TOLIS NIKIFOROU * ΤΟΛΗΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

ROT WIE ROT

rote, geheimnisvolle Farbe, ähnlich der tief im Schwarz und

im Blau. Rotes rot, jedoch nicht wie Blut,

Vulkan, Blitz, rot wie rot, ähnlich den

Farben, die wir niemals kennengelernt, ähnlich dem Klang, der

ertönt aus der ersten Silbe der Utopie

ΚΟΚΚΙΝΟ ΟΠΩΣ ΚΟΚΚΙΝΟ

κόκκινο χρώμα μυστικό, όπως βαθιά στο μαύρο και

το μπλε. Κόκκινο κόκκινο, μα όχι κόκκινο όπως αίμα,

ηφαίστιο, αστραπή, κόκκινο όπως κόκκινο, όπως τα

χρώματα που δεν γνωρίσαμε ποτέ, ο ήχος που ανα-

δύεται από την πρώτη συλλαβή της ουτοπίας

(από τη συλλογή: Ένα λιβάδι μέσα στην ομίχλη που ονειρεύεται, στη συγκεντρωτική έκδοση O πλοηγός του απείρου Ποιήματα 1966-2002, εκδ. Νέα Πορεία 2004)

ο πίνακας είναι του Mark Rothko

BERÜHRUNG

wie unerwartetes Flattern

in einem verlassenen Haus

mit allen Farben

setz dich zu mir

und scheine auf mich

mit all deinen Gerüchen

mach mich trunken

mit deinem Atem

entflamme mich und stille mich

sprich

lächle

setz dich zu mir

und umarme mich

ΑΓΓΙΓΜΑ

σαν ξαφνικό φτερούγισμα

σ' έρημο σπίτι

μ' όλα τα χρώματα

κάθισε πλάι μου

και φώτισέ με

μ' όλες τις μυρωδιές σου

μέθυσέ με

με την ανάσα σου

φλόγισε και γαλήνεψέ με

μίλησε

χαμογέλασε

κάθισε πλάι μου

κι αγκάλιασέ με

(από τη συλλογή: Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, εκδ. Μανδραγόρας 2012)

nackt soll die Seele klingen, nackt und intakt

während ich schreibe, stelle ich jedes einzelne Wort tiefer, entziehe ihm Farben und Musik. Ich breite das Chaos in der Welt aus, wie ein leeres Blatt Papier. 
Im Nichts soll eine Glocke ertönen, ein Licht im Nebel. Nackt soll die Seele klingen, nackt und intakt

γυμνή ν΄ακούγεται ακέραια η ψυχή

γράφοντας υποστέλλω μία μία τις λέξεις, τα χρώματα αφαιρώ,

τις μουσικές, στο χάος τον κόσμο απλώνω σαν λευκό χαρτί,
ν' ακούγεται στο τίποτα ένα σήμαντρο, ν' ακούγεται

ένα φως μες στην ομίχλη, γυμνή ν' ακούγεται ακέραια η ψυχή

KLEINES, MINIMALES, FRÜHLINGSHAFTES DER WELT

geh nicht fort

kehr wieder zurück

ich werde hier sein und auf dich warten

kleines, minimales, frühlingshaftes

Flattern auf vereisten Straßen

roter und tiefblauer

Traum in der Seele der Welt

und auch wenn ich Asche in meiner Flamme werde

Dunst über ein fremdes Meer

Gras, das dem Wind Geheimnisse zuflüstert

dunkle Farbe, wenn dem Himmel die Tränen kommen

und auch wenn du fortgehst und nicht wieder zurückkehrst

ich werde hier sein und auf dich warten

ΜΙΚΡΟ, ΕΛΑΧΙΣΤΟ, ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

μην φύγεις

ξαναγύρισε

εγώ εδώ θα 'μαι να σε περιμένω

μικρό, ελάχιστο, ανοιξιάτικο

φτερούγισμα σε παγωμένους δρόμους

κόκκινο και βαθύ γαλάζιο

όνειρο στην ψυχή του κόσμου

κι αν γίνω στάχτη μες στη φλόγα μου

ατμός πάνω από ξένη θάλασσα

χόρτο που ψιθυρίζει μυστικά στον άνεμο

χρώμα βαθύ όταν δακρύζει ο ουρανός

κι αν φύγεις

και ποτέ σου δεν ξαναγυρίσεις

εγώ εδώ θα 'μαι να σε περιμένω

UND WIEDER BLÜHT DIE WELT HEIMLICH AUF

an der aufgehängten Wäsche verirren sich

Sonnenstrahlen und von den Bäumen der Tau

der sich zaghaft erhebt

im Licht breiten kleine Vorhöfe

Farben und Düfte aus, und auch Spiele

breiten ihre mit Gras gewachsenen Stille

unter meinem Balkon aus

es ist ein Tag wie jeder andere

und es ist als wären alle fort

und trotzdem als wären alle da

irre ich mich oder blüht heimlich

die Welt wieder auf?

