YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

Ich rufe die Sonne

Den ungezeichneten Strom rufe ich

Hört

Damit reif die Frucht entspringt

Damit das Wasser von den Jahrhunderten kommend auf die Erde fließt

Stellt eure Brust schlagbereit der Leidenschaft der Zeit.

Damit eure Wehen die Wende der Zeit hervorbringen

Und alle Spuren auf dem Sand

Welle für Welle gelöscht werden

Oh ja!

Nur so werden Kieselsteine aus Felsen.

(in meiner Übertragung)

foto: sophia georgallidis

Καλώ τον ήλιο και καλώ

Το αχάραχτο ποτάμι

Ακούστε

Ώριμος καρπός να ξεχυθεί

Για να ροήσει το νερό στη γη απ' τους αιώνες

Δώστε τα στήθη σας κρουστά στο πάθος του Καιρού.

Οι πόνοι σας το γύρισμα του Χρόνου να γεννούν

Και τα πατήματα στην άμμο

Κύμα πάνω στο κύμα να σβηστούν

Αλίμονο!

Μόνο έτσι φτιάχνουν βότσαλα οι βράχοι.

(από την συλλογή του «Στίγμα» 2004)

NIKOS KYRIAKIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

Herbst

für Antonakis

Ich wachte leer auf

Schaute sie fragend an.

Danach ging ich in die Fabrik

Es war der Nieselregen eines Schattens,

ich bat den Wächter

„Das schlimmste, was es gibt zu dieser Zeit“.

Er wurde überzeugt, war lang genug dort.

Gemeinsam machten wir uns langsam dran, herauszuholen

Ich dachte an einen nassen Sommer

In dem ich weinte und sündigte an jeden Nachmittag

Dröhnen biss sich an meinen Ohren hartnäckig fest

Kann mich auch gut erinnern an das Versprechen:

„Wir sehen uns wieder“,

niemand von uns hat je daran geglaubt.

Und doch, schau jetzt, ist sie heraus.

Faden für Faden fing ich an, sie einzusammeln

Faden für Faden sie zu transportieren

Auch er schimpfte leicht: „Mitten am Tag Schikanen.

Ward ihr verwand?“

„Gleichaltrig“

„Wie heißt du nochmal?“

„Ich weiß es nicht mehr“

(in meiner Übertragung)

foto: Sophia Georgallidis

Φθινόπωρο

του Αντωνάκη

Ξύπνησα αδειανά

Την κοίταξα απορημένα.

Ύστερα πήγα απ’ το εργοστάσιο

Ήταν ένα ψιλόβροχο σκιάς,

παρακάλεσα τον φύλακα

"Ό,τι χειρότερο για τέτοιαν ώρα".

Πείστηκε, είχε και χρόνια εκεί.

Αρχίσαμε μαζί να βγάζουμε σιγά-σιγά

Θυμήθηκα ένα υγρό καλοκαίρι

Έκλαιγα και αμάρτανα κάθε απόγευμα

Και βουητά δαγκώνανε επίμονα τ΄αφτιά μου

Θυμάμαι και την υπόσχεση:

"Θα ξανασυναντηθούμε",

κανείς μας δεν την πίστευε.

Και νάτη τώρα, βγήκε.

Κλωστή-κλωστή άρχισα να τα παίρνω

Να τα μεταφέρω κλωστή-κλωστή

Ψιλοβλαστήμαγε κι αυτός: "Καψόνι μεσημεριάτικα.

Τι σου ήτανε;"

"Συνομήλικος"

"Πως σε είπαμε;"

"Δεν θυμάμαι"

FRIDA KAHLO

ΜΝΗΜΗ

Είχα χαμογελάσει. Αυτό μόνο. Μα ξαφνικά γνώριζα

μέσα στο βάθος της σιωπής μου,

πως με ακολουθούσε. Όπως η σκιά μου, ελαφριά δίχως ενοχή.

Τη νύχτα ακούστηκε ο λυγμός ενός τραγουδιού...

Οι Ινδιάνοι μάκρυναν και γέμισαν σαν τα φίδια τα σοκάκια της πόλης.

Μια άρπα και μια Jarana ήταν η μουσική, και τα χαμογελαστά, μελαχρινά κορίτσια

ήταν η ευτυχία.

Στο φόντο, πίσω από το «Zocalo», άστραφτε ένας ποταμός

και σκούραινε

μαζί και οι στιγμές της ζωής μου.

