Schwelle

der Erwartung

sowie der Träger, der leicht hängt an der Schulter

der Wollust

so wie das Gebet in einer abgelegenen Kapelle

der Sünde

sowie das Entkleiden der Jugend

vor der gierigen Zeit

so wie das Ende der Angst,

Schön ist das Leben
weil es dich gibt...

(in meiner Übertragung)

foto: sophia georgallidis

Ομορφη είναι η ζωή...

όπως τα κόκκινα τριαντάφυλλα

όπως τα δάκρυα ευτυχίας

όπως η παρηγοριά σε στήθος φιλόξενο

όπως ο ερχομός στην ανοιχτή πόρτα

της προσμονής

όπως η πεσμένη τιράντα στον ώμο

της ηδονής

όπως η προσευχή σε ένα ξωκλήσι

αμαρτίας

όπως το ξέντυμα της νιότης

μπροστά στον αδηφάγο χρόνο

όπως του φόβου η λήξη,

όμορφη είναι η ζωή

γιατί υπάρχεις...

TITOS PATRIKIOS * ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Ich bin nicht nur der, den du siehst, den du kennst

bin nicht nur der, den du kennenlernen solltest.

Ich stehe in Schuld für jeden Millimeter meiner Haut

berühre ich dich mit meiner Fingerspitze

so berühren dich Millionen von Menschen,

spricht eins meiner Wörter dich an

so sprechen zu dir Millionen von Menschen –

Wirst du die anderen Körper erkennen, aus denen meiner besteht?

Wirst du meine Fußabdrücke unter Myriaden Spuren anderer finden?

Wirst du meine Bewegung unter dem fließenden Strom der Menschenmenge heraus erkennen?

Ich bin auch, was ich zwar gewesen aber nicht mehr bin –

meine ausgestorbenen Zellen, die verstorbenen

Taten, die verstorbenen Gedanken

kehren allabendlich zurück, um ihren Durst in meinem Blut zu stillen.

Ich bin, was ich noch nicht geworden bin –

wie ein Hammer schlägt in mir das Gerüst der Zukunft.

Ich bin, was ich werden muss –

um mich herum stellen die Freunde Forderungen an, die Feinde Verbote.

Such mich nicht woanders

such mich nur hier

nur in mir.

(in meiner Übertragung)

Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις

δεν είμαι μόνο αυτός που θα ’πρεπε να μάθεις.

Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω

αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου

σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,

αν σου μιλήσει μια λέξη μου

σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι -

Θ’ αναγνωρίσεις τ’ άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;

Θα βρεις τις πατημασιές μου μες σε μυριάδες χνάρια;

Θα ξεχωρίσεις την κίνησή μου μες τη ροή του πλήθους;

Είμαι κι ότι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι -

τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες

πράξεις, οι πεθαμένες σκέψεις

γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.

Είμαι ό, τι δεν έχω γίνει ακόμα -

μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος.

Είμαι ό ,τι πρέπει να γίνω-

γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν.

Μη με γυρέψεις αλλού

μονάχα εδώ να με γυρέψεις

μόνο σε μένα.

(από την συλλογή: «Μαθητεία 1952-1962», Πρίσμα, 1978, ενότητα «Χρόνια της ασφάλτου»)

DIMITRIS P. KRANIOTIS * ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ

Das Ende

Der Früchte Geschmack

entweicht nicht

von meinem Mund,

aber der Worte Bitterkeit

reißt die Wolken nieder

und presst den Schnee aus,

dabei zählt sie die Steinchen.

Doch du

hast mir nicht gesagt

warum du mich irre geführt,

warum du durch Schmerz

und Unrecht sagen wolltest,

das Ende

verbrenne
immer an Tränen

(in meiner Übertragung)

Το Τέλος

Η γεύση των φρούτων
δεν φεύγει
απ’ το στόμα μου,
μα η πίκρα των λόγων
γκρεμίζει τα σύννεφα
και στύβει το χιόνι,
μετρώντας τα βότσαλα.
Μα εσύ
δεν μου είπες
γιατί με ξεγέλασες,
γιατί με τον πόνο
και τ’ άδικο θέλησες,
να πεις πως το τέλος
πάντα με δάκρυα
καίγεται.

