CHLOE KOUTSOUBELLI * ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ

KALTE FISCHE

Es gibt Männer kalte Fische

Ihre Augen

unbewegliche Perlen in der Leere

Nach dem Sex ziehen sie sich zurück

in verfaulte Muscheln

schlafen sie

Doch ich liebe die anderen

mit ihren Dämonen

tanzen sie umschlungen

und je tiefer man sie

in den Hals beißt und saugt

um so fester umarmen sie einen.

Jene, die in schwarzen Häusern leben

wo einzig der Staub

Schatten herum wirft

und auch diejenigen, die schreiben

mit zerstückeltem Fleisch in der Dunkelheit

Die Männer, die ich liebe, bin Ich

Krokodile zerfetzen mich jede Nacht

Gar kein Vergleich zu den Süßwasserfischen.

(in meiner Übertragung)

Cold fish
(δημοσιευμένο στο περιοδικό Μανδραγόρας)

Υπάρχουν άντρες κρύα ψάρια.
Τα μάτια τους
ακίνητες χάντρες στο κενό.
Μετά τον έρωτα αποσύρονται
σε μουχλιασμένα όστρακα
κοιμούνται.
Μα εγώ αγαπώ τους άλλους
που με τους δαίμονές τους
χορεύουν αγκαλιά
κι όσο τους μπήγουν τα δόντια
στον λαιμό και τους ρουφούν
αυτοί τους αγκαλιάζουν πιο σφιχτά.
Αυτούς που ζουν σε μαύρα σπίτια
με μόνη την σκόνη
να απλώνει τις σκιές
κι αυτούς πάλι που γράφουν
με κομματιασμένες σάρκες στο σκοτάδι.
Οι άντρες που αγαπώ είμαι Εγώ.
Κροκόδειλοι με κατασπαράζουν κάθε νύχτα.
Καμία σχέση με τα ψαράκια του γλυκού.

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

WO BIST DU?

Wo, wo bist du nur, meine teure Liebe?

Ich hatte nicht mal deine Hände berührt.

Deinen Duft nicht behalten,

wir sind nicht einmal gemeinsam spaziert

und haben unsere Schatten nicht gemessen bei unerwartetem Sonnenschein.

Wo, wo bist du nur meine ferne Liebe?

Wie soll ich nun die Zeit messen

wenn deine Finger doch abwesend sind?

An welchen Gott sollte ich beten mit ungeküßten Lippen?

Wo, wo bist du nur, meine dunkle Liebe?

(in meiner Übertragung)

η φωτογραφία είναι του Παναγιώτη Παπαθεοδωρόπουλου

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;

Πού είσαι, πού είσαι, ακριβή μου αγάπη;

Κι ούτε τα χέρια σου δεν έχω αγγίξει ακόμα.

Ούτε τη μυρωδιά σου κράτησα,

δεν περπατήσαμε μαζί

και δε μετρήσαμε τους ίσκιους μας σε ξαφνική λιακάδα.

Πού είσαι, πού είσαι, μακρινή μου αγάπη;

Πώς να μετράω πια το χρόνο

αφού δεν είν’ εδώ τα δάχτυλά σου;

Σε ποιο θεό να προσευχηθώ με αφίλητα χείλη;

Πού είσαι, πού είσαι σκοτεινή μου αγάπη;

(από την υπό έκδοση συλλογή «Πάνω στο σώμα σου»)

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

g

Hoch auf den Bäumen

balanciert der Blick

F r e i h e i t!

(in meiner Übertragung)

χαρακτικό του Γιάννη Κεφαλληνού

ζ

Ψηλά στα δέντρα

ακροπατεί το βλέμμα

ε λ ε υ θ ε ρ ί α!

(από την συλλογή «Στίγμα», ενότητα Β, 2004)

YIANNIS EFTHYMIADIS * ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

e p i g r a m m

Viel Erde ist gefallen

viel Gras hat sich vereint

und die Wurzeln

haben den Boden steinig gemacht.

(in meiner Übertragung)

στη σημερινή μου φωτογραφία, ρίζα του κυπαρισσιού στην αυλή μας

ε π ί γ ρ α μ μ α

Πολύ το χώμα που έπεσε

πολλά χορτάρια έσμιξαν

κι οι ρίζες

πέτρωσαν τη γη.