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΑ ΚΡΥΦΑ ΑΝΘΙΖΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

στα κρεμασμένα ρούχα ξεστρατίζουν

αχτίδες του ήλιου και η δροσιά

των δέντρων που δειλά αναθρώσκει

στο φως μικρές αυλές απλώνουν

χρώματα κι ευωδιές, παιχνίδια

χορταριασμένη απλώνουν τη γαλήνη τους

κάτω απ' το πίσω μου μπαλκόνι

είναι μια μέρα καθημερινή

και είναι σαν να λείπουν όλοι

και όμως σαν να είναι όλοι εκεί

γελιέμαι ή μήπως πάλι στα κρυφά

ανθίζει ο κόσμος;

(από τη συλλογή: Μυστικά και θαύματα ο ανεξερεύνητος λόγος της ουτοπίας, εκδ. Μανδραγόρας 2007)

*****
(Alle Übersetzungen stammen von mir)

CHLOE KOUTSOUBELLI * ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ

MEIN SCHATTEN

Rennt schneller als ich
dunkel halb zerstückelt
groß schlank riesig wütend
ungeschützt traurig
ich gehe schneller, will ihn berühren
er springt erschreckt weit weg
ist Berührungen nicht gewohnt fürchtet sich
zittert vor dem Licht, der Auflösung, den weiten Reisen
vor den Wörtern Brand-Spinnen
so jung dieser Schatten
ein kleines Mädchen mit Zöpfen
so schnell
so langsam
so unbedacht in seinem fließenden Wesen

Kleiner Luftschatten
wie lange meinst du wirst du noch existieren?


(in meiner Übertragung)

Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ

Τρέχει πιο γρήγορα από μένα
μαύρη μισή κομματιασμένη
ψηλή λιγνή τεράστια θυμωμένη
ανυπεράσπιστη θλιμμένη
ταχύνω το βήμα, πάω να την αγγίξω
τινάζεται μακριά αλαφιασμένη
δεν έχει μάθει αγγίγματα φοβάται
τρέμει το φως την διάλυση τα μακρινά ταξίδια
τα λόγια αράχνες-πυρκαγιές
τόσο νέα αυτή η σκιά
ένα μικρό κορίτσι με πλεξούδες
τόσο γρήγορη
τόσο αργή
τόσο ανόητη μες στη ρευστότητά της

Μικρή σκιά αέρα
πόσο θαρρείς ακόμα θα υπάρχεις;


(από τη συλλογή: ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΚΟΣΜΟ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ ΠΙΑ ΝΩΡΙΣ, εκδ. Γαβριηλίδης)

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

 

DEIN KÖRPER IN MEINEN HÄNDEN EIN CELLO

Dein Körper in meinen Händen ein Cello

Halten will ich ihn und seiner Musik lauschen

Schlage seine tausend Lippen-Schlüssel an

streichle seine Saiten

Sieh nur das Zucken meiner Hände

während sie seine Düfte entfalten.

Auf seinem glatten Elfenbeinholz gleite ich

und rechne aus die Entfernung zum Paradies

Bis ich zu seinem Widerhallort gelange

das Knirschen zu hören

Worte gemischt mit Seufzern

quellen hervor aus dem Gefäß der Leidenschaft.

ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΝΑ ΤΣΕΛΟ

Το σώμα σου μέσα στα χέρια μου ένα τσέλο
Να το κρατάω ν’ ακούω τη μουσική του θέλω
Χτυπώ τα χείλια τα κλειδιά του
Χαϊδεύω τις χορδές
Τον τρόμο των χεριών μου δες
Έτσι που ξεδιπλώνουνε τη μυρωδιά του.

Στο φιλντισένιο λείο ξύλο του γλιστράω

Απόσταση απ’ τον παράδεισο μετράω
Μέχρι να φτάσω το αντηχείο
Ν’ ακούσω τους τριγμούς
Μπλεγμένα λόγια με λυγμούς
Να χύνονται από του πόθου το δοχείο.