(das Foto stammt von mir * η φωτογραφία είναι δική μου)

KATERINA ANGELAKI-ROOKE * ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ

Der Segen des Fehlens

Ich bin meinen Mängeln dankbar

was mir fehlt, das schützt mich

vor demjenigen, das ich verlieren werde

alle meine Fähigkeiten

die auf dem ungepflegten Acker des Lebens vertrockneten

beschützen mich vor unnützen, sinnlosen

Bewegungen in die Leere.

Was mir fehlt, lehrt mich

was mir übriggeblieben ist

desorientiert mich

weil es mir Bilder aus der Vergangenheit zeigt

als wären sie Versprechen für die Zukunft.

Ich kann es nicht, ich wage es nicht

mir auch nur einen Engel

als Passanten vorzustellen, weil ich

in einen anderen Planeten ohne Engel

hinabsteige.

Die Liebe war eine große Sehnsucht

nun ist sie zur besten Freundin geworden

gemeinsam genießen wir die Melancholie der Zeit.

Entbehre mich – bitte ich das Unbekannte –

entbehre mich noch mehr

damit ich überlebe.

(in meiner Übertragung)

Η ευλογία της έλλειψης

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου 'χει απομείνει
μ’ αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ’ το παρελθόν
σαν να 'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ’ έναν άγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ’ άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με –παρακαλώ το Άγνωστο–
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.

(από τη συλλογή Η ανορεξία της ύπαρξης, 2011)

DINOS LYRIKOS * ΝΤΙΝΟΣ ΛΥΡΙΚΟΣ

vom Meer angeschwemmt, wurde ich der Sommer...

Ein Boot war ich, bevor ich Umgebung wurde...

dann wurde ich der Wunsch für einen guten Tag und erzählte dir meinen Traum der vorigen Nacht...

bis ich damit fertig war, da ich ja langsam und vom Schlaf gestreichelt sprach, kamen auch andere hinzu...

irgendwo gibt es Honig, Brot und Milch...

Ruhe und Gelassenheit sind auf gutem Wege... denke ich.

Frisch ist es und ich lege mich zu deinen Füßen...

ich bin das Boot und du seine Empfangsform,

vielmehr sein neues Leben...

oder gar eins seiner Kissen, ein schläfriges.

Du sagst, es ist nicht leicht, nicht mal das Einfache, doch eigentlich ist es...

und fügst hinzu, stell dir vor, der Sommer hätte uns vergessen...

ich glaube nicht... mein Wunsch wird in Erfüllung gehen, sage ich dir...

(in meiner Übersetzung)

με ξέβρασε η θάλασα κι έγινα καλοκαίρι...

Πριν γίνω περιβάλλον ήμουνα βάρκα...

μετά έγινα καλημέρα και σου διηγήθηκα το όνειρο της προηγούμενης νύχτας...

μέχρι να τελειώσω καθώς μιλούσα αργά και νυσταγμένα μαζεύτηκαν κι άλλοι...

κάπου παίζει μέλι, ψωμί και γάλα...

η γαλήνη πήρε το δρόμο της... σκέφτομαι.

Eίναι δροσερά και ξαπλώνω στα πόδια σου...

είμαι η βάρκα και εσύ είσαι το σχήμα της υποδοχής,

η νέα της ζήση μάλλον...

ένα μαξιλάρι της ίσως, ένα νωχελικό μαξιλάρι.

Λες, δεν είναι εύκολα ούτε καν τα απλά, ενώ είναι...

και συμπληρώνεις, για φαντάσου να μας είχε ξεχάσει το καλοκαίρι...

δεν νομίζω... η ευχή μου θα πιάσει σου λέω...

YANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

Ich wachte auf und liebte den Gedanken, an dich zu denken.

Manche Menschen tauchen ihre Hand ins Blut, andere aufs Papier, andere wiederum in ihr Gehirn. Ich aber lebe, ganz einfach.

Man sagt: “Schau, er ist bekleidet mit Licht und seiner Selbstgefälligkeit.” Oder auch: “Er ist besessen!... Er schreibt Gedichte.”

