YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

Ich rufe die Sonne

Den ungezeichneten Strom rufe ich

Hört

Damit reif die Frucht entspringt

Damit das Wasser von den Jahrhunderten kommend auf die Erde fließt

Stellt eure Brust schlagbereit der Leidenschaft der Zeit.

Damit eure Wehen die Wende der Zeit hervorbringen

Und alle Spuren auf dem Sand

Welle für Welle gelöscht werden

Oh ja!

Nur so werden Kieselsteine aus Felsen.

(in meiner Übertragung)

foto: sophia georgallidis

Καλώ τον ήλιο και καλώ

Το αχάραχτο ποτάμι

Ακούστε

Ώριμος καρπός να ξεχυθεί

Για να ροήσει το νερό στη γη απ' τους αιώνες

Δώστε τα στήθη σας κρουστά στο πάθος του Καιρού.

Οι πόνοι σας το γύρισμα του Χρόνου να γεννούν

Και τα πατήματα στην άμμο

Κύμα πάνω στο κύμα να σβηστούν

Αλίμονο!

Μόνο έτσι φτιάχνουν βότσαλα οι βράχοι.

(από την συλλογή του «Στίγμα» 2004)

NIKOS KYRIAKIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

Herbst

für Antonakis

Ich wachte leer auf

Schaute sie fragend an.

Danach ging ich in die Fabrik

Es war der Nieselregen eines Schattens,

ich bat den Wächter

„Das schlimmste, was es gibt zu dieser Zeit“.

Er wurde überzeugt, war lang genug dort.

Gemeinsam machten wir uns langsam dran, herauszuholen

Ich dachte an einen nassen Sommer

In dem ich weinte und sündigte an jeden Nachmittag

Dröhnen biss sich an meinen Ohren hartnäckig fest

Kann mich auch gut erinnern an das Versprechen:

„Wir sehen uns wieder“,

niemand von uns hat je daran geglaubt.

Und doch, schau jetzt, ist sie heraus.

Faden für Faden fing ich an, sie einzusammeln

Faden für Faden sie zu transportieren

Auch er schimpfte leicht: „Mitten am Tag Schikanen.

Ward ihr verwand?“

„Gleichaltrig“

„Wie heißt du nochmal?“

„Ich weiß es nicht mehr“

(in meiner Übertragung)

foto: Sophia Georgallidis

Φθινόπωρο

του Αντωνάκη

Ξύπνησα αδειανά

Την κοίταξα απορημένα.

Ύστερα πήγα απ’ το εργοστάσιο

Ήταν ένα ψιλόβροχο σκιάς,

παρακάλεσα τον φύλακα

"Ό,τι χειρότερο για τέτοιαν ώρα".

Πείστηκε, είχε και χρόνια εκεί.

Αρχίσαμε μαζί να βγάζουμε σιγά-σιγά

Θυμήθηκα ένα υγρό καλοκαίρι

Έκλαιγα και αμάρτανα κάθε απόγευμα

Και βουητά δαγκώνανε επίμονα τ΄αφτιά μου

Θυμάμαι και την υπόσχεση:

"Θα ξανασυναντηθούμε",

κανείς μας δεν την πίστευε.

Και νάτη τώρα, βγήκε.

Κλωστή-κλωστή άρχισα να τα παίρνω

Να τα μεταφέρω κλωστή-κλωστή

Ψιλοβλαστήμαγε κι αυτός: "Καψόνι μεσημεριάτικα.

Τι σου ήτανε;"

"Συνομήλικος"

"Πως σε είπαμε;"

"Δεν θυμάμαι"

FRIDA KAHLO

ΜΝΗΜΗ

Είχα χαμογελάσει. Αυτό μόνο. Μα ξαφνικά γνώριζα

μέσα στο βάθος της σιωπής μου,

πως με ακολουθούσε. Όπως η σκιά μου, ελαφριά δίχως ενοχή.

Τη νύχτα ακούστηκε ο λυγμός ενός τραγουδιού...

Οι Ινδιάνοι μάκρυναν και γέμισαν σαν τα φίδια τα σοκάκια της πόλης.

Μια άρπα και μια Jarana ήταν η μουσική, και τα χαμογελαστά, μελαχρινά κορίτσια

ήταν η ευτυχία.

Στο φόντο, πίσω από το «Zocalo», άστραφτε ένας ποταμός

και σκούραινε

μαζί και οι στιγμές της ζωής μου.

Μ' ακολουθούσε.

Στο τέλος κατέληξα κλαίγοντας και μόνη στο προαύλιο 

μιας ενοριακής εκκλησίας,

μες στην ασφάλεια που μου χάριζε η Μπολίτα-εσάρπα μου και μούσκεμα στα δάκρυα.

(δημοσιεύθηκε στο El Universal Ilustrado, 30.11.1922)

[η μετάφραση στα Ελληνικά είναι δική μου - από τα Γερμανικά]

~~~~~

https://www.youtube.com/watch?v=fcxNFUPD3WE

~~~~~

GEDÄCHTNIS

Ich hatte gelächelt. Nichts weiter. Aber plötzlich wusste ich

in der Tiefe meines Schweigens,

dass er mir folgte. Wie mein Schatten ohne Schuld und leicht.

In der Nacht shluchzte ein Lied...

Die Indios wurden länger und schlängelten sich durch die Gassen der Stadt.

Eine Harfe und eine Jarana waren die Musik, und die lächlenden dunkelhäutigen Mädchen

waren das Glück.

Im Hintergrund, hinter dem 'Zocalo' glänzte der Fluss

und wurde dunkler,

und die Augenblicke meines Lebens.

Er folgte mir.

Am Ende landete ich weinend und allein in der Vorhalle

der Gemeindekirche,

gechützt von meiner Bolita-Stola und durchnässt von Tränen.

(veröffentlicht in El Universal Ilustrado, 30.11.1922)

~~~~~
πηγή/Quelle: Gerry Souter, Frida Kahlo, Park Stone Press International 2007