ICH RIECHE AN MEINEN HÄNDEN

Du fehlst mir so sehr; ich strenge mich an, bei dir zu sein.

Ich rieche an meinen Händen; mein Gott, sie haben deinen Duft.

Und ich lecke meine Finger; sie haben den Geschmack deiner Berührung.

Ich betrachte meinen Körper; er hat die Form deiner Umarmung.

Ich zähle meine Finger; genauso wie ich deine Finger zähle.

Ich halte meinen Atem an; genauso wie das Erwürgen durch deine Küsse.

Ich bin dein Bild geworden; da ich doch fern von dir bin.

ΜΥΡΙΖΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ

Μου λείπεις παράφορα· πασχίζω να βρεθώ κοντά σου.
Μυρίζω τα χέρια μου· θε μου, κρατάνε το άρωμά σου.
Και γλείφω τα χείλη μου· έχουν τη γεύση απ’ το άγγιγμά σου.

Κοιτάζω το σώμα μου· σχηματισμένη η αγκαλιά σου.
Μετράω τα δάχτυλα· όπως μετρώ τα δάχτυλά σου.
Κρατώ την ανάσα μου· σαν τον πνιγμό απ’ τα φιλιά σου.
Εικόνα σου έγινα· αφού θα μένω μακριά σου.

[και τα δυο ποιήματα είναι από την συλλογή: «πάνω στο σώμα σου»

beide Gedichte sind in meiner Übertragung und stammen aus der Sammlung: „Auf deinem Körper“]

NIKOS KOFIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΩΦΙΔΗΣ

Liebe sie

Nicht mal das Glänzen deiner Augen

um meine Dunkelheit zu erhellen...

doch das Gedächtnis

das Gedächtnis,

ich streite mich mit ihm

ich widerstehe ihm

dieses beharrt

wirft Licht auf die Erinnerungen

sie haben alle dein Gesicht...

Lichter – Lampen – Scheinwerfer

das Herz legt Rechenschaft ab

- liebst du sie?

- Ich verehre sie

- hörst du das Flüstern der Blumen?

- Ich höre es

- was sagen sie?

- Dass ihr Paradies voll ist

von Sünden

- siehst du die Kerzenständer des Himmels?

- Ich sehe sie

- was sind sie?

- Ihre Augen, warum fragst du?

- Und jene Magie der Abenddämmerung

am Meer?

- Es ist die Träne ihres Seins

die das Leben schmückt

- ist sie so schön?

- Mehr als das Leben selbst

- LIEBE SIE

- LIEBE SIE, rief es...

(in meiner Übertragung)

foto: sophia georgallidis

Αγάπα την

Ούτε μια λάμψη από τα μάτια σου

να φωτίσει τα σκοτάδια μου...

όμως η μνήμη

η μνήμη,

μαλώνω μαζί της

αντιστέκομαι

εκείνη επιμένει

φωταγωγεί της αναμνήσεις

όλες έχουν την μορφή σου...

φώτα-λάμπες-προβολείς

απολογείται η καρδιά

-την αγαπάς;

-την λατρεύω

-ακούς τον ψύθιρο των λουλουδιών;

-ακούω

-τι λένε!

-ότι ο παράδεισός της είναι

γεμάτος αμαρτίες

-βλέπεις τα καντηλέρια του ουρανού;

-τα βλέπω

-τι είναι;

-τα μάτια της,τι ρωτάς..

-κείνη η μαγεία του δειλινού

στην θάλασσα;

-το δάκρυ της ύπαρξής της είναι

που στολίζει την ζωή

-είναι τόσο όμορφη;

-πιότερο από την ίδια την ζωή

-ΑΓΑΠΑ ΤΗΝ

-ΑΓΑΠΑ ΤΗΝ φώναξε..

CHLOE KOUTSOUBELI * ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ

 

FEHLERFREI

Er trug den Hut immer auf die richtige Art und Weise
dass er niemals verrutscht
dass er niemals wackelt
auf seinem Kopf.
Fehlerfrei auch die Art
wie er mit dem Tuch ihr den Mund zuschnürte

oder die Hände fest band
damit sie ihn nicht streichelte.

Er wusste ganz genau
wie umfangreich die Gefühle
das Risiko eines Fehlers beinhalten.