Ich aber sage: “Ich lebe, ganz einfach.” Und ich lebe, damit ich dich an den Rand eines riesigen Meers zerre, nur um deinen erstaunten Blick neben der Sehnsucht zu betrachten.

Du sagst: “Ich liebe dich” und andere ähnliche dummen Worte.

Ich aber sage einfach: “Ich lebe, bis ich sterbe”.

(in meiner Übertragung)

Ξύπνησα και αγαπούσα τη σκέψη ότι σε σκέφτομαι.

Μερικοί βουτάνε το χέρι τους στο αίμα, άλλοι στο χαρτί, κάποιοι στο μυαλό τους. Εγώ απλά ζω.

Λένε: «Κοίτα, ντυμένος με το φως και την αυταρέσκειά του.» Ή λένε: «Έχει κι εκείνη την τρέλα!... Γράφει ποιήματα.»

Εγώ λέω: «Απλά ζω». Και ζω για να σε σέρνω στην άκρη μιας πελώριας θάλασσας μόνο για να κοιτάζω το σαστισμένο βλέμμα σου δίπλα στον πόθο.

Εσύ λες: «Σ’ αγαπώ» και άλλες παρόμοιες σαχλοκουβέντες.

Εγώ απλά λέω: «Ζω, μέχρι να πεθάνω».

(η φωτογραφία είναι δική μου - das Foto stammt von mir)

MARIA TSIRAKOU * ΜΑΡΙΑ ΤΣΙΡΑΚΟΥ

IN DER KLAMMER DES TAGES

Du, rechnetest den Durchmesser der Null aus

als du auf den Bus wartetest – Haltestelle Ecke –

morgendliche Müdigkeit deines Lebens

Alltag nennen wir es,

weil wir es nicht ertragen, es anders zu bezeichnen.

Resignation vielleicht?

Du, betrachtetest den Trubel in der Stadt

in dir fühlten sich gestört die unerfüllten Wünsche und kämpften

sollen wir schon wieder mit der alten Leier anfangen?

Ja, wir sollten es tun,

weil du den Trubel deines Selbst ablehnst.

Hast du ihn je im Spiegel betrachtet?

(Es erfrischte sein Gesicht

mit einem Lächeln, mit einem „Guten Morgen“.

Murmelte jenes gemeine „Das Leben ist schön“.

Ging, betrachtete,

erlebte, lebte, Moment für Moment

gebar er sein Glück).

Du, hysterisch multipliziert,

wartest gedankenverloren auf den Bus – Haltestelle Ecke –

erneut, abendliche Müdigkeit deines Lebens

Denn, während du den Durchmesser der Null ausrechnetest,

sahst ihn nicht, in der Klammer des Tages.

(in meiner Übertragung)

ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

Εσύ, μετρούσες τη διάμετρο του μηδενός

περιμένοντας το λεωφορείο – στάση γωνία –

κούραση πρωινή της ζωής σου

καθημερινότητα το λέμε,

γιατί δεν αντέχουμε να το πούμε αλλιώς.

Παραίτηση μήπως;

Εσύ, κοιτούσες την κίνηση της πόλης

πάλευαν ενοχλημένα τα απωθημένα σου

πάλι τα ίδια να λέμε;

Ναι, θα τα λέμε,

γιατί αρνείσαι την κίνηση του εαυτού σου.

Τον παρατήρησες ποτέ στον καθρέφτη;

(Εκείνος, δρόσισε το πρόσωπό του

με ένα χαμόγελο, με μια «καλημέρα».

Μουρμούρισε κοινότοπα «η ζωή είναι ωραία».

Περπατούσε, παρατηρούσε,

βίωνε, ζούσε, στιγμές-στιγμές

την ευτυχία του γεννούσε).

Εσύ, υστερικά πολλαπλασιασμένος,

περιμένεις αφημένος το λεωφορείο – στάση γωνία –

ξανά, κούραση βραδινή της ζωής σου

Γιατί ενώ μετρούσες τη διάμετρο του μηδενός

δεν είδες, στην παρένθεση της μέρας, εκείνον.

(από την συλλογή: «επιΣτροφή από την απόΣταση, εκδ. Μανδραγόρας, 2012)