Μ' ακολουθούσε.

Στο τέλος κατέληξα κλαίγοντας και μόνη στο προαύλιο 

μιας ενοριακής εκκλησίας,

μες στην ασφάλεια που μου χάριζε η Μπολίτα-εσάρπα μου και μούσκεμα στα δάκρυα.

(δημοσιεύθηκε στο El Universal Ilustrado, 30.11.1922)

[η μετάφραση στα Ελληνικά είναι δική μου - από τα Γερμανικά]

~~~~~

https://www.youtube.com/watch?v=fcxNFUPD3WE

~~~~~

GEDÄCHTNIS

Ich hatte gelächelt. Nichts weiter. Aber plötzlich wusste ich

in der Tiefe meines Schweigens,

dass er mir folgte. Wie mein Schatten ohne Schuld und leicht.

In der Nacht shluchzte ein Lied...

Die Indios wurden länger und schlängelten sich durch die Gassen der Stadt.

Eine Harfe und eine Jarana waren die Musik, und die lächlenden dunkelhäutigen Mädchen

waren das Glück.

Im Hintergrund, hinter dem 'Zocalo' glänzte der Fluss

und wurde dunkler,

und die Augenblicke meines Lebens.

Er folgte mir.

Am Ende landete ich weinend und allein in der Vorhalle

der Gemeindekirche,

gechützt von meiner Bolita-Stola und durchnässt von Tränen.

(veröffentlicht in El Universal Ilustrado, 30.11.1922)

~~~~~
πηγή/Quelle: Gerry Souter, Frida Kahlo, Park Stone Press International 2007

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

3. UNWIDERRUFLICH

In dir rufe ich. Und danach fließe ich überall hin.

Ein Strom, der ungezähmte Gefühle aufbrodelt.

Du bist nicht Wahrheit; die Wahrheit bist du.

Ich weiß, mindestens einmal muss ich sagen:

Ja, es ist wahr! und dann leben; Ja, es ist wahr!

und keinen Rückzieher machen.

Hast du jemals gedacht, auch wenn die Zeit nicht reif ist,

dass du bereits mein Leben bist

Dass ich bereits dein Leben bin, mein Leben, unwiderruflich?

(in meiner Übertragung aus dem Griechischen)

 foto: Sophia Georgallidis

3. ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ

Μέσα σου φωνάζω. Κι ύστερα κυλάω παντού.

Ένα ποτάμι που κοχλάζει ανεξημέρωτα αισθήματα.

Δεν είσαι αλήθεια· είσαι η αλήθεια.

Ξέρω πως πρέπει έστω για μια φορά να πω:

Ναι, είναι αλήθεια, και να ζήσω· ναι, είναι αλήθεια,

να μην κάνω πίσω.

Έχεις σκεφτεί, κι ας μην είναι καιρός,

πως ήδη είσαι ζωή μου

Πως ήδη είμαι ζωή σου, ζωή μου, αμετάκλητα;

(από την συλλογή του „Πάνω στο σώμα σου“, εκδ. Μικρή Άρκτος 2014)

VANGELIS FILOS * ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΦΙΛΟΣ

Szene im Wald

An der Schneide

der Axt

fließt

süß wie der Schmerz
wilder Honig

Ich spüre es,

sieben Paradiese

werd‘ ich erleben.

Σκηνή στο δάσος

Ρέει

στην κόψη

του τσεκουριού

γλυκό σαν πό΄΄νος

άγριο μέλι.

Το νιώθω,

εφτά παράδεισους

θα περάσω.

~~~~~

Die Tiefen

Und die Leiber
gaben sich hin
den entbrannten
Blicken,
die Wörter verschwanden
in den Zungen
der Küsse.

Βύθια

Και τα κορμιά
παραδόθηκαν
στην πυρκαγιά
των βλεμμάτων,
οι λέξεις χάθηκαν
στις γλώσσες
των φιλιών.

foto: Sophia Georgallidis, Schneefall (2014)

Heute Nacht träumte ich, ich fror
und da kamst du und sagtest mir:
„Wie ist es nur möglich, dass du frierst
ich liebe dich doch!“ Und ich wachte auf
und du fehltest
und draußen fiel das Leid weiß wie Schnee.