(in meiner Übertragung)

ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΣ

Φορούσε πάντα με το σωστό τρόπο το καπέλο
να μην αποκλίνει
να μην ταλαντεύεται ποτέ
πάνω στο κεφάλι του.
Αλάνθαστος κι ο τρόπος
που με το μαντήλι της φίμωνε το στόμα
ή της έδενε τα χέρια
για να μην τον χαιδέψει.

Γνώριζε καλά
πόσο το συναίσθημα εμπεριέχει
τον κίνδυνο του λάθους.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

 

μια τελευταία προσπάθεια την ομορφιά να δείξουν

φύλλα που μόλις έπεσαν στη γης

και πριν μες στην καρδιά μου δύσουν

ελπίδες και τη φλόγα της ζωής πριν σβήσουν

το χέρι κράτα μου 'τι τώρα

του φθινοπώρου έφτασεν η ώρα...

FRIEDRICH NIETZSCHE

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Να τι είναι το φθινόπωρο:
θα σου ραγίσει την καρδιά!
Πέτα, πέτα μακριά! -
Ο ήλιος διαβαίνει το βουνό αργά
κι όλο ανεβαίνει και ψηλώνει
και σε κάθε βήμα κάνει ραστώνη.

Μα πόσο μαράθηκε ο κόσμος!
Σε κουρασμένα τεντωμένα νήματα παίζει
ο άνεμος το τραγούδι του:
η ελπίδα φευγάτη -
κι εκείνος την θρηνεί…

Να τι είναι το φθινόπωρο:
θα σου ραγίσει την καρδιά!
Πέτα, πέτα μακριά! -
Ω συ του δέντρου καρπέ,
Τρέμεις, πέφτεις;
Ποιο μυστικό σε δίδαξε
η νύχτα,
και ρίγος παγερό το μάγουλο σού καλύπτει,
το πορφυρομάγουλο; -

Σωπαίνεις, δεν απαντάς;
Ποιος μιλάει ακόμα;

Να τι είναι το φθινόπωρο:
θα σου ραγίσει την καρδιά!
Πέτα, πέτα μακριά! -
»Δεν είμαι όμορφο
- λέει τ' αστερολούλουδο -,
»μα τους ανθρώπους τους αγαπώ
»και τους ανθρώπους παρηγορώ:
»λουλούδια να βλέπουν ακόμα,
»να σκύψουν σε μένα,
»αχ, και να με κόψουν -
»στο μάτι τους να λάμπει μετά
»ανάμνηση για ομορφότερα από μένα,
»ανάμνηση ευτυχίας, ευτυχίας των ανθρώπων: -
»- το βλέπω, το βλέπω κι έτσι πεθαίνω.«-

Να τι είναι το φθινόπωρο:
θα σου ραγίσει την καρδιά!
Πέτα, πέτα μακριά! -


(μετάφραση: Franz Holzer κι εγώ)

DER HERBST

Dies ist der Herbst:
der - bricht dir noch das Herz!
Flieg fort! flieg fort! -
Die Sonne schleicht zum Berg
und steigt und steigt
Und ruht bei jedem Schritt.

Was ward die Welt so welk!
Auf müd gespannten Fäden spielt
Der Wind sein Lied:
die Hoffnung floh -
er klagt ihr nach...

Dies ist der Herbst:
der - bricht dir noch das Herz!
Flieg fort! flieg fort!
O Frucht des Baums,
Du zitterst, fällst?
Welch ein Geheimnis lehrte dich
die Nacht,
dass eisger Schauder deine Wange,
die Purpur-Wange deckt? -

Du schweigst, antwortest nicht?
Wer redet noch?

Dies ist der Herbst:
der - bricht dir noch das Herz!
Flieg fort! flieg fort!
»ich bin nicht schön
- so spricht die Sternenblume -,
»doch Menschen lieb ich
»und Menschen tröst ich:
»sie sollen jetzt noch Blumen sehn,
»nach mir sich bücken,
»ach, und mich brechen -
»in ihrem Auge glänzet dann
»Erinnerung an Schöneres als ich,
»Erinnerung an Menschen Glück, an Menschen Glück: -
»-ich sehs, ich sehs, und sterbe so.« -

Dies ist der Herbst:
der - bricht dir noch das Herz!
Flieg fort! flieg fort!

[Bender, Hans (Hrsg.): Das Herbstbuch, Frankfurt am Main: Insel Verlag 1982]