(από την συλλογή «Στίγμα», 2004)

NIKOS KOFIDIS * ΝΙΚΟΣ ΚΩΦΙΔΗΣ

Schön ist das Leben...

so wie die roten Rosen

so wie die Tränen aus Glückseligkeit

so wie der Trost an einer gastlichen Brust

so wie die Ankunft an der offenen Schwelle

der Erwartung

sowie der Träger, der leicht hängt an der Schulter

der Wollust

so wie das Gebet in einer abgelegenen Kapelle

der Sünde

sowie das Entkleiden der Jugend

vor der gierigen Zeit

so wie das Ende der Angst,

Schön ist das Leben
weil es dich gibt...

(in meiner Übertragung)

foto: sophia georgallidis

Ομορφη είναι η ζωή...

όπως τα κόκκινα τριαντάφυλλα

όπως τα δάκρυα ευτυχίας

όπως η παρηγοριά σε στήθος φιλόξενο

όπως ο ερχομός στην ανοιχτή πόρτα

της προσμονής

όπως η πεσμένη τιράντα στον ώμο

της ηδονής

όπως η προσευχή σε ένα ξωκλήσι

αμαρτίας

όπως το ξέντυμα της νιότης

μπροστά στον αδηφάγο χρόνο

όπως του φόβου η λήξη,

όμορφη είναι η ζωή

γιατί υπάρχεις...

TITOS PATRIKIOS * ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Ich bin nicht nur der, den du siehst, den du kennst

bin nicht nur der, den du kennenlernen solltest.

Ich stehe in Schuld für jeden Millimeter meiner Haut

berühre ich dich mit meiner Fingerspitze

so berühren dich Millionen von Menschen,

spricht eins meiner Wörter dich an

so sprechen zu dir Millionen von Menschen –

Wirst du die anderen Körper erkennen, aus denen meiner besteht?

Wirst du meine Fußabdrücke unter Myriaden Spuren anderer finden?

Wirst du meine Bewegung unter dem fließenden Strom der Menschenmenge heraus erkennen?

Ich bin auch, was ich zwar gewesen aber nicht mehr bin –

meine ausgestorbenen Zellen, die verstorbenen

Taten, die verstorbenen Gedanken

kehren allabendlich zurück, um ihren Durst in meinem Blut zu stillen.

Ich bin, was ich noch nicht geworden bin –

wie ein Hammer schlägt in mir das Gerüst der Zukunft.

Ich bin, was ich werden muss –

um mich herum stellen die Freunde Forderungen an, die Feinde Verbote.

Such mich nicht woanders

such mich nur hier

nur in mir.

(in meiner Übertragung)

Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις

δεν είμαι μόνο αυτός που θα ’πρεπε να μάθεις.

Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω

αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου

σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,

αν σου μιλήσει μια λέξη μου

σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι -

Θ’ αναγνωρίσεις τ’ άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;

Θα βρεις τις πατημασιές μου μες σε μυριάδες χνάρια;

Θα ξεχωρίσεις την κίνησή μου μες τη ροή του πλήθους;

Είμαι κι ότι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι -

τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες

πράξεις, οι πεθαμένες σκέψεις

γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.

Είμαι ό, τι δεν έχω γίνει ακόμα -

μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος.

Είμαι ό ,τι πρέπει να γίνω-

γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν.

Μη με γυρέψεις αλλού

μονάχα εδώ να με γυρέψεις

μόνο σε μένα.

(από την συλλογή: «Μαθητεία 1952-1962», Πρίσμα, 1978, ενότητα «Χρόνια της ασφάλτου»)

DIMITRIS P. KRANIOTIS * ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ

Das Ende

Der Früchte Geschmack

entweicht nicht

von meinem Mund,

aber der Worte Bitterkeit

reißt die Wolken nieder

und presst den Schnee aus,

dabei zählt sie die Steinchen.

Doch du

hast mir nicht gesagt

warum du mich irre geführt,

warum du durch Schmerz

und Unrecht sagen wolltest,

das Ende

verbrenne
immer an Tränen

(in meiner Übertragung)

Το Τέλος

Η γεύση των φρούτων
δεν φεύγει
απ’ το στόμα μου,
μα η πίκρα των λόγων
γκρεμίζει τα σύννεφα
και στύβει το χιόνι,
μετρώντας τα βότσαλα.
Μα εσύ
δεν μου είπες
γιατί με ξεγέλασες,
γιατί με τον πόνο
και τ’ άδικο θέλησες,
να πεις πως το τέλος
πάντα με δάκρυα
καίγεται.

(das Foto stammt von mir * η φωτογραφία είναι δική μου)