Απόψε ονειρεύτηκα πως κρύωνα

κι ήρθες εσύ και μου είπες:
Πώς είναι δυνατόν να κρυώνεις,
αφού σε αγαπώ; Και τότε ξύπνησα
κι εσύ έλειπες
κι έξω χιόνιζε μια λύπη λευκή.

~~~~~

Abwesenheit

Sie hatte eine Seele,
einen Körper,
doch sie war abwesend.
Man sagt
es hätte sie entführt
der Verstand
der verstandslose.

Απουσία

Είχε ψυχή,
είχε κορμί,
όμως αυτή έλειπε.
Λένε
πως την είχε κλέψει
ο Νους,
ο ανόητος.

~~~~~

Verlust

Du sagtest mir:
Er ist gegangen!
und zogst die dunkle
Wolke an.
Doch ich wusste:
Das war nicht deine Trauer.
Denn das Leid ist rot,
das Leid.
Und der Tod
der Tod hat keine Farbe.
Du sagtest mir:
Ich gehe auf die Felder,
weiß nicht, ob Frühling eingekehrt ist
dort.
Wo ist er denn geblieben? fragte ich
und du zeigtest mir:
Überall!
Doch ich wusste
auch wenn der Blick nicht feucht war.

Απώλεια

Μου είπες:
Έφυγε!
και φόρεσες το σκοτεινό
σύννεφο.
Όμως εγώ ήξερα:
Δεν ήταν αυτό το πένθος σου.
Γιατί ο πόνος είναι κόκκινος,
ο πόνος.
Κι ο θάνατος,
δεν έχει χρώμα ο θάνατος.
Μου είπες:
Θα πάω τώρα στους αγρούς,
δεν ξέρω αν θα ΄χει Άνοιξη
εκεί.
Πού είναι; Ρώτησα
και μου ΄δειξες:
Παντού!
Όμως εγώ ήξερα
κι ας ήταν άνυδρο το βλέμμα.

~~~~~

Όλα τα ποιήματα είναι από τη συλλογή του "Αλλιώς πώς", εκδ. Γρηγόρης, η δε μετάφραση στα Γερμανικά δική μου.

Diese Gedichte sind der Sammlung mit dem Titel "Wie denn sonst" entnommen. Die Übertragung ins Deutsche aller Gedichte stammt von mir und wird hier erstmals veröffentlicht.

CHLOE KOUTSOUBELLI * ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ

Befindest du dich je in einem fremden Land

Befindest du dich je in einem fremden Land

Winter bei Nebel

und unter deinem Hosenanzug

hältst du die Feuchtigkeit versteckt wie ein Kadaver

durchquerst verlassene Maisfelder

und triffst nur auf Vogelscheuchen

die in der Dunkelheit erschaudern

und es gibt weder Weg

noch Körper

zum Trost nicht einmal einen starken Cognac

die knirschenden Knochen zu stärken

Denk dran, ich denk an dich

knüpfe die Stricke miteinander

binde die Fäden der Zeit

webe den roten Teppich

in der warmen Küche

wo es im Topf brodelt

der Holztisch, drauf

die Suppe, der Käse und das Brot

Und setz dich wieder auf die andere Seite

Denn das einzige Haus

das zwei Menschen miteinander teilen

ist das Gedächtnis.

fotoquelle: alterthess

ΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΒΡΕΘΕΙΣ ΣΕ ΞΕΝΗ ΓΗ

Αν κάποτε βρεθείς σε ξένη γη

χειμώνα με ομίχλη

και κάτω απ' το κοστούμι

κρύβεις την υγρασία ψόφιο όρνεο

διασχίζεις έρημα καλαμποχώραφα

και συναντάς μόνο σκιάχτρα

που ριγούνε στο σκοτάδι

και δεν υπάρχει δρόμος

ούτε κορμί

ούτε ένα γερό κονιάκ παρηγοριάς

να τονώσει τα κόκαλα που τρίζουν

θυμήσου πως σε θυμάμαι

πως πλέκω τις ίνες μεταξύ τους

πως δένω τα νήματα του χρόνου

πως υφαίνω το κόκκινο χαλί

στην ζεστή κουζίνα

με την χύτρα να κοχλάζει

το ξύλινο τραπέζι

την σούπα, το τυρί και το ψωμί

και κάθισε ξανά απέναντι

αφού το μόνο σπίτι

που μοιράζονται δυο άνθρωποι ποτέ

είναι η μνήμη.

[από τη συλλογή της "Οι ομοτράπεζοι της άλλης γης" στην ενότητα "Τα γυάλινα σπίτια", εκδ. Γαβριηλίδης